Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 161 - Capítulo 170

เซิ่งถิงเชินสั่งสอนอย่างใจเย็น “คุณย่าไม่ได้โกหกหนู คุณย่าแค่เป็นห่วงว่าเหมยเหม่ยจะถูกทำร้าย”เหมยเหม่ยสะอึกแล้วพูดต่อ “คุณน้าเอเวอลินไม่ทำร้ายหนู”เซิ่งถิงเชิน “คุณย่าบอกว่าลูกคุยโทรศัพท์กับเธอทุกคืนเลย คุณย่าไม่รู้จักคุณน้าเอเวอลิน ก็เลยเป็นห่วงว่าเหมยเหม่ยจะเชื่อคนนอกมากเกินไป เกิดเหมยเหม่ยถูกทำร้ายจริง ๆ จะทำยังไง คุณย่ารักลูกมากขนาดไหน ลูกไม่รู้เหรอ?”เหมยเหม่ยจับนิ้วมือ ทำแก้มป่องแต่ไม่ตอบ ในใจเธอเชื่อมั่นได้เลยว่าเอเวอลินชอบตัวเอง ยิ่งไม่ทำร้ายตัวเองเธอชอบฟังเสียงของคุณน้าเอเวอลิน ฟังคุณน้าเอเวอลินร้องเพลง เหมือนเสียงที่แม่ของพี่นันนันร้องเพลงให้พี่นันนันฟังแต่เธอเข้าใจความหมายในคำพูดของคุณพ่อ เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าต้องอธิบายยังไง เกี่ยวกับเรื่องที่คุณน้าเอเวอลินไม่ทำร้ายเธอ เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้“รอให้ทางพ่อทำความเข้าใจให้แน่ชัดก่อน แล้วเหมยเหม่ยค่อยติดต่อเธอดีหรือเปล่า?”เซิ่งถิงเชินอดทนเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ในที่สุดเหมยเหม่ยถึงรับปากรอให้วางสายแล้วเซิ่งถิงเชินรีบให้คนจัดการเรื่องกลับเมืองจิงวันนั้นเลย ทั้งที่เดิมทีรับปากอันชิงเยว่ว่าจะกลับวันจันทร์

หรงซูให้เซวียหมิงเจี๋ยโทรหาเหยาเวยหย่วน “คุณบอกเขานะ ถ้าอีกยี่สิบนาทีฉันยังไม่เห็นเขา ให้เขาเขียนหนังสือลาออกทันที”หลังเซวียหมิงเจี๋ยตอบรับ ก็โทรไปหาเหยาเวยหย่วนยี่สิบนาทีต่อมาเหยาเวยหย่วน หวงหลิง และพานเซิ่งทยอยปรากฏตัวที่บริษัทปีนี้เหยาเวยหย่วนอายุสามสิบเก้าปี รูปร่างผอมเพรียว สวมแว่นตา ดูผอมบางสุภาพ แต่หางตาที่แคบยาวเกินไป ทำให้ดูก็รู้ว่าเป็นคนฉลาดพอเหยาเวยหย่วนเห็นหรงซูก็รีบขอโทษ “ผอ.หรง ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ วันนี้ผมกับหัวหน้าหวงนัดเจอกับคนของทางผู่คัง เลยไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า อีกเดี๋ยวผมจะรายงานรายละเอียดให้ทราบครับ”หรงซูแสร้งยิ้ม “ใช่เหรอ ดูเหมือนฉันคงจะเข้าใจรองผอ.เหยาผิด อีกเดี๋ยวฉันต้องตั้งใจฟังเนื้อหาที่คุณจะรายงานให้ดี”เหยาเวยหย่วนรีบตอบรับ “แน่นอน แน่นอนครับ”“งั้นก็นั่งเถอะ”เหยาเวยหย่วนนั่งลงบนเก้าอี้ ดวงตาหลุบต่ำ ในแววตาคือความเหี้ยมเกรียมที่ปิดไม่มิดการประชุมเริ่มขึ้นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่ถกเถียงกัน ทุกอย่างถือว่าราบรื่น ระหว่างนั้นหรงซูแสดงความชื่นชมต่อหลายความคิดของเหยาเวยหย่วน เขาว่าอะไร หรงซูก็เห็นด้วย แสดงออกชัดเจนว่าเชื่อใจเขาหลังการประชุมจบ

