Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 161 - Capítulo 170

276 Capítulos

บทที่ 161

“ได้ ฉันจะคอยดูสิว่าเธอจะมีปัญญาขนาดไหน”เสิ่นอวี้หรงพูดจบ ก็วางสายทันทีหรงซูวางมือถือลง แล้วพ่นลมหายใจออกมา สีหน้าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ เสิ่นอวี้หรงแค่อยากตรวจสอบเธอ แล้วแอบลงมือกับงานของเธอเท่านั้นเองเธอไม่เป็นห่วงงานทางหรงเอินแต่งานทางสถานีโทรทัศน์คาดว่าค่อนข้างเสี่ยง จะพักงานของเธอก็แค่คำพูดเดียวของอีกฝ่ายเท่านั้นเป็นไปตามคาดคืนนั้นเธอได้รับสายจากผู้อำนวยการสถานี บอกว่าจะพักงานต่อจากนี้ของเธอในสถานีโทรทัศน์ ถามเธออย่างเป็นห่วงว่าไปล่วงเกินคนอื่นได้ยังไงตอนผู้อำนวยการได้รับสายก็รู้สึกจนใจมากเหมือนกัน รายการเศรษฐกิจที่หรงซูเป็นพิธีกรทุกวันเสาร์ เรตติ้งขึ้นสถิติใหม่หลายครั้ง ผู้อำนวยการสถานีให้ความสำคัญกับเธอมากแต่สายที่โทรเข้ามาครั้งนี้ เขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้หรงซูกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้างั้นก็หยุดไปก่อนก็ได้ค่ะ! รอให้ฉันจัดการงานที่ทำอยู่ให้เรียบร้อยค่อยว่ากัน”ผู้อำนวยการสถานีจนใจ “งั้นก็ได้ ทางผมจะลองดูว่าจะช่วยไกล่เกลี่ยให้คุณได้ไหม”“ขอบคุณผู้อำนวยการค่ะ”วันถัดมา วันศุกร์เวลาเจ็ดโมงหรงซูไม่ได้รับสายจากเหมยเหม่ยอีกในใจผิดหวังอย่างชัดเจน แต่เ
Ler mais

บทที่ 162

เซิ่งถิงเชินสั่งสอนอย่างใจเย็น “คุณย่าไม่ได้โกหกหนู คุณย่าแค่เป็นห่วงว่าเหมยเหม่ยจะถูกทำร้าย”เหมยเหม่ยสะอึกแล้วพูดต่อ “คุณน้าเอเวอลินไม่ทำร้ายหนู”เซิ่งถิงเชิน “คุณย่าบอกว่าลูกคุยโทรศัพท์กับเธอทุกคืนเลย คุณย่าไม่รู้จักคุณน้าเอเวอลิน ก็เลยเป็นห่วงว่าเหมยเหม่ยจะเชื่อคนนอกมากเกินไป เกิดเหมยเหม่ยถูกทำร้ายจริง ๆ จะทำยังไง คุณย่ารักลูกมากขนาดไหน ลูกไม่รู้เหรอ?”เหมยเหม่ยจับนิ้วมือ ทำแก้มป่องแต่ไม่ตอบ ในใจเธอเชื่อมั่นได้เลยว่าเอเวอลินชอบตัวเอง ยิ่งไม่ทำร้ายตัวเองเธอชอบฟังเสียงของคุณน้าเอเวอลิน ฟังคุณน้าเอเวอลินร้องเพลง เหมือนเสียงที่แม่ของพี่นันนันร้องเพลงให้พี่นันนันฟังแต่เธอเข้าใจความหมายในคำพูดของคุณพ่อ เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าต้องอธิบายยังไง เกี่ยวกับเรื่องที่คุณน้าเอเวอลินไม่ทำร้ายเธอ เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้“รอให้ทางพ่อทำความเข้าใจให้แน่ชัดก่อน แล้วเหมยเหม่ยค่อยติดต่อเธอดีหรือเปล่า?”เซิ่งถิงเชินอดทนเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ในที่สุดเหมยเหม่ยถึงรับปากรอให้วางสายแล้วเซิ่งถิงเชินรีบให้คนจัดการเรื่องกลับเมืองจิงวันนั้นเลย ทั้งที่เดิมทีรับปากอันชิงเยว่ว่าจะกลับวันจันทร์
Ler mais

