Lahat ng Kabanata ng Ms. Angas at Mr. Arogante: Kabanata 171 - Kabanata 180

Jenelyn“Mom, sila po ang sinasabi kong mga kaibigan ko. Si Denise at si Jenelyn,” pakilala ni Marie ng tuluyan kaming makapasok sa pribadong silid ng ospital. Pagkatapos ay lumingon siya sa amin at itinuro ang babaeng nasa tabi ng hospital bed. “Girls, siya naman ang Mommy ko. Kilala sa pangalang Almabeth.”Agad kaming ngumiti ni Denise at magalang na bumati ng nasa tabi na kami ng hospital bed ng Papa ni Marie. “Magandang hapon po, Tita.”Nagkasundo kaming pumunta ngayon para bisitahin ang ama ni Marie. Nagkaroon kami ng match noong weekend kung saan kami ang nanalo. Mabuti na lang at nakausap namin ni Denise si Marie kung hindi ay baka hindi naging maganda ang laro nito dahil nga sa nangyari sa kanyang ama.“Naku, pasensya na kayo at dito pa tayo sa ospital nagkakilala,” tugon ni Tita Almabeth na may halong hiya sa boses. Bahagya siyang napatingin sa lalaking nakahiga sa kama bago muling bumaling sa amin. Nakapikit si Tito at mahimbing na natutulog habang nakakabit ang ilang medical

BradleyNasa meeting room ako kasama ang Marketing Department at PR Department para sa isang mahalagang meeting tungkol sa nalalapit na grand opening ng Salazar Jewelry. Matagal naming pinaghandaan ang proyektong ito at masasabi kong malaki ang naging ambag ng dalawang departamento sa tagumpay ng campaign. Kaya naman bago talakayin ang mga susunod na hakbang para sa expansion ng brand, nais ko munang kilalanin ang pagsisikap nila.Ngunit sa halip na ang opening ng Salazar Jewelry ang nasa isip ko, paulit-ulit na bumabalik sa akin ang text message ni Jenelyn.Nagpaalam siyang hindi siya makakapasok sa opisina ngayong araw.May bibilhin lang daw siya. Ano yun, hanggang gabi siyang mamimili?Simple lang ang paliwanag niya, ngunit hindi ko maintindihan kung bakit hindi iyon mawala sa isip ko.Napahawak ako sa ballpen na nasa harapan ko habang tahimik na nakatingin sa malaking screen kung saan nakahanda na ang presentation ng Marketing Team. Muli kong naalala ang huli naming pag-uusap sa te

Bradley“Sir, everything’s ready.”Nag-angat ako ng tingin mula sa dokumentong nasa harapan ko at tumingin kay Charles. Tahimik siyang nakatayo sa kabilang bahagi ng mesa habang hawak ang tablet na naglalaman ng schedule ko para sa buong araw. Tumango ako bilang tugon bago isinara ang folder na binabasa ko.May lunch meeting ako kasama ang may-ari ng isang manufacturing company na matagal ko nang pinasusuri. Isa ito sa mga kumpanyang kinokonsidera naming maging pangunahing supplier para sa ilan sa mga produkto ng Salazar Group, kaya mahalagang ako mismo ang makipagkita sa may-ari nito.Tumayo ako at kinuha ang cellphone ko mula sa mesa. Habang naglalakad palabas ng opisina kasama si Charles, hindi ko maiwasang maisip si Jenelyn. Hindi siya makakapunta sa opisina ngayon dahil pupuntahan niya ang kaibigan niyang si Marie sa ospital. Ngayon ang araw ng operasyon ng ama nito, at kahit wala namang obligasyon si Jenelyn na gawin iyon, alam kong hindi niya hahayaang harapin ng kaibigan niya a

BradleyPagdating ko sa mansyon ni Lolo ay agad ko siyang nakita sa living area.Mag-isa siyang nakaupo sa paborito niyang armchair habang nakatanaw sa malawak na hardin sa labas ng glass wall. Nakapatong ang mga kamay niya sa armrest.Sa unang tingin pa lamang ay halatang may malalim siyang iniisip.Napakunot-noo ako.Mukhang seryoso talaga ang pag-uusapan namin.Hindi naman madalas na makita ko siyang ganito.Karaniwan ay siya pa ang unang magbibiro sa akin o kaya ay magrereklamo kung bakit hindi ko madalas dinadala si Jenelyn sa mansyon.Ngunit ngayon...Parang may mabigat na bagay na nakapatong sa kanyang balikat.Dahan-dahan kong nilibot ng tingin ang paligid.Tahimik ang buong kabahayan.Wala ang mga kasambahay sa living area.Wala si Dad kaya sigurado akong wala din si Mommy.Parang sinadya na kami lang ang narito. Mas lalo tuloy akong nakaramdam ng pag-aalala.Ano ba talaga ang gusto niyang pag-usapan?Doon ko naalala ang babaeng nakita ko sa restaurant.Ang pamilyar na pigura.

Jenelyn“Jen, maraming-maraming salamat talaga sa tulong mo.”Napabaling ako kay Marie nang marinig ko ang sinabi niya. Isang linggo na ang nkalipas ng matapos ang operasyon ng kanyang ama.Magkatabi kaming nakaupo sa bleachers ng university open court kasama si Denise habang pinapanood sina Lex at ang iba pa nilang kaibigan na naglalaro ng basketball sa ibaba.Mainit ang panahon ngunit may bahagyang hangin na paminsan-minsang dumadampi sa balat namin. Rinig na rinig ang tunog ng sapatos na sumasayad sa court, ang malalakas na tawanan ng mga estudyante, at ang sigawan ng mga nanonood sa tuwing may nakakagawa ng magandang play.Kumunot ang noo ko.“Marie.”Napangiwi siya.“Alam ko na ang sasabihin mo.”“Then stop saying thank you every five minutes.”Natawa siya nang mahina at hindi ko napigilang umiling.Wala akong klase ngayong hapon at hindi na rin ako nagtungo sa Salazar Group.Wala ring pasok sina Marie at Denise kaya napagkasunduan naming tumambay muna sa university.Matagal na ri