โซ่รักหลอมใจ의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

“แม่จ๋า” ลูกสาวหันมองแม่อย่างสับสน ใบหน้าเล็ก ๆ มีเค้าความอยากรู้อยากเห็นดารินทร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ“เข้าบ้านก่อนนะคะ เด็ก ๆ” เธอบอกลูก ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง“แต่...” ลูกชายมองทิศตะวันแล้วหันมามองแม่อย่างลังเล“แม่บอกให้เข้าบ้าน” เธอย้ำเสียงเข้มขึ้น เด็กทั้งสองจึงพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านทันทีที่ลูก ๆ ก้าวพ้นประตู ดารินทร์ก็ปิดประตูลงช้า ๆ แล้วหันกลับมามองทิศตะวันด้วยสายตาเย็นชา“มาทำไมคะ” เธอถามตรง ๆ เธอคิดไว้แล้วว่าเขาต้องหาเธอกับลูกเจอในไม่ช้าทิศตะวันมองดารินทร์ ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ“ผมแค่อยากเจอลูก” เขาตอบเสียงหนักแน่น“แล้วคิดว่าฉันจะให้เจองั้นเหรอ” ดารินทร์ตอบกลับทันควัน “พวกเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ คุณไม่จำเป็นต้องอยากเจอหรอกค่ะ“หลักฐานอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ นั้น ใครเห็นพวกเขาก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพวกเขาคือลูกของผม”“...” ดารินทร์นิ่งไป เธอพูดอะไรไม่ออก เพราะเธอก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด แต่จะให้ยอมรับก็คงไม่เอา“ให้ผมคุยกับพวกเขาหน่อยไม่ได้เหรอ”“ไม่ได้ค่ะ”ทิศตะวันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจหนักอึ้ง

เมื่อค่ำคืนมาถึง ดารินทร์เพิ่งรู้ตัวว่าทำเรื่องบางอย่างผิดพลาดไป เธอไม่น่าอนุญาตให้ทิศตะวันเขามาในบ้าน เพราะตอนนี้เขาก็ยังนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนโซฟาไม่ยอมลุกไปไหน แม้เธอจะไล่กลับเขาก็ทำเป็นไม่ได้ยิน“คุณจะนอนโซฟา ไม่ใช่ห้องรับแขก เข้าใจมั้ย?” เธอพูดเสียงเรียบ แต่สายตาเด็ดขาดทิศตะวันพยักหน้าทันที“และพรุ่งนี้เช้า...เราค่อยคุยกัน” เธอพูดก่อนจะปิดประตูลงช้า ๆ เหลือเพียงแสงสลัวจากใต้ประตูบานไม้เขายังคงนั่งนิ่ง มองแสงนั้นอย่างเงียบงัน ราวกับมันเป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังได้อยู่ใคร ๆ พวกเขา ซึ่งไม่รู้ว่าจะเรียกพวกเขาว่าครอบครัวได้หรือเปล่ากลางดึกตรงโซฟาหลังเล็กกลางห้องนั่งเล่นซึ่งกลายเป็นที่นอนของเขา ส่วนในห้องอีกฝั่ง เด็กสองคนหลับตาพริ้มอยู่ข้างอกของแม่ณ เวลานี้หัวใจของดารินทร์ยังเต็มไปด้วยความสับสน แต่ลึก ๆ ก็เริ่มมีบางอย่างเปลี่ยนไปทีละนิด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำเธอไม่ได้หลับสนิทนัก...ความคิดมากมายวนเวียนไม่จบสิ้น และในความเงียบนั้นเอง เธอกลับนึกถึงใบหน้าใจดีของผู้หญิงคนหนึ่ง ทิพย์สุดาผู้ที่เคยโอบอ้อมอารีและโอบกอดเธอในวันที่เธอไม่มีใคร“อย่างน้อยเขาก็เป็นลูกของผู้มีพระคุณ” เธอพึมพำใ

