All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 161 - Chapter 170

JenelynHindi naging madali ang imbestigasyon na ipinapagawa ko tungkol sa lalaking iyon.Ilang linggo na rin ang lumipas mula nang utusan ko si Matt na hukayin ang lahat ng impormasyong may kaugnayan kay Dexter Magsino, ngunit sa bawat report na natatanggap ko ay iisa lang ang pakiramdam na iniiwan nito sa akin—bitin.Maliban sa pangalan niya, dating tirahan, ilang records na madaling makuha, at mga detalyeng kayang hanapin ng kahit sinong mahusay na investigator, wala nang iba pang mahalagang impormasyon.Parang may kung anong humaharang sa bawat pagtatangka naming silipin ang nakaraan niya.Kung tutuusin, wala naman dapat akong pakialam sa lalaking iyon. Hindi ko na nga sana ito pinaglalaanan pa ng oras at atensyon. Ngunit sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi ako mapakali.Pakiramdam ko ay may bagay akong hindi nakikita.May bahagi ng kwento na sadyang nakatago.Isa sa mga impormasyong nakuha ni Matt ay ang tungkol sa naging personal na buhay ni Dexter.Mayroon pala siyang dat

BradleyNaging abala ako sa kumpanya sa mga nakaraang araw, lalo na sa paghahanda para sa opening ng unang branch ng Salazar Jewelry sa isa sa mga pinakasikat na malls sa BGC.Kahit may mga tao naman akong pwedeng iatas para bantayan ang buong proyekto, mas gusto ko pa ring personal na makita ang progreso ng lahat. Hindi ako komportable na umaasa lamang sa reports at litrato. Mas gusto kong nakikita mismo ang bawat detalye, mula sa konstruksyon hanggang sa mga huling finishing touches.Kaya naman halos araw-araw akong dumadaan sa store na kasalukuyang nirerenovate. At ngayon, habang nakatayo ako sa gitna ng showroom, hindi ko maiwasang makaramdam ng kasiyahan. Malapit nang matapos ang lahat.Abala ang mga workers sa kani-kanilang gawain. May nag-aayos ng mga display cabinets, may nag-iinstall ng mga ilaw, habang ang iba naman ay nagsasagawa ng final inspection sa iba't ibang bahagi ng store. Tahimik kong pinagmasdan ang paligid habang sinusuri ang bawat detalye."Sir, we are ahead of s

Bradley“Brad, I had a reason kung bakit ko nagawa iyon.”“Sinabi ko na na wala na akong pakialam doon. No matter what you say ay hindi na rin maibabalik non ang nakaraan pati na ang tiwalang binigay ko sayo.”Hindi ko makakalimutan, Josephine is close to me.We’re schoolmates simula high school hangggang college.We eat together, play together and study together.Sa sobrang closeness namin ay kumalat noong senior high school days na may relasyon kami.Pero sa totoo lang ay wala.Hindi ko dineny minsan man, pero hindi ko rin inamin.Naisip ko na nakakatulong siya sa akin para lumayo ang mga babaeng nagtatangkang makalapit sa akin.Dahil doon ay tinuring ko siya bilang isa sa mga malapit kong kaibigan.Pangalawa sa apat na tukmol kong bestfriends.Naging mabuti din ang pakitungo nila David sa kanya.Ngunit kahit na gaano pa kaganda ang pakisama namin ay hindi iyon naging dahilan upang traydurin niya ako.Teenager pa lang ako ay sinasama na ako ni Lolo sa kumpanya para i-train.Nagulat a

BradleyPagpasok ko sa condo ay agad akong sinalubong ng katahimikan. Karaniwan nang tahimik ang lugar kapag wala si Jenelyn, ngunit ngayong alam kong nasa bahay siya, pakiramdam ko ay kakaiba ang katahimikang iyon. Para bang may kulang.Inilibot ko ang tingin sa living area.“Jenelyn?”Malinaw ang pagkakatawag ko sa pangalan niya ngunit walang sumagot.Bahagya akong napakunot ng noo. Ayon sa sinabi niya kanina, diretso siyang uuwi pagkatapos ng klase dahil may mahalaga siyang kailangang tapusin. Kung ganoon ay dapat narito lang siya sa condo.Muli ko siyang tinawag habang naglalakad papunta sa hallway.“Future wife?”Tahimik pa rin.Napailing ako bago nagtungo sa kanyang silid. Marahan akong kumatok at naghintay ng ilang segundo. Nang wala pa ring sumagot ay saka ko pinihit ang doorknob at bahagyang binuksan ang pinto.Walang tao.Maayos ang kama at nakatiklop pa ang kumot. Mukhang hindi man lang niya ginamit ang kuwarto simula nang makauwi siya.Napabuntong-hininga ako.May isang lug

JenelynHIndi ako ang tipo na madaling makuha sa salita.Kaya hindi ko maintindihan kung bakit paniwalang-paniwala ako sa sinabi ni Bradley.Ganito ba talaga kapag gusto mo ang isang tao?O baka naman in love na din ako?He said he was falling in love with me.Hindi lang basta falling in love— Badly daw!Naalala ko ang naging pag-uusap namin ng araw na yon.Sobrang cheesy niya pa rin pero nakakatuwa na hinayaan pa rin niya akong matapos ang bionic arm na ginagawa ko.Kaya naman 2 days later ay naipadala ko na din agad iyon kay Dr. Shei sa Boston. Gusto ko sanang pumunta doon para personal na makita ang pasyente niya na siyang magdedemo non.Sumalilalim sa ilang beses na testing yon kaya sigurado ako sa quality at higit sa lahat… sa functionality.Hindi matatawaran ang reaksyon ni Bradley ng makita niya ng testingin ko iyon.Siya ang tagahawak ng video during the test run at hiniling din niya sa akin na send-an ko siya ng copy para mapanood ulit.Hindi ako madamot kaya pumayag ako.Ngay