บทที่ 163

เพราะเจียงหวยซวี่โทรบอกเธอล่วงหน้าสองวันนี้เจียงอวี่พาหยาหย่าออกไปเที่ยวนอกเมือง ไปที่วัดแห่งหนึ่ง ว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์มาก จึงไปขอเครื่องรางปลอดภัยให้เธอโดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเธอจะไปดูงานคุยโปรเจกต์ที่เมืองเอ พอดีมาทันเวลาก่อนขึ้นรถไฟความเร็วสูง เลยให้เธอรอให้ได้ เพื่อให้เธอพกเครื่องรางไปด้วยหรงซูจึงรออยู่ที่ทางออกสถานีสิบนาทีต่อมาได้รับข้อความจากเจียงอวี่ว่ามาถึงสถานีแล้วผ่านไปอีกหลายนาทีหรงซูเงยหน้ามอง บังเอิญได้เห็นคนที่ไม่อยากเห็นที่สุดเข้าพอดีเซิ่งถิงเชินชายหนุ่มสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามแขนที่แข็งแรงและได้รูป มือหนึ่งล้วงกระเป๋า บนข้อมือคือนาฬิการาคาแพง กางเกงขายาวสีดำห่อหุ้มสองขาที่เรียวตรงและยาว สวมแว่นกันแดดสีดำ เผยให้เห็นใบหน้าอีกครึ่งที่หล่อเหลา บุคลิกเยือกเย็นเข้าถึงยากฝีเท้าที่มั่นคงมีน้ำหนักก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้าหรงซูอดไม่ได้จึงกลอกตาใส่เขา แล้วละสายตาไปทางอื่น ถือว่าเขาเป็นอากาศธาตุแต่เธอสามารถรับรู้ได้ สายตาของเซิ่งถิงเชินกำลังมองเธอพอดีกับตอนนี้เจียงอวี่เข็นกระเป๋าเดินทางออกมา หยาหย่านั่งอยู่บนกระเป๋าหรงซูรีบเดินเข้าไปหา
Ler mais

บทที่ 164

หรงซูให้เซวียหมิงเจี๋ยโทรหาเหยาเวยหย่วน “คุณบอกเขานะ ถ้าอีกยี่สิบนาทีฉันยังไม่เห็นเขา ให้เขาเขียนหนังสือลาออกทันที”หลังเซวียหมิงเจี๋ยตอบรับ ก็โทรไปหาเหยาเวยหย่วนยี่สิบนาทีต่อมาเหยาเวยหย่วน หวงหลิง และพานเซิ่งทยอยปรากฏตัวที่บริษัทปีนี้เหยาเวยหย่วนอายุสามสิบเก้าปี รูปร่างผอมเพรียว สวมแว่นตา ดูผอมบางสุภาพ แต่หางตาที่แคบยาวเกินไป ทำให้ดูก็รู้ว่าเป็นคนฉลาดพอเหยาเวยหย่วนเห็นหรงซูก็รีบขอโทษ “ผอ.หรง ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ วันนี้ผมกับหัวหน้าหวงนัดเจอกับคนของทางผู่คัง เลยไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า อีกเดี๋ยวผมจะรายงานรายละเอียดให้ทราบครับ”หรงซูแสร้งยิ้ม “ใช่เหรอ ดูเหมือนฉันคงจะเข้าใจรองผอ.เหยาผิด อีกเดี๋ยวฉันต้องตั้งใจฟังเนื้อหาที่คุณจะรายงานให้ดี”เหยาเวยหย่วนรีบตอบรับ “แน่นอน แน่นอนครับ”“งั้นก็นั่งเถอะ”เหยาเวยหย่วนนั่งลงบนเก้าอี้ ดวงตาหลุบต่ำ ในแววตาคือความเหี้ยมเกรียมที่ปิดไม่มิดการประชุมเริ่มขึ้นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่ถกเถียงกัน ทุกอย่างถือว่าราบรื่น ระหว่างนั้นหรงซูแสดงความชื่นชมต่อหลายความคิดของเหยาเวยหย่วน เขาว่าอะไร หรงซูก็เห็นด้วย แสดงออกชัดเจนว่าเชื่อใจเขาหลังการประชุมจบ
Ler mais