“อ่า...” เสียงครางเบา ๆ ออกมาจากปากของทิศตะวัน เมื่อมือเล็กเกาะกุมแท่งเนื้อแล้วขยับขึ้นลงตามจังหวะที่เขาเป็นคนกำหนดเอง ดารินทร์หลับตาแน่นขณะที่นั่งทับอยู่บนขาของทิศตะวัน ในใจนึกอยากจะกำแท่งเนื้อนี้ให้แหลกคามือ “เร็วอีก” ปากสั่งแต่กลับเป็นตัวเองที่ใช้มือของตัวเองวางมือของดารินทร์แล้วเร่งความเร็ว “ไหนคุณบอกว่าแป๊บเดียวไง” “คุณก็มองผมหน่อยสิ อย่าเอาแต่หลับตา” “ไม่” เธอตอบโดยไม่ลังเลพรึ่บ!!ดารินทร์โดนผลักให้นอนลง แล้วขึ้นไปคร่อมบนตัวเธอ“อย่าปล่อย” เขากระซิบข้างหูของเธอ “ทำต่อสิ”“...” ดารินทร์มองหน้าเขา ไหนว่าจะไม่ใส่เข้ามาแล้วทำไมเขาถึงอยู่ในท่านี้ เขาเชยคางดารินทร์ขึ้นก่อนจะก้มลงไปใช้ปากของเขาแตะเบา ๆ ที่ปากของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบเม้มเบา ๆ สลับกับจูบโดยไม่มีการรุกล้ำเข้าไป ดารินทร์ขมวดคิ้ว มองใบหน้าของทิศตะวัน จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มผิดเพี้ยนไปเรื่อย ๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเร็วขึ้น“อ้าปากสิ”ดารินทร์ทำตามที่เขาบอกโดยง่าย ทันที่ลิ้นหนาถูกส่งเข้าไปเธอก็ดวกตาของเธอก็เบิกกว้างราวกับรู้ตัวว่าได้ทำเรื่องที่ผิดพลาด

ทิศตะวันกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาจับจ้องถนนเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพภาพของดารินทร์และลูกของเขาอยู่กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขาในอกมันร้อนรุ่มราวกับไฟลุก“ไอ้หมอนั่นเป็นอะไรกับไข่มุกกันแน่” คำถามผุดขึ้นซ้ำ ๆ ในหัว โดยไม่มีคำตอบ มันเป็นความรู้สึกอึดอัดที่พูดออกมาไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตอนนี้ ‘ฉันกำลังจะแต่งงาน’ ประโยคหนึ่งของดารินทร์ผุดขึ้นมาในหัว “ไม่จริง” ทิศตะวันตะโกนออกมา “มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น”ทิศตะวันสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนออกอย่างช้า ๆ พยายามกลืนอารมณ์ในใจให้เงียบลงต่อให้เธอมีใครในตอนนี้ เขาก็จะไม่ยอมให้ใครแย่งครอบครัวของเขาไปง่าย ๆตอนดึกของคืนนั้นทิศตะวันขับรถไปจอดอยู่หน้าบ้านของดารินทร์ เขามองเข้าไปในบ้านขณะที่ยังนั่งอยู่บนรถ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูรถลงไป“เปิดประตูหน่อย”ก๊อก ๆ“เปิดสิ”ก๊อก ๆ“ผมบอกให้เปิดไง!”ก๊อก ๆ ๆ ๆ“ซ่อนใครไว้งั้นเหรอ ทำไมไม่ยอมเปิดล่ะ”ไฟในบ้านสว่างขึ้น เจ้าของบ้านเปิดม่านตรงหน้าต่างเพื่อดูว่าใครที่มาโหวกเหวกโวยวายอยู่ตรงหน้าหน้าบ้านของเธอแกร็ก!!ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที

หลังจากส่งลูกเข้านอน ดารินทร์เดินออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบทิศตะวันนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม มือถือรีโมตไว้แต่ไม่ได้เปิดทีวี บรรยากาศอึดอัดคล้ายกับสิ่งที่ทั้งสองยังไม่ได้พูดกันเธอยืนมองเขาอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปิดบทสนทนา“ฉันคิดว่า...คุณควรกลับไปได้แล้ว” เสียงของเธอเรียบ เย็น แต่ไม่ได้ไร้เยื่อใยทิศตะวันรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ทำไม?”ดารินทร์สูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย“คุณอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว ฉันไม่อยากให้...ใครเข้าใจผิด”“ใคร?” เขาเลิกคิ้วถาม“คนรักของฉัน”คำพูดนั้นหล่นลงมากลางความเงียบ เหมือนระเบิดที่ไม่มีเสียง แต่แรงสั่นสะเทือนกระแทกหัวใจเขาอย่างจังทิศตะวันนิ่งไป ใบหน้าชะงักค้าง สายตาเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน“คุณ...มีคนรักแล้วเหรอ”“ใช่” เธอตอบสั้น ๆ “และฉันไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดที่มีผู้ชายอีกคนมานอนค้างอยู่ในบ้านฉันทุกคืน”ทิศตะวันลุกขึ้นจากโซฟาทันที เขาเดินเข้าไปใกล้เธอจนเหลือระยะเพียงก้าวเดียว เสียงที่เปล่งออกมาสั่นเล็กน้อย แต่แฝงด้วยอารมณ์โกรธปนสับสน“แล้วเขาจะมาเป็นพ่อใหม่ให้ลูกผมเหรอ?”ดารินทร์เม้มปากแน่น ไม่ตอบ“ถ้าคุณจะแต่งงานใหม่จริง ๆ...” เขา