Ms. Angas at Mr. Arogante のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Bradley“She sounds trouble,” sabi ni Gareth, kaswal na iniikot ang baso ng alak sa kamay niya, pero may halong amusement ang tono.“Hindi ‘sounds’,” singit ni Ox, nakangisi habang nakasandal nang relax. “Mukhang trouble na agad kung ganyan ka mag-react.”Napahigpit ang hawak ko sa baso, pero hindi ko agad sila pinatulan. Sa halip, diretso lang akong tumingin sa harap, pinipilit i-maintain ang kontrol na kanina pa nila sinusubukang guluhin.“I’m not reacting,” malamig kong sagot, maiksi at diretso.“Exactly,” sagot ni David, sabay tawa nang mahina. “Iyan ang problema. Masyado kang hindi nagre-react.”Napairap ako at saglit na pumikit, pero sa likod ng katahimikan ko, hindi tumitigil ang isip ko. Paulit-ulit na bumabalik ang mga eksena—ang boses niya, ang mga tingin niya, at ang paraan niyang magsalita na parang wala siyang kinatatakutan.At nakakainis iyon.Dahil hindi ko iyon kontrolado.Pakiramdam ko ay sinasadya niya akong inisin.Future husband? She refers to me as her fucking fu

Jenelyn“Ayusin nyo!” malakas na sigaw ni Coach Gil, ang boses niya’y kumakalabog sa buong gym habang isa-isa kaming tinitigan na para bang binabasa niya ang bawat galaw at pagkakamali namin.Nasa court kami noon, pawisan na kahit warm-up pa lang, at ramdam ko agad ang bigat ng presensya ng buong team. Unang beses namin nila Denise at Marie na makasama sa official lineup, kaya hindi maiiwasan ang ilang pares ng matang nakatutok sa amin. Ang iba ay may halong curiosity, ang iba naman ay may halong pagdududa.May ilan na tila tanggap na kami, base sa mga tipid na ngiti at tango nila tuwing nagkakatama ang mga mata namin. Pero meron ding tahimik lang, seryosong nagmamasid, na parang hinihintay kaming magkamali bago tuluyang humusga.Hindi ko rin naman sila masisisi.Ayon kay Denise, ilang season na ring mailap sa team ang championship. At kung ako ang nasa posisyon nila, baka gano’n din ang maramdaman ko, hindi basta-basta magtitiwala sa mga bagong salta.“Yes, Coach!” sabay-sabay naming

JenelynDalawang araw matapos ang mabigat na practice, mas maingay ang classroom kaysa sa inaasahan ko.Hindi dahil sa recitation o lecture kundi dahil sa iisang balita na tila sabay-sabay pinag-uusapan ng lahat.Tahimik lang akong nakaupo sa likuran, nakasandal nang bahagya habang pinagmamasdan ang mga kaklase ko. Hindi ako nakikisali, pero malinaw ang bawat salitang umaabot sa akin.“Ongoing pa rin ang registration!”“Grabe, ngayon lang sila nagkaroon ng ganito, ‘di ba?”“Yeah, first time ever ng Salazar Group of Companies na magpa-competition.”Last week pa ito in-announce pero hanggang ngayon ay usap-usapan pa rin?“Alam n’yo ba kung bakit?” tanong ng isa, sabay lapit sa grupo na parang may dalang sikreto.“Bakit?” sabay-sabay nilang tugon.Bahagya itong ngumiti bago nagsalita. “Hindi raw kasi mahanap ni Bradley Salazar yung designer na hinahanap niya.”Tumigil ang mundo ko sa isang iglap.Hindi halata sa mukha ko, pero ramdam ko ang bahagyang panlalamig ng mga kamay ko.“Wait—ser

JenelynHindi pa man ako tuluyang nakakalayo sa opisina ni Bradley ay pakiramdam ko ay nakasunod pa rin sa akin ang presensya niya—parang may kung anong mabigat na naiwan sa hangin kahit nakasara na ang pinto sa likod ko. Hindi ko iyon maipaliwanag, pero sapat iyon para mapailing ako habang naglalakad pabalik sa workstation ko.Nakakairita.At sa kung anong dahilan… nakakatuwa rin.Umupo ako at binuksan ang laptop. Ngunit sa halip na agad na magtrabaho, ilang segundo akong natulala, ang isip ko ay kusang bumalik sa eksenang kanina lang nangyari.Sa design na nakita ko.Sa unang design ko.Hindi ko inaasahan na makikita ko iyon ulit—lalo na sa laptop niya. Hindi iyon basta-basta design lang. Iyon ang pinakauna kong gawa, noong wala pa akong pangalan, noong puro instinct at eksperimento pa lang ang meron ako.So he’s really looking for me.Hindi lang basta paghahanap.Pinag-aaralan niya at pinaglalaanan ng oras.Napabuntong-hininga ako nang mahina at sumandal sa upuan, nakatitig sa kisam

BradleyHindi ko inaasahan na aabutan ko silang apat sa loob mismo ng opisina ko.Galing ako sa meeting with the accounting head at pagbukas ko pa lang ng pinto, agad na tumambad sa akin ang pamilyar na eksena, parang walang nagbago kahit ilang taon na ang lumipas. Si Gareth ay nakasandal sa sofa na parang nasa sarili niyang bahay, si Ox ay nakaupo sa armrest na tila walang pakialam sa etiquette, habang sina Asher at David ay abala sa sarili nilang usapan, paminsan-minsang tumatawa na parang wala silang ibang iniintindi sa mundo.Napahinto ako sandali sa pintuan, tahimik na pinagmamasdan sila bago bahagyang kumunot ang noo ko.“Bakit umakyat pa kayo dito?” tanong ko, diretso ang tono.Saturday.At kung may isang araw na ayaw kong ginugulo, iyon na iyon.Agad na napalingon si Gareth sa akin, saka ngumisi na parang kanina pa niya hinihintay ang eksenang ito. “Masama ba? Namiss ka namin.”Hindi ako kumibo agad, tinitigan ko lang siya—walang emosyon, walang reaksyon.Alam na namin pare-par