บทที่ 165

เซวียหมิงเฉิงตอบ “โทรแล้วครับ เหยาเวยหย่วนยังไม่สังเกต”“งั้นก็ดี”“นายจับตาดูเขาให้ดี มีเรื่องอะไรก็โทรมาหาฉัน”“ครับ”ต่อมาเซวียหมิงเจี๋ยขับรถพาหรงซูกลับโรงแรมระหว่างทางกลับโรงแรมเสียงสั่นของมือถือหรงซูดังขึ้นเธอหยิบมือถือขึ้นมา วินาทีที่เห็นเบอร์โทรก็อึ้งไปครู่หนึ่งต่อให้ผ่านไปห้าปีแล้วเธอยังจำเบอร์มือถือของเขาได้ในทันทีหลังนิ่งไปหลายวินาทีหรงซูกดปุ่มรับสาย แล้วแนบกับใบหู พลันได้ยินเสียงแหบแห้งของเหมยเหม่ยเรียก น้ำเสียงน่าสงสารเหลือเกิน “คุณน้าเอเวอลิน”เสียงนี้ชัดเจนว่าเพิ่งจะร้องไห้มาหรงซูได้ยินหัวใจก็บีบเกร็งตามไปด้วย “เหมยเหม่ยร้องไห้เหรอ?”วันนี้เป็นวันเสาร์เหมยเหม่ยคิดว่ารอเวลาสองทุ่มจะดูรายการที่เธอเป็นพิธีกร แต่สุดท้ายพิธีกรเปลี่ยนเป็นคนอื่น เหมยเหม่ยไม่เห็นหรงซู เลยไม่พอใจทันที ทั้งร้องไห้ทั้งอาละวาดเซิ่งถิงเชินรอให้เหมยเหม่ยใจเย็นลง แล้วเอามือถือออกมาโทรหาเธอเหมยเหม่ยถาม “ทำไมวันนี้ไม่เห็นคุณน้าเอเวอลินในทีวีคะ?”หรงซูรู้ว่าวันเสาร์เหมยเหม่ยจะเฝ้าหน้าจอทีวีเพื่อดูเธอ บางทีอาจเพราะแม่ลูกเชื่อมใจถึงกันจริง ๆ เธอรับรู้ถึงความรักที่เหมยเหม่ยมีให้เธ
Ler mais

