Ms. Angas at Mr. Arogante のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

JenelynLumabas na ako ng silid ngunit hindi pa ako nakakalayo ay biglang may nagpatigil sa akin.“Wait!” Paglingon ko ay nakita ko ang babaeng kanina lang ay pinagtatanggol ako. “I’m Denise,” sabi niya sabay umang ng kamay. Nagtataka naman akong tumingin don pero kinuha ko pa rin.“Jenelyn,” sabi ko tsaka nagpatuloy sa paglakad.“You’re the top scorer in the exam, right?’” tanong niya habang nakabuntot sa akin.“Ewan ko,” tugon ko sabay kibit balikat.“Hindi mo alam?” Tumingin ako sa kanya, kaya kita ko ang pagkunot ng kanyang noo.“Kataka-taka ba na hindi ko talaga alam? Hindi ko tinignan eh, basta sigurado lang ako na pasado ako.” Nagpatuloy na ako sa paglakad pero hindi niya ako hiniwalayan.Gusto ko sanang sabihan siya na mauna na ako ngunit mukhang wala siyang balak na humiwalay sa akin.“Can we be friends?” tanong niya.Tumigil ako ulit sa paglalakad at tinignan siya. Wala naman akong balak makipagclose sa kahit na kanino. Marami na akong kaibigan, pero hindi ibig sabihin non a

Jenelyn“Ganito ba talaga karami ang mga gustong makasali sa varsity ng volleyball?” tanong ko habang nakatingin sa mahabang pila ng mga estudyante sa loob ng gym. Halos kalahati ng court ay puno ng nag-iinit, nag-uunat, at nagkukwentuhan habang hinihintay ang turn nila sa tryout. May iba na mukhang confident, may iba namang halatang kinakabahan, at may ilan na para bang pumunta lang dito para magpakitang-gilas.“Bukod kasi sa basketball, sikat din ang Montefalco University sa sports na ’to kahit na hindi nagchachampion,” sagot ni Denise habang naka-cross ang arms at nakatingin din sa mga players. “Ang higpit ng tryout pero walang championship. At higit sa lahat, kagaya niyang si Christine, akala mo naman kung makapabida eh siya ang magdadala sa team sa championship.”Napangiti ako nang mahina sa sinabi niya. Habang tumatagal ang usapan namin, mas lalo ko siyang nakikilala. Hindi siya mahinhin magsalita, pero hindi rin siya plastik. Kung ano ang nasa isip niya, iyon ang lumalabas sa b

JenelynHalos sabay kaming huminga nang malalim nila Denise at Marie nang pumwesto kami sa side namin ng court. Ramdam ko ang bahagyang paninigas ng balikat ko, pero hindi dahil kinakabahan ako. Mas sanay ako sa ganitong sitwasyon kaysa sa iniisip ng karamihan. Ang hindi lang ako sanay ay ang maraming matang nakatingin, naghihintay na magkamali ako.Sa kabilang side, tatlong senior varsity players ang nakapwesto. Kita sa galaw pa lang nila na sanay na sanay na sila. Relax ang tindig, pero kontrolado ang bawat kilos. Yung tipong hindi kailangang magpakitang gilas dahil alam na nila sa sarili nila na magaling sila.“Ready?” bulong ni Denise sa tabi ko habang bahagyang yumuyuko para mag-stretch.Tumango ako. “Ikaw ang setter, right?”Ngumiti siya. “Oo. Ikaw ang spiker.”Napatingin ako sa kanya, medyo nagulat.“Marie, cover ka sa likod,” dagdag niya. “Quick lang tayo. Huwag pilitin kapag alanganin.”Tumango si Marie, seryoso ang mukha. Halata na gusto rin niyang makapasok sa team.“Okay!”

Bradley“Hindi pa rin ba malaman kung saan nag-i-stay si EmNagui?” inis kong tanong habang hindi inaalis ang tingin sa mga dokumentong nakalatag sa mesa ko. Ilang araw na kaming naghahanap, pero parang hangin lang ang designer na iyon—walang bakas, walang direksyon.“I’m really sorry, Sir,” sagot ni Charles, bahagyang nakayuko. “Pero talagang inaalam na namin ang mga hotel na posibleng pinag-i-stay-an niya ngayon. Wala pa rin kaming concrete lead.”Napapikit ako sandali at napasandal sa upuan. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Isa lang siyang tao, pero parang imposible siyang mahanap. At hindi ko ugali ang hinahabol ang isang opportunity—lalo na kung ako ang dapat hinahabol.Pero iba si EmNagui.Gusto kong masimulan na ang project na ito. Hindi lang basta collection ang iniisip ko. Gusto kong may impact. Gusto kong may signature piece na magdadala ng pangalan ng Salazar Jewelry sa panibagong level.Pero kung ganito ang takbo, mukhang hindi ko iyon maaabutan sa susunod na seaso

BradleyKagaya ng nakasanayan, gabi na ako nakauwi. Tahimik ang buong mansyon, tanging ilaw sa hallway lang ang bukas habang dahan-dahan akong umaakyat papunta sa silid ko. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko—hindi lang dahil sa pagod, kundi dahil sa dami ng iniisip na hindi ko pa rin tuluyang maisantabi.Pagkapasok ko sa kwarto, agad akong dumiretso sa banyo para maglinis ng katawan. Ilang minuto lang ang ginugol ko doon, sapat para maalis ang pawis at alikabok ng buong araw kung meron man, pero hindi sapat para maalis ang stress na nakaipon sa isip ko.Paglabas ko, basta na lang akong naupo sa couch na malapit sa aking kama, bahagyang nakasandal habang pinipikit ang mga mata ko. Tahimik. Walang istorbo. Ito ang klase ng katahimikan na dapat ay nagpapahinga sa akin, pero sa halip, mas lalo lang akong napapaisip.Si Jenelyn at ang naging usapan namin ni Lolo.Hindi ko alam kung bakit paulit-ulit siyang pumapasok sa isip ko. Hindi ko siya dapat iniisip. Hindi ko siya responsibilidad. At l