Married to the Billionaire Who Secretly Obsessed Over Me のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

Parang napakahirap nguyain ng bawat pagkain dahil sa takot at kaba na bumabalot sa kanya.Gusto niya itong murahin.Gusto niyang isigaw sa mukha nito kung gaano niya ito kinamumuhian.Gusto niyang isuka ang pagkain.Gusto niyang itulak ang kamay nito palayo at ipakita na ayaw niyang tanggapin ang kahit anong galing dito.Ayaw niyang kainin ang kahit anong ibinibigay nito.Para sa kanya, bawat subo na galing kay Darius ay parang isang insulto.But she couldn’t afford to be careless.Kahit gaano siya kagalit at kadiri sa sitwasyon niya, alam niyang hindi siya pwedeng magpadalos-dalos.Lalo na ngayong alam niyang buntis siya. Ang katotohanang iyon ang tanging dahilan kung bakit pilit niyang kinakain ang pagkain.Napapahawak siya sa tiyan niya paminsan-minsan, kahit nakatali ang mga kamay niya. Minsan ay marahan niyang idinadampi ang kamay niya sa tiyan niya na parang pinapakalma ang sarili.Tahimik siyang umiiyak. Hindi na siya sumisigaw. Hindi na siya nakikipagtalo. Umiiyak na lamang siy

Chapter 102“Iho, I know I’m not really your mother at wala naman akong karapatan na patigilin ka at utusan ka sa kung anong gusto mong gawin, but come on, nag-aalala na kami ng subra, Iho, stop overworking, please. Hindi ka nanaman daw umuwi sabi ng secretary mo, pati kagabi tas nong isang gabi, lasing na lasing ka. You still need to rest,” mahinahon na sambit ni Isabelle sa asawa ng anak niya mula sa kabilang linya.Her voice was gentle and careful, almost fragile, as if she was choosing every word so she wouldn’t accidentally hurt the man on the other end of the call. Alam niya naman kasi na sobrang nasasaktan pa rin ito hanggang ngayon.Kahit limang taon na ang nakalipas, ramdam pa rin niya na parang sariwa pa rin ang sugat na iniwan ng pagkawala ni Natalia kay Emilio.She could almost imagine him on the other side of the call...sitting alone in that cold office, surrounded by piles of documents and unfinished reports, probably still wearing the same suit he had been wearing since

At iyon ang bagay na hindi niya kayang harapin. Hindi niya kayang isipin ang mundong wala si Natalia. Hindi niya kayang tanggapin na ang babaeng pinangakuan niyang mamahalin habang buhay ay tuluyan nang nawala sa kanya.Napasandal si Emilio sa upuan niya at saka tinitigan ang litrato nila ni Natalia na nakapatong sa ibabaw ng mesa.Nakangiti si Natalia sa larawan.Yung ngiti nitong puno ng buhay, parang walang problema sa mundo. Nakayakap ito sa kanya, nakasandal ang ulo sa balikat niya, habang siya naman ay bahagyang nakangiti rin sa camera.Isang simpleng litrato.Pero iyon ang isa sa mga bagay na pinanghahawakan ni Emilio araw-araw.He was just staring at that blankly.Tahimik.Walang galaw.Halos hindi man lang siya kumukurap habang nakatitig sa larawan, na para bang kung aalisin niya ang tingin doon ay baka mawala rin si Natalia sa paningin niya.The office lights were still on.The bright white lights illuminated the entire room, reflecting on the glass table, the shelves full of

Ilang sandali pa ay sabay na silang lumabas ng bahay.Paglabas nila ay agad silang sinalubong ng malamig na hangin mula sa dagat.The island breeze was fresh and salty, carrying the faint sound of waves hitting the shore somewhere not too far away. Parang may kasamang himig ng dagat ang hangin na dumadampi sa balat nila.Saglit na napatingin si Clea sa paligid ng maliit na komunidad na iyon habang naglalakad sila papunta sa palengke. Sandali siyang napabagal ng hakbang habang pinagmamasdan ang mga bahay na gawa sa kahoy at yero na nakahilera sa gilid ng daan.Tahimik ang isla, simple ang buhay, pero payapa. Parang ang bawat araw dito ay dumadaloy lang nang dahan-dahan, walang nagmamadali at walang nagkakagulo.May ilang matatandang nakaupo sa harap ng kanilang mga bahay habang nagkukwentuhan. Paminsan-minsan ay may mga batang tumatakbo sa kalsadang lupa habang naghahabulan at nagtatawanan.Walang ingay ng trapiko.Walang nagmamadaling tao.Tanging tunog lang ng hangin mula sa dagat, mg

Chapter 108“Maraming tauhan daw ang kailangan nila kaya mamamasukan na rin ako doon, sayang din kasi lalo na at malaki rin ang pasahod.” Napatango si Clea nang marinig iyon mula kay Drake. Bahagya pa siyang napahinto sa ginagawa niyang paghahain ng pagkain habang pinagmamasdan ang mukha ng lalaki. Halatang pagod ito, pero trabaho pa rin ang iniisip.Gabi na at kakadating lang ni Drake mula sa trabaho nito. Mangingisda si Drake, pero paminsan-minsan ay namamasukan ito bilang labor kapag may mga proyekto sa isla. Hindi nito pinipili ang trabaho, basta may kikitain at makakadagdag sa gastusin sa bahay, tatanggapin nito.Hindi sila mayaman. Their life was too simple…yung tipong minsan kailangan pang magbilang ng barya bago mamalengke, at minsan ay sapat lang ang kinikita para makaraos sa araw-araw. Pero para kay Clea, ayos lang iyon. Hindi naman siya naghahangad ng marangyang buhay. Sapat na sa kanya ang tahimik na buhay nila sa isla.Sumasahod si Drake mula sa pangingisda at pamamasu