Lahat ng Kabanata ng หย่ารักทวงใจ: Kabanata 151 - Kabanata 160

พูดจบเธอก็ก้าวเท้ายาว ๆ เดินอ้อมชายหนุ่มไปด้านหน้า เธอเกรงว่าถ้าขืนพูดกับผู้ชายเฮงซวยคนนี้อีกแค่ประโยคเดียว คงได้โมโหจนหัวใจวายตายแน่ทว่าจู่ ๆก็ได้ยินชายหนุ่มถามไล่หลังมาว่า “คุณเอเวอลินรู้จักคนที่ชื่อหรงซูหรือเปล่าครับ?”สิ้นประโยคนั้นหรงซูใจหายวาบ รู้สึกตื่นตระหนกราวกับมีหนามทิ่มแทงอยู่เบื้องหลัง เธอแอบสูดลมหายใจเข้าลึก เอี้ยวตัวหันกลับไปมองเซิ่งถิงเชินด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ประธานเซิ่งอยากให้ฉันทวนอีกรอบไหมคะ ว่าฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ”จากนั้นเธอก็รีบสาวเท้าเดินจากไปกระทั่งเดินห่างออกมาไกลแล้วเธอถึงได้ชะลอฝีเท้าลง ยกมือขึ้นกุมหน้าอก แหงนหน้าสูดลมหายใจเข้าลึก หรือว่าเขาจะเริ่มสงสัยเธอแล้ว?คำพูดของเซิ่งถิงเชินเมื่อครู่ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไปสืบประวัติเธอมาแล้ว แต่ตอนนั้นเจียงหวยซวี่ช่วยแก้ไขข้อมูลของเธอไปแล้วนี่ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าไม่เห็นจะจำเป็น ถึงเธอจะเข้าทำงานที่หรงเอิน ก็คงไม่ได้เผชิญหน้ากับเซิ่งถิงเชินมากนัก เขาไม่น่าจะถึงขั้นมาตามสืบประวัติเธอ ดูออกเลยว่าเขายังคงมั่นคงในรักกับอันชิงเยว่ นอกจากผู้หญิงคนนั้น เธอก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวว

เจียงหวยซวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้เขายังไม่ยอมทำเรื่องหย่ากับเธอ เกรงว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”หรงซูย่อมนึกถึงปัญหานี้อยู่แล้ว “ยังไงก็คงต้องรอให้ถึงวันขึ้นศาลแล้วค่อยว่ากันอีกทีค่ะ!”เจียงหวยซวี่ขานรับ “พอดีเลย เดี๋ยวเธอต้องไปคุยงานที่เมืองเอ ช่วงนี้ก็คงไม่บังเอิญเจอเซิ่งถิงเชินหรอก”หรงซูพยักหน้ารับตอนนี้พอเจอหน้าเซิ่งถิงเชินทีไร เธอมักจะรู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ทุกทีช่วงบ่ายคล้อยหรงซูได้รับสายจากทนายที่ดูแลคดีรถชนท้าย “คุณเอเวอลินครับ ทางคุณเซิ่งไม่เพียงแต่เรียกค่าซ่อมรถ แต่ยังเรียกร้องค่าชดเชยเพิ่มเติมอีกร้อยล้านด้วยครับ”เมื่อได้ยินดังนั้นหรงซูกำโทรศัพท์แน่น เธอเอ่ยว่า “คุณไปบอกเขานะคะ ว่าค่าชดเชยร้อยล้านเนี่ย ฉันจะไม่จ่ายให้สักแดงเดียว อยากฟ้องก็ให้เขาฟ้องมาเลย”พูดจบหรงซูก็กดวางสายอย่างโมโหจนอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แต่สุดท้ายก็พยายามข่มใจ แล้วกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงความโกรธอัดอั้นอยู่เต็มอกทว่ากลับระบายออกไปไม่ได้เธอจึงเปลี่ยนชุดแล้วลงไปวิ่งที่ฟิตเนสด้านล่างถึงห้ากิโลเมตร ถึงได้สงบสติอารมณ์ลงได้เธออาบน้ำเปลี่ยนชุด แ

ทางเซิ่งถิงเจ๋อสืบเจอข้อมูลของคนโพสต์แล้วอีกฝ่ายชื่อโจวอีหยาง เป็นคนของหมิงฉี่ ทุกอย่างจึงอธิบายได้ในตัวมันเองแล้วหรงเอินรีบออกแถลงการณ์ด้วยถ้อยคำที่ค่อนข้างเด็ดขาด ทั้งยังระบุชื่อคนปล่อยข่าวลือโดยตรง พร้อมประกาศว่ามีข้อมูลของผู้อยู่เบื้องหลังแล้ว จะดำเนินการฟ้องร้องทุกข้อกล่าวหาที่พาดพิงถึงหรงซู และจะประกาศเรื่องนี้ให้ทราบโดยทั่วกันทั้งวงการทางผู้จัดงานสุดยอดการประชุมด้านการเงินก็ออกแถลงการณ์ตามมาเช่นกันส่วนภาพที่ถูกตัดต่อ หลังจากกู้คืนภาพต้นฉบับได้แล้ว ก็นำมาแนบไว้ในโพสต์แถลงการณ์ของผู้จัดงานด้วยไม่นานนัก หลายคนก็เริ่มทยอยลบคอมเมนต์ใส่ร้ายของตัวเองออกไป ส่วนกระทู้ที่กำลังเป็นกระแสนั้นก็ถูกลบทิ้งไปแล้วนี่ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรก็กลัวจนลบกระทู้หนี ที่แท้ก็เป็นแค่พวกขี้ขลาดที่เก่งแต่ในอินเทอร์เน็ต ในชีวิตจริงคงเป็นได้แค่มดปลวกที่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำถึงแม้เรื่องนี้จะถูกจัดการอย่างรวดเร็วแต่ผลกระทบที่เกิดกับหรงซูก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ซ่งเหยียนอยากจะปลอบเธอ ทว่าหรงซูกลับปล่อยวาง “คนเราเกิดมาไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้หรอก คำวิจารณ์ของคนอื่นสั่นคลอนฉันไม

หรงซูแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “นั่นสิ เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วทำไมคุณถึงต้องปล่อยข่าวลือใส่ร้ายฉันด้วย?”พูดจบเธอก็เดินเข้าไปดึงแท็บเล็ตมาจากมือเขา แล้วกดเปิดบัญชีผู้ใช้หนึ่งขึ้นมา “กล้าพูดไหมล่ะว่าคนที่สมัครบัญชีนี้ไม่ใช่คุณ?”บัญชีนั้นคือข้อมูลที่โจวอีหยางใช้เบอร์โทรศัพท์สมัครในเว็บบอร์ด ถึงแม้เขาจะชิงลบบัญชีทิ้งไปแล้ว แต่การกู้คืนด้วยเทคนิคทางคอมพิวเตอร์ก็ง่ายนิดเดียวพอโจวอีหยางเห็นข้อมูลบัญชีนั้น สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันทีเขาอยากจะปฏิเสธ แต่หลักฐานมัดตัวอยู่ตรงหน้าจนเถียงไม่ออก จึงทำได้เพียงก้มหน้าเงียบ และยิ่งไม่กล้าหันไปสบตาซูชิงจือนัยน์ตาสีดำขลับของซูชิงจือจ้องมองเขา “ทำไมถึงทำแบบนี้?”โจวอีหยางลอบมองซูชิงจือด้วยความลุกลี้ลุกลน เขาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาแล้วก้มหน้าลงตามเดิมตอนนั้นเองโทรศัพท์ของโจวอีหยางก็สั่นเตือนขึ้นเขารีบล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้าก็พบว่าเป็นอันชิงเยว่ที่โทรมาตอนที่เบื้องบนโทรมาบอกว่าซูชิงจือเรียกพบ และสั่งให้เขารีบมาที่หมู่บ้านหัวถัง เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงลองโทรหาอันชิง

เจียงหวยซวี่เอ่ยว่า “ฉันว่าข้อเสนอของเขาก็พอรับได้นะ วันหน้ายังไงก็คงมีเรื่องต้องพึ่งพาซูชิงจืออยู่แล้ว แต่แน่นอนว่าฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ”หรงซูตักข้าวเข้าปากคำหนึ่งเธอรู้ดีว่าเบื้องหลังอันชิงเยว่ไม่ได้มีแค่ซูชิงจือ แต่ยังมีเซิ่งถิงเชินคอยปกป้องอยู่ หากเธอดึงดันจะให้อันชิงเยว่ชดใช้ให้ได้ สุดท้ายตัวเองก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยแถลงการณ์ขอโทษอะไรนั่น ก็คงหาแพะรับบาปสักคนหรงซูกินข้าวไปกว่าครึ่งถึงได้พูดว่า “ตกลงค่ะ งั้นค่าชดเชยหนึ่งร้อยล้านนั่น ให้ซูชิงจือโอนตรงไปให้เซิ่งถิงเชินเลย แล้วโน้ตไว้ด้วยประโยคหนึ่งว่า ให้เขาเก็บไว้ซื้อโลงศพ”เจียงหวยซวี่เข้าใจเจตนาของเธอ “เดี๋ยวฉันบอกเขาให้”หลังกินข้าวเสร็จหรงซูขับรถกลับบ้านกลับไปที่ซีซานวิลล่าเซิ่งถิงเจ๋อก็อยู่ที่นั่นด้วย“เสี่ยวซู กลับมาแล้วเหรอ”หรงซูส่งเสียงอืมหันไปมองเผยอวี้พลางเอ่ยถาม “พ่อกับแม่ล่ะคะ?”“เข็นรถพาเสี่ยวเป่าไปเดินเล่นข้างนอกน่ะ”หรงซูนั่งลงบนโซฟา “งั้นเรื่องของฉัน พวกเขาคงยังไม่รู้ใช่ไหมคะ?”“ไม่รู้ ไม่ได้บอกพวกเขาน่ะ”“วันนี้เธอไปเจออันชิงเยว่มาเหรอ?” เซิ่งถิงเจ๋อเอ่ยถามหรงซูเล่าสถานการณ์ให้พวกเข