Ms. Angas at Mr. Arogante のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

BradleyPagpasok namin sa venue, agad akong sinalubong ng pamilyar na ingay ng isang pagtitipon na puno ng impluwensya at kapangyarihan. Hindi iyon basta simpleng usapan lamang. May lalim, may timbang, at may mga kahulugang hindi kailangang sabihin nang direkta para maintindihan.Ang malawak na ballroom ay naliligo sa malambot na ilaw mula sa mga chandelier sa itaas, habang ang mga bisita ay nakakalat sa iba’t ibang bahagi ng lugar, abala sa pakikipagkamustahan, pakikipagkilala, at tahimik na pag-oobserba sa isa’t isa.Medyo late na kami.Hindi naman ganoon kalala, ngunit sapat na para ang karamihan ay nakapwesto na sa kani-kanilang grupo. May mga nakatayo sa gitna, hawak ang kani-kanilang baso ng alak, may mga nakaupo sa mga mesa, at may ilan ding mas piniling manatili sa gilid—nagbabantay, nagmamasid, naghihintay ng tamang pagkakataon.At gaya ng inaasahan ko, hindi naging tahimik ang pagpasok namin.Hindi man lantaran, pero ramdam ko ang paglipat ng atensyon ng ilang tao. May mga ma

JenelynPagdating ng sasakyan sa harap ng venue, agad kong naramdaman ang pamilyar na bigat ng lugar, yung uri ng ambiance na hindi mo kailangang makita para malaman kung anong klaseng mga tao ang naroon. Kahit nasa loob pa lang ako ng sasakyan, ramdam ko na ang presensya ng kapangyarihan, ng impluwensya, at ng mga matang sanay tumingin at humusga.Huminga ako nang marahan bago bumukas ang pinto.Hindi ako nagmadali at maingat akong bumaba, inayos ang laylayan ng suot kong gown, at saka tumingin sa paligid. Maliwanag ang entrance, may mga taong papasok at palabas, may mga staff na maayos ang galaw, at may ilang bisita na agad na napapalingon sa bawat bagong dating.Pero wala akong pakialam doon.Diretso lang ang lakad ko, kasunod si Nathan na halatang mas sanay sa ganitong eksena kaysa sa ipinapakita niya.Pagpasok pa lang namin sa loob, agad siyang napansin.“Ah, Nathan!”May lalaking lumapit, mukhang kaedad lang niya o bahagyang mas matanda. Nakangiti ito habang iniabot ang kamay.“

JenelynHindi ako umatras nang tuluyan silang lumapit.Sa halip, nanatili lang ako sa harap ng buffet, hawak ang plato, habang hinahayaan silang punuin ang espasyo sa paligid ko, parang sinasadyang sakupin ang hangin na dapat ay tahimik lang para sa sarili ko. Sa paraan pa lang ng pagtayo nila, malinaw na hindi ito simpleng pagkakataon lang. Mukhang may balak silang targetin at ako ‘yon.“Wow,” unang nagsalita si Celetse, mabagal ang pagtingin mula ulo hanggang paa ko, parang sinusukat kung saan ako lulugar. “Nakarating ka pala dito.”Hindi ako sumagot at hinayaan ko lang na lumipas ang ilang segundo, sapat para iparamdam na hindi ako basta-basta mapipilit sumabay sa ritmo nila.“Hindi ko akalaing makakapasok ka,” dagdag pa niya, bahagyang tumawa. “Exclusive kaya dito.”Isa sa mga kasama nila ang umiling na kunwari’y naaawa. “Baka may nakisabay lang,” sabi niya, sabay sulyap kay Nathan na nasa malayo. “Or baka… may nagpasok.”Nagkatinginan sila at mahina na namang natawa.“Alam mo ba

BradleyHindi ko inalis ang tingin ko sa direksyon ni Jenelyn.Mula sa pwesto namin, malinaw kong nasundan ang bawat galaw niya—kung paano siya napalingon nang may tumawag, kung paano siya humarap sa babaeng ngayon ay nakatayo sa harap niya. Hindi man malapit, sapat ang distansya para mabasa ko ang reaksyon niya.At hindi ko pinalampas iyon.Bahagya siyang nagulat, kitang-kita sa maikling pagkurap ng mga mata niya pero agad din iyong napalitan ng kontrol. Walang takot. Walang pag-aalinlangan. Parang natural lang na may tumawag sa kanya sa ganitong klaseng lugar.“Oh dear, ikaw nga,” masayang bati ng ginang habang lumalapit. “Hindi ko akalain na makikita kita dito.”At bago pa makapag-react si Jenelyn, bahagya siyang hinila ng ginang para sa isang magaan na beso—isang kilos na pamilyar sa mga taong sanay sa ganitong uri ng sosyal na pakikisalamuha.Natahimik ako, hindi lang dahil sa eksena kundi dahil sa mismong babae.Nakilala ko siya agad.Si Mrs. LevisteAsawa ng kasalukuyang presid

BradleyPagbalik ko sa loob kung nasaan ang mga kaibigan ko, automatic na gumalaw ang mga mata ko bago pa man ako tuluyang makalapit sa mesa namin. Hindi ko na kailangang pilitin ang sarili ko na parang may sariling direksyon ang paningin ko, kusang hinahanap ang iisang taong ayaw kong aminin na hinahanap ko.Si Jenelyn.At hindi nga ako nagkamali.Nandoon na siya sa parehong mesa kung saan ko siya unang nakita—nakaupo nang maayos, tuwid ang likod, at tahimik na parang walang nangyaring eksena kanina. Kung hindi ko mismo nasaksihan ang lahat, iisipin mong isa lang siyang simpleng bisita na nag-eenjoy sa gabi.Walang bakas ng kahit anong kaguluhan sa kilos niya, walang kahit anong senyales na ilang minuto lang ang nakalipas ay kaya niyang tumayo sa sarili niyang paa at harapin ang sitwasyon nang hindi natinag.Pero ngayon, alam ko ang totoo.At iyon mismo ang dahilan kung bakit mas lalong nahatak ang atensyon ko sa kanya.Hindi siya ordinaryo.At lalong hindi siya predictable.“Where h