All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 151 - Chapter 160

Bradley Nakatingin lang ako ngayon kay Jenelyn. Seriously, this woman never fails to amaze me. Hindi ko alam kung paano niya nagagawa, pero sa tuwing iniisip kong wala nang bago sa kanya, lagi niya akong napapatunayang mali. Ang simple lang niyang tingnan kung tutuusin sa evening gown na suot niya. Kinulang nga siya sa height, pero hindi naging dahilan iyon upang hindi siya mapansin. In fact, mas lalo pa siyang nag-stand out. Talagang pinanindigan niya ang angas niya. Hindi siya iyong tipo ng babae na kailangang magpakitang-gilas para mapansin. Kusang napapalingon ang mga tao sa kanya. At nakakainis na alam kong hindi lang ako ang nakakapansin noon. Pero hindi ko mapigilan ang mapakunot-noo at bahagyang sumimangot habang pinagmamasdan ang suot niya. Tube ang style ng baby blue na gown na suot niya na hanggang kalahati lang ng hita niya ang haba. Akala mo tuloy ay sobrang haba ng mga biyas niya. Hindi ko nga alam kung matatawag ba talagang gown iyon o isa lamang napakamahal

BradleyHindi ko alam kung pang-ilang beses na akong bumaling sa kaliwa at kanan sa ibabaw ng kama.Tahimik ang buong suite. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner ang naririnig ko. Pero kahit ganoon, hindi pa rin mapakali ang isip ko.Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, iisa lang ang nakikita ko.Si Jenelyn.Ang namumula niyang mukha.Ang malalaki niyang mga matang nakatitig sa akin nang mangyari ang hindi ko rin inaasahang mangyayari.Napabuntong-hininga ako at mariing ipinikit ang mga mata ko.Damn.Bakit ba kasi hindi ko napigilan ang sarili ko?Ilang segundo lang naman iyon, pero pakiramdam ko ay paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang bawat detalye. Naramdaman kong nanigas ang buong katawan niya nang maglapat ang mga labi namin. Kitang-kita ko rin ang pagkagulat sa kanyang mukha habang hindi niya ako maalisan ng tingin.At nang bahagyang umawang ang kanyang mga labi, tuluyan nang bumigay ang lahat ng pagpipigil ko.Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko noon.Bas

BradleyPagkatapos kong ipakita kay Jenelyn ang magiging location ng unang branch ng Salazar Jewelry sa New York at makakain kami sa isang restaurant na malapit sa Fifth Avenue, bumalik na rin kami sa hotel.Habang nasa sasakyan, paminsan-minsan ay sumusulyap ako sa kanya, pero tila may malalim siyang iniisip dahil tahimik lang siyang nakatingin sa mga gusali sa labas ng bintana. Hindi ko alam kung iniisip niya ba ang design ng store o ang nalalapit niyang pag-uwi sa Pilipinas.Pagkapasok namin sa suite ay agad niyang inilapag ang handbag niya sa ibabaw ng center table bago niya ako nilingon."Gawan ko na ng design ang store mo," sabi niya na parang kanina pa niya pinagpaplanuhan iyon. "Pabalik na ako ng Pilipinas the day after tomorrow, kaya mas mabuti nang matapos ko na habang nandito pa ako."Napangiti ako at bahagyang tumango. "Okay. Kaya mo bang tapusin ngayon?""Yeah," kumpiyansa niyang sagot. "Kapag natapos ko ito, pwede mo nang ipakita sa general manager mo. Kung magugustuhan m

JenelynBack to school na ulit ako.Pagkatapos ng ilang araw na hindi pagpasok dahil sa biyahe namin, heto ako ngayon at naglalakad papunta sa faculty office para mag-take ng special exam.Kinailangan kong i-perfect ang test na ito para ma-excuse ang mga naging absent ko.Hindi naman ako kinakabahan.Sa katunayan, kampante ako.Hindi sa pagmamayabang, pero alam ko ang kakayahan ko.At kahit alam kong mabilis akong matuto, hindi pa rin ako umaasa lang sa talento. Simula pa lang, ugali ko nang mag-advance reading at mag-aral nang mas maaga kaysa sa kailangan.Otherwise, saan ko naman kukunin ang lahat ng knowledge na meron ako?Hindi naman kusang nahuhulog sa langit ang mga nalalaman ko. Kailangan ko ng idea sa mga bagay-bagay bago ako maging magaling doon. At ang pinakamabisang paraan para magkaroon ng idea ay through reading.Boks, internet, lahat ng pwedeng pagkuhanan ng knowledge ay ginagamit ko to be fully equipt.Huminga ako nang malalim bago tuluyang sagutan ang exam.Makalipas an

Jenelyn Napansin ko ang direksyon ng tingin ni Celetse. Hindi na siya nakatingin sa akin. Bagkus, isa-isa niyang pinagmasdan sina Denise, Marie, Lex, DenDen, Jon at Chris. Ngunit higit sa lahat, napako ang mga mata niya sa mga wristwatch na hawak nila. Unti-unting nagbago ang ekspresyon niya. Mula sa panghahamak ay napalitan iyon ng pagtataka. Bahagya pa siyang napahakbang palapit na para bang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya. “Is that...?” Hindi niya naituloy ang sasabihin. Kitang-kita ko ang pagdududa sa kanyang mukha, ngunit makalipas lamang ang ilang segundo ay napailing siya at bahagyang natawa. “No... that's not it,” sabi niya habang nakataas ang isang sulok ng labi. “Imposibleng EmNagui Collection ang hawak n'yo, right?” Dahil sa sinabi niya ay napatingin na rin sina Christine at ang iba pa nilang kasama sa mga relo. Maging ang ilang estudyanteng nakapaligid sa amin ay tila naagaw na rin ang atensyon. Samantalang ako, tahimik lang na nakaupo at pina