นอกหน้าต่างมีฝนตกปรอย ๆ ภายในห้องเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนเซิ่งถิงเชินลุกขึ้นออกจากห้องมาถึงวันอังคารช่วงเช้าหลังเซิ่งถิงเชินประชุมเสร็จ ก็กลับไปที่ห้องทำงาน โจวมู่รายงานเรื่องงานและนำเอกสารสำคัญให้เขาเซ็นชื่อเพิ่งสั่งงานโจวมู่เสร็จ เขาก็เอ่ยถาม “ทางหยางตงมีความคืบหน้ายังไงบ้าง?”โจวมู่ตอบ “เดี๋ยวผมจะโทรถามเดี๋ยวนี้ครับ”โจวมู่โทรไปที่เบอร์ของหยางตง ในไม่ช้าก็โทรติดแล้ว เสียงของหยางตงดังขึ้น “ผู้ช่วยโจว”โจวมู่สอบถามเขาเรื่องความคืบหน้าของวันนี้งานที่เซิ่งถิงเชินต้องจัดการในแต่ละวันมีเยอะมาก โปรเจกต์สำคัญของฝ่ายการลงทุนเขาจะคอยติดตามความคืบหน้าโปรเจกต์ของผู่คัง เซิ่งถิงเชินสอบถามสองครั้งแล้วนี่ทำให้หยางตงรู้สึกถึงแรงกดดัน แต่สิ่งที่มากกว่าคือตื่นเต้น ประธานเซิ่งใส่ใจโปรเจกต์นี้มากขนาดนี้ รอให้เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว นี่ถือเป็นผลงานหนึ่งสำหรับเขาหยางตงรายงานอย่างมั่นอกมั่นใจโจวมู่เปิดลำโพงดังนั้นเซิ่งถิงเชินได้ยินคำพูดของเขาชัดเจน“ทางผมสามารถควบคุมเดิมพันในการต่อรองของหรงเอินได้หมดแล้ว การเจรจาในบ่ายนี้ผมเชื่อมั่นว่าจะราบรื่นมากครับ”ระหว่าง

ดูเหมือนคนที่สั่งให้หยุดการเจรจาคือเซิ่งถิงเชินเขาต้องเดาได้แน่นอนว่าเธออยากทำอะไรด้วยนิสัยที่ต้องเอาคืนของเขา เขามาเมืองเอคงไม่มีเรื่องดีแน่นอนเหมยเหม่ยไม่ได้ยินคำตอบจากหรงซูสักที จากความดีใจเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นการเรียกอย่างระวัง “คุณน้าเอเวอลินคะ”หรงซูได้สติกลับมาช่างเถอะถ้าได้เจอลูกสาว เธอยอมอดทน ถึงยังไงตอนนี้ทั้งสองคนก็เป็นคู่แข่งกันอยู่แล้ว ในอนาคตก็ต้องแย่งชิงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น“เหมยเหม่ยมาหาน้าได้แน่นอนจ้ะ” น้ำเสียงของหรงซูอ่อนโยนมากเหมยเหม่ยดีใจขึ้นมาทันที “งั้นก็ดีมากเลยค่ะ ยังไงรอให้หนูกับคุณพ่อถึงเมืองเอแล้ว หนูค่อยติดต่อคุณน้าอีกทีนะคะ”“จ้ะ ได้”หลังวางสายหรงซูผ่อนลมหายใจออกมาพอเก็บมือถือแล้ว ก็เปลี่ยนชุดกีฬาไปออกกำลังกายในห้องฟิตเนสของโรงแรมวันถัดมาตอนเช้าสิบโมงหรงซูกับคนของผู่คังจะทำพิธีเซ็นสัญญาตอนเก้าโมงหรงซูออกจากโรงแรมตรงเวลามุ่งหน้าไปผู่คังเซวียหมิงเจี๋ยกำลังขับรถหรงซูนั่งอยู่เบาะหลัง ในมือถือเอกสาร และกำลังรับสายเกี่ยวกับเรื่องงานเธอเพิ่งจะวางสายจู่ ๆ ตัวรถโยกไปทีหนึ่งหรงซูมองเซวียหมิงเจี๋ย

เหมยเหม่ยถือถุงไว้ ใช้สองมือวางไว้บนเตียง “คุณน้าเอเวอลิน นี่เป็นขนมเค้กที่หนูทำให้คุณน้าค่ะ”หรงซูประหลาดใจ “ทำให้น้าเหรอ!”เหมยเหม่ยพยักหน้า พูดอย่างดีใจ “คุณน้ารีบชิมดูสิคะ”ชั่วขณะนั้นในใจหรงซูคือความตื้นตันที่อธิบายไม่ถูก ทั้งที่ห้าปีมานี้เธอไม่เคยอยู่กับลูกเลยสักวัน แต่ลูกสาวกลับสนิทสนมกับเธอขนาดนี้ ในใจรู้สึกตื้นตันแต่มากกว่านั้นคือรู้สึกผิดเธออดกลั้นความเจ็บปวด ยื่นมือไปรับถุงมา เอาเค้กที่อยู่ในกล่องออกมาจากข้างใน เค้กที่รูปร่างบิดเบี้ยวเป็นฝีมือของเด็กน้อยจริง ๆเธอเปิดฝาออก แล้วใช้ช้อนตักชิมหนึ่งคำ รสชาติหวานแต่ไม่เลี่ยน ถือว่าค่อนข้างอร่อย “อร่อยมากจ้ะ ฝีมือของเหมยเหม่ยดีมาก”คำชมของหรงซูทำให้เหมยเหม่ยยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้ม หรงซูตักป้อนเหมยเหม่ยหนึ่งคำ เหมยเหม่ยเข้าไปกินหนึ่งคำ ระหว่างสบตาแล้วยิ้ม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานชั่วขณะนั้นทำให้เธอลืมไปว่าในห้องผู้ป่วยยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่งยืนอยู่ชายหนุ่มมองภาพอบอุ่นกลมเกลียวตรงหน้าเงียบ ๆ ในดวงตาที่ดำหม่นทำให้เดาไม่ได้ว่าตอนนี้ในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่จนกระทั่งเสียงสั่นของมือถือเขาดังขึ้นหรงซูสีหน้าชะงัก เงยหน้