INICIAR SESIÓN“ได้ครับ แต่ผมฝากบอกไอ้เซนด้วยนะครับ ว่าห้ามปากมาก”“ได้จ๊ะๆ เดี๋ยวแม่ส่งชื่อร้านไปให้อีกทีนะ แค่นี้นะลูก แล้วเจอกัน"ซันวางสายก่อนมุดเข้าไปในอ้อมกอดของลูนอีกครั้ง ก่อนที่ลูนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย"คุยกับใครเหรอครับ" "คุยกับแม่น่ะ" ซันตอบตามตรง "หา!?" ลูนเด้งตัวขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะความปวดเมื่อย "พี่ซัน! แล้วแม่พี่ว่ายังไงบ้างครับ! เขาโกรธหรือเปล่า ล… แล้วเขาพูดอะไรถึงผมบ้างไหม"ซันหัวเราะ ก่อนดึงร่างของลูนมากอดเพื่อให้ใจเย็นลง "ใจเย็นๆ ลูน แม่พี่เขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่… " “แต่อะไรครับ!” ลูนรีบเงยหน้าขึ้นมาถามซันทันที “แต่เที่ยงนี้ พี่ต้องไปทานอาหารกับพวกเขา” ซันหยุดเว้นช่วงคำตอบ ก่อนจะพูดถึงจุดประสงค์หลักที่แม่เขาโทรมาในวันนี้ให้ลูนฟัง “แล้วก็ให้พานายไปแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการด้วยเลย”ณ ร้านอาหารหรูหลังจากที่ซันบอกว่าจะพาไปแนะนำกับพ่อแม่ของเขา ลูนได้ใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการเลือกเสื้อผ้าเพื่อให้ครอบครัวของซันประทับใจ และตอนนี้เมื่อมาถึงร้านอาหาร หลังจากที่ซันแนะนำเขากับครอบครัวของเขา ลูนก็ทำได้แต่นั่งตัวเกร็ง อยู่ตรงหน้าของครอบครัวของซัน โดยมีซั
วินาทีที่เสียงหอบหายใจของซันปลุกเล้าให้ลูนขยับรุนแรงขึ้น ซันที่เริ่มเสียวกระสันจนแทบฉุดไม่อยู่เริ่มกอดรัดคอของลูนและฝังเขี้ยวเพื่อระบายความเสียว ก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างที่สะท้อนอยู่บนนิ้วนางของเขา แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร ความถี่กระชั้นที่ลูนกระแทกเข้ามาก็เพิ่มขึ้นจนกระทั้งความอึดอัดของทั้งสองคนได้ถูกปลดปล่อยออกมา “อะ..อ๊าา/ อึก..อ่า”ทั้งซันและลูนไปถึงฝั่งพร้อมกัน ทุกความเคลื่อนไหวได้หยุดลง แต่ยังคงมีเสียงหอบกระเส่าจากความเหนื่อยล้าจากทั้งสองคน ลูนเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำขาวขุ่นบนร่างกายของซันจนสะอาด ก่อนจะแก้มัดริบบิ้นที่ข้อมือให้ ซันทิ้งตัวลงนอนที่เตียงและยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมาดูให้ชัด ว่าก่อนหน้านี้ที่เขาเห็นบางอย่างที่มือของเขานั้นเป็นอะไรกันแน่ ก่อนจะได้คำตอบว่า มันคือแหวนแพลตตินั่มเกลี้ยงที่สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องนั่นเอง หลังจากปรับลมหายใจให้คงที่ ซันก็พลิกตัวมานอนตะแคงข้าง กอดลูนเข้ามาแนบอกและจูบหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของลูนเบาๆ "ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ" “เห็นแล้วเหรอ”ลูนที่ซุกหน้ากับอกของซันในตอนแรกค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา "อืม" ซันพยักหน้าที่เปื้อนยิ้มไม่หุบ "ใส่ให้ตอน
