All Chapters of Ms. Angas at Mr. Arogante: Chapter 21 - Chapter 30

JenelynHindi agad natapos ang usapan namin. Sa halip, mas lalo pa itong humaba habang patuloy na sinusubukan ni Nathan na ipagtanggol ang sarili niya at paulit-ulit din siyang tinatapatan ni Lolo Ruel na parang sanay na sanay na sa ganitong eksena.“Lo, parang ako na lang palagi ang mali sa paningin mo,” reklamo ni Nathan, nakasandal na sa sofa habang naka-cross ang arms at halatang nagpipigil ng inis.“Hindi ka naman palaging mali,” sagot ni Lolo Ruel, kalmado pero matalim ang tingin. “Minsan lang… pero madalas.”Hindi ko napigilang mapangiti.Napalingon agad sa akin si Nathan, nanlalaki ang mata. “Natatawa ka pa?”Nagkibit-balikat lang ako, pilit pinipigilan ang ngiti ko. “Wala akong sinabi.”“Pero tumatawa ka,” giit niya.“Hindi bawal tumawa,” sagot ko, sabay sandal sa upuan ko. “Lalo na kung may nakakatawa.”Mas lalo siyang nainis.“Lo, tignan mo naman siya—”“Anong gusto mong gawin ko?” putol ni Lolo Ruel. “Ipagtanggol ka kahit mali ka?”Natigilan si Nathan.“Eh bakit siya ang ki

Jenelyn “Jen,” tawag ni Denise, bahagyang nakayuko habang sinisilip kung ano ang ginagawa ko sa phone ko. “Hmm?” tugon ko nang hindi inaalis ang tingin sa screen. May mga messages na naman sa GC ng team—may nagrereklamo sa training schedule, may nag-aaya mag-extra practice, at may naglalagay ng kung anu-anong emoji na hindi ko na inintindi. “Bakit wala ka sa ibang subject natin? Sa ibang klase ka ba naka-enrol?” tanong niya. Doon na ako napatingin sa kanya. Halatang matagal na niya itong iniisip. “Major subjects na lang ang kinukuha ko at ilang minor,” sagot ko nang diretso. Napamaang siya, literal na natigilan habang nakatitig sa akin na parang hindi niya naproseso agad ang sinabi ko. “As in?” ulit niya. “Ibig sabihin na-take mo na?” Tumango ako. “Grabe ka!” bulalas niya, bahagyang napalakas ang boses kaya may ilang estudyanteng napalingon sa amin. “So ibig sabihin… totoo ang hinala ko? Ikaw ang nag-top sa entrance exam kaya mabilis kang natapos sa enrolment?” Napangiti ako

BradleyMinasahe ko ang sentido ko, dahan-dahan, na para bang sa simpleng pagdiin ng mga daliri ko ay mawawala ang ingay na iniwan ni Jenelyn sa loob ng ulo ko. Sa wakas ay tumahimik din siya, at kahit papaano ay nakahinga ako nang maayos, pero hindi pa rin tuluyang nawawala ang iritasyon na kanina pa kumakapit sa akin.Hindi ko talaga maintindihan si Lolo kung bakit kailangan pang ako ang sumama sa babaeng iyon para lang bumili ng damit. Out of all people, ako pa talaga ang pinili niya na magbantay, mag-asikaso, at magtiis sa ugali ni Jenelyn.At higit sa lahat… hindi ko maintindihan kung bakit siya.Hindi ko alam kung ano ang nakita ni Lolo sa babaeng iyon at siya pa ang napili niyang ipakasal sa akin. Hindi ko makita ang logic, walang kahit anong malinaw na dahilan kung bakit siya ang dapat kong pakasalan.Damn. Desidido talaga siya.Naalala ko pa noong una niyang banggitin ang tungkol sa pagtira ni Jenelyn sa mansyon. Sinabi niyang mamimili raw ang babae sa aming magkakapatid kung

JenelynHanda na ako sa kahit anong magiging reaksyon ni Bradley. In fact, matagal ko nang inaasahan na may sasabihin siya—kahit konting puna, kahit simpleng “okay” na may halong damdamin, o kahit isang tingin lang na hindi mukhang pilit. Pero ang nakuha ko?“It fits.”Dalawang salita lang. Parang hindi ako tao. Parang isa lang akong mannequin na sinusukat kung tama ba ang sukat o hindi. At mas lalo akong naiinis nang sundan pa niya iyon ng, “Another design, something better.”Nanigas ako sa kinatatayuan ko, ramdam ko ang bahagyang pag-igting ng panga ko habang pinipigilan kong hindi mag-react agad.Sa gilid ng mata ko, nakita ko ang dalawang sales lady na nagkatinginan, halatang naguguluhan kung ano ang kulang. Pero alam ko kung ano ang kulang.Siya. Si Bradley mismo.Yung kahit konting appreciation man lang.Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili, at ngumiti—yung tipong hindi halatang naiinis ako, pero sa loob-loob ko ay naglalaban ang excitement at inis.“Sure,” maay

JenelynPagbalik ko sa fitting room, agad kong napansin na may nakaabang na namang panibagong set ng mga gown. Maayos na nakasabit ang mga iyon, sunod-sunod, parang handang-handa na sa panibagong round ng “pahirapan.”Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya. Mukhang kabisado na ng dalawang sales lady ang mangyayari—na hindi pa ito matatapos agad, at malamang ay matatagalan pa.Tahimik akong lumapit sa salamin habang tinutulungan nila akong magpalit. Muli kong pinagmasdan ang sarili ko, ang paraan ng paghulma ng tela sa katawan ko, ang bagsak nito sa bawat galaw ko. Wala namang mali. In fact, kung ako lang ang tatanungin, halos lahat ng sinukat ko ay pasado.At halata rin iyon sa mga mata ng dalawang babaeng nag-a-assist sa akin. Kita ko ang paghanga—yung paraan ng pagtingin nila, parang siguradong-sigurado silang bagay sa akin ang bawat suot ko.“Bakit kaya hindi ayusan ka na rin namin, Ma’am Jenelyn?” maingat na suhestyon ng isa, may halong excitement sa boses niya.Napangiti ako