ลูนพูดเสียงแหบพร่าแล้วโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของซันพร้อมพ่นลมหายใจร้อนๆ เป่ารดใบหูราวกับหยอกเย้า “อื้ออ…” ซันครางออกมาเบาๆ “ส่วนถ้านายอยากจะลองรุกฉันดูบ้าง ฉันก็ไม่ติดนะ แต่…”ไม่ทันที่ซันจะได้ประมวลผลคำพูดนั้นจบ ลูนก็ใช้ริบบิ้นสีแดงสดพันรอบดวงตาของซัน ทำให้ทัศนียภาพข้างหน้าถูกบดบัง ก่อนเขากดร่างของซันให้ราบลงไปกับเตียงนุ่ม "ลูน..." ซันเรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อสัมผัสได้ว่าริบบิ้นกำลังพันธนาการข้อมือของเขา มัดมันไว้กับหัวเตียง“ถ้านายแก้ริบบิ้นออกได้… ฉันจะยอมให้รุกละกันนะ”ถึงแม้ตามความเป็นจริงแล้วการที่ซันจะหลุดออกจากริบบิ้นที่พันธนาการเขาไว้จะทำได้ง่ายๆ แต่อัลฟ่าหนุ่มก็ยอมให้เด็กหนุ่มตรงหน้ากระทำแบบนี้กับเขา เพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นว่าลูนจะทำอะไรต่อไป แถมการทำแบบนี้ก็กระตุ้นให้เขารู้สึกเริ่มตื่นเต้นไปกับมันอีกต่างหาก “วันนี้เรามาลองอะไรใหม่ๆ กันดีไหม ไหนๆ ก็เป็นวันเกิดนายแล้ว ถ้าวันนี้นายเป็นเด็กดี ฉันจะให้อะไรที่พิเศษกว่าริบบิ้นนี้นะ” ลูนพูดต่อพลางใช้สายตาสำรวจเรือนร่างของซันอย่างพอใจ"หึ..." ซันหัวเราะในลำคอ "แล้วถ้าพี่ไม่เป็นเด็กดีล่ะ เราจะทำยังไง"“ฉันก็จะลงโทษเด็กดื้อ
"ลูน!!! ... พ่อ! แม่! ไอ้เซน! มาทำอะไรที่นี่!" เสียงสวรรค์ดังขึ้น ซันที่มาถึงตามหลังได้เห็นเหตุการณ์สุดเซอร์ไพรส์เข้าพอดี ใบหน้าของซันเริ่มเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนลั่นคอนโด "กลับไปให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ! " "อะไรวะพี่... คนกำลังดูของดี" เซนยังคงปากดี "ไอ้เซน!" ซันพุ่งเข้าไปหาลูน ก่อนถอดแจ็คเก็ตของตัวเองคลุมร่างลูนไว้ก่อนที่จะปิดประตูโดยที่ให้ลูนอยู่ด้านใน แล้วเริ่มดันพ่อ แม่ และน้องชายตัวเองไปทางลิฟต์ "ซัน! ลูก! นี่น้องลูนที่หนูเคยเล่าใช่ไหม" แม่ของเขาพยายามถาม "ใช่ครับแม่! แต่กลับไปก่อนนะ! วันนี้ผมไม่พร้อมรับแขก" ซันผลักทุกคนเข้าลิฟต์ได้สำเร็จ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดพ่อของเขาก็ไม่วายตะโกนทิ้งท้ายสอนลูกชายคนโตของเขา"จะทำอะไร ก็อย่าลืมป้องกันด้วยนะลูก!" ติ๊ง! เสียงประตูลิฟต์ปิดลงทิ้งให้ซันยืนถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของเขาเอง...ภายในห้องนอน…หลังจากที่ซันปิดประตูล็อคเรียบร้อย ก็ได้เดินเข้าไปในห้องนอน และได้เห็นลูนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ส่วนริบบิ้นสีแดงตัวต้นเรื่องได้ถูกกระชากออกจนหลุดลุ่ยและไปกองอยู่ข้างเตียงเรียบร้อยแล้วลูนยังคงเอาหน้าซุกกับแจ็คเก็ตของ
และแล้ววันเกิดของซันก็มาถึง แต่เพราะว่าวันนี้ซันก็ยังคงยุ่งอีกตามเคย เลยได้แต่ส่งข้อความให้ลูนไปรอเขาที่ห้องก่อน เพราะไม่อยากให้ลูนต้องไปนั่งรอเขาที่โรงอาหารนานๆ ซึ่งนั่นก็เข้าทางแผนของลูนพอดิบพอดี!ณ คอนโดของซันลูนใช้คีย์การ์ดที่ซันเคยให้ไว้ตั้งแต่ช่วง Blue Moon เปิดประตูคอนโดของซันเข้ามาในห้อง และเดินไปที่ห้องน้ำก่อนจะหยิบของบางอย่างเข้าไปในนั้นด้วย เขาที่วางแผนเซอร์ไพรส์มาทั้งอาทิตย์ ได้แต่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ของในมือที่เขาหยิบเข้ามาด้วยคือ ริบบิ้นผ้าซาตินสีแดงสดเส้นหนา'เราจะต้องทำจริงๆ เหรอเนี่ย' ลูน (โอเมก้า) คิดในใจ หัวใจเต้นแรงเมื่อลองเอาริบบิ้นสีแดงสดค่อยๆ ทาบบนตัว ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปลุกความกล้าในตัวเอง'เป็นไงเป็นกัน วันนี้เป็นวันเกิดพี่ซันทั้งที ริวบอกว่าเขาต้องชอบแน่ๆ' 'เหอะ… ไร้สาระ!' เสียงลูน (อีนิกม่า) ตวาดลั่นอยู่ในหัว 'นี่นายจะเอาไอ้ริบบิ้นปัญญานิ่มนี่มาพันตัวเราเนี่ยนะ! เราเป็นอีนิกม่านะเว้ย ไม่ใช่แฮม!' 'แต่... มันก็น่ารักดีออก!' ลูน (โอเมก้า) เถียงกลับเสียงอ่อย 'ก็ฉันอยากให้พี่ซันดีใจนี่นา นี่เป็นของขวัญที่พิเศษที่สุดเลยนะ' 'พิเศษเหร
ช่วงบ่ายที่อากาศดีเป็นพิเศษหลังจากการสอบย่อย ลูนกำลังนั่งรอซันซ้อมบาสอยู่ที่โรงอาหารของคณะตามปกติ ชีวิตของเขาในตอนนี้ เรียกได้ว่าเข้าที่เข้าทางอย่างไม่น่าเชื่อ นับตั้งแต่วันที่สภาวะลูนาติกของเขาได้หายไป รวมถึงที่เขาได้กลับมาเป็นอีนิกม่าตามเดิมอย่างที่ควรจะเป็น ถึงแม้ว่าเขายังคงมีสองบุคลิกหมือนเดิมและ ยังมีการเถียงกันในหัวอยู่บวกกับสลับบุคลิกกันออกมาหาซันบ้างก็ตามแต่การที่ต้องมานั่งปรับตัวกับฟีโรโมนใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้น และการที่ต้องรับมือกับสายตาของผู้คน โดยเฉพาะเหล่าโอเมก้าและอัลฟ่าบางคนที่เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรมากนัก เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เขาก็จะเห็นซันอยู่ใกล้ๆ เสมอ ซึ่งส่วนใหญ่จะยืนทำหน้าบึ้งและปล่อยฟีโรโมนข่มขู่คนอื่นไปทั่วก็ตาม "โย่! น้องลูน!"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เคนกับท็อปเดินยิ้มแฉ่งตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะ "มานั่งรอไอ้ซันอีกแล้วเหรอ"ลูนยิ้มรับ "ครับพี่เคน พี่ท็อป วันนี้ซ้อมนานเป็นพิเศษเลยนะครับ""ก็ใกล้แข่งแล้วน่ะ" เคนทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม "ว่าแต่... นี่ก็ใกล้วันเกิดมันแล้วนะ น้องลูนเตรียมของขวัญอะไรให