บทที่ 166

นอกหน้าต่างมีฝนตกปรอย ๆ ภายในห้องเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนเซิ่งถิงเชินลุกขึ้นออกจากห้องมาถึงวันอังคารช่วงเช้าหลังเซิ่งถิงเชินประชุมเสร็จ ก็กลับไปที่ห้องทำงาน โจวมู่รายงานเรื่องงานและนำเอกสารสำคัญให้เขาเซ็นชื่อเพิ่งสั่งงานโจวมู่เสร็จ เขาก็เอ่ยถาม “ทางหยางตงมีความคืบหน้ายังไงบ้าง?”โจวมู่ตอบ “เดี๋ยวผมจะโทรถามเดี๋ยวนี้ครับ”โจวมู่โทรไปที่เบอร์ของหยางตง ในไม่ช้าก็โทรติดแล้ว เสียงของหยางตงดังขึ้น “ผู้ช่วยโจว”โจวมู่สอบถามเขาเรื่องความคืบหน้าของวันนี้งานที่เซิ่งถิงเชินต้องจัดการในแต่ละวันมีเยอะมาก โปรเจกต์สำคัญของฝ่ายการลงทุนเขาจะคอยติดตามความคืบหน้าโปรเจกต์ของผู่คัง เซิ่งถิงเชินสอบถามสองครั้งแล้วนี่ทำให้หยางตงรู้สึกถึงแรงกดดัน แต่สิ่งที่มากกว่าคือตื่นเต้น ประธานเซิ่งใส่ใจโปรเจกต์นี้มากขนาดนี้ รอให้เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว นี่ถือเป็นผลงานหนึ่งสำหรับเขาหยางตงรายงานอย่างมั่นอกมั่นใจโจวมู่เปิดลำโพงดังนั้นเซิ่งถิงเชินได้ยินคำพูดของเขาชัดเจน“ทางผมสามารถควบคุมเดิมพันในการต่อรองของหรงเอินได้หมดแล้ว การเจรจาในบ่ายนี้ผมเชื่อมั่นว่าจะราบรื่นมากครับ”ระหว่าง
Ler mais

บทที่ 167

หยางตงบอก “เชื่อได้แน่นอนครับ ยัยเอเวอลินนั่นได้นั่งตำแหน่งผู้อำนวยการ เหยาเวยหย่วนจะพอใจได้ยังไง เขาอยากอาศัยโอกาสนี้ทำให้เอเวอลินเสียหน้า เจียงหวยซวี่ให้ความสำคัญกับเธอขนาดนั้น ถ้าโปรเจกต์นี้ล้มเหลว ก็ต้องรอดูว่าเธอยังมีหน้าอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไปไหม”“แต่ตอนนี้ประธานเซิ่งกลับสั่งให้หยุดกลางคัน ในนั้นต้องเกิดปัญหาขึ้นแน่นอน” ระหว่างที่เขาพูด จู่ ๆ ก็นึกถึงบางอย่าง “ไม่อย่างนั้นก็แสดงว่าเอเวอลินรู้ฐานะของเหยาเวยหย่วนแล้ว เธอเลยใช้แผนซ้อนแผนหลอกใช้เขา”สีหน้าหยางตงเปลี่ยนไปในพริบตา“นี่มัน...”“คุณรีบติดต่อเหยาเวยหย่วน”“ได้ ผมทราบแล้ว”หรงซูกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานครั้งนี้มาเมืองเอไม่เพียงเซ็นสัญญากับผู่คัง สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือตรวจสอบธุรกิจของทางนี้ พานเซิ่งนำข้อมูลและเอกสารในสองปีนี้มาให้หรงซูเปิดดูทีละหน้า สีหน้ายิ่งดูก็ยิ่งย่ำแย่ ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่พูดอะไรเลยสักคำทั่วทั้งห้องทำงานเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มตกพานเซิ่งยืนอยู่หน้าเธอ ท่าทางดูกระวนกระวายไม่สงบขณะนี้เสียงเคาะห้องทำงานดังขึ้น“เข้ามา”เหยาเวยหย่วนเปิดประตูเข้ามา บรรยากาศผิดปกติอย่างชัดเจน พานเ
Ler mais

บทที่ 168

ดูเหมือนคนที่สั่งให้หยุดการเจรจาคือเซิ่งถิงเชินเขาต้องเดาได้แน่นอนว่าเธออยากทำอะไรด้วยนิสัยที่ต้องเอาคืนของเขา เขามาเมืองเอคงไม่มีเรื่องดีแน่นอนเหมยเหม่ยไม่ได้ยินคำตอบจากหรงซูสักที จากความดีใจเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นการเรียกอย่างระวัง “คุณน้าเอเวอลินคะ”หรงซูได้สติกลับมาช่างเถอะถ้าได้เจอลูกสาว เธอยอมอดทน ถึงยังไงตอนนี้ทั้งสองคนก็เป็นคู่แข่งกันอยู่แล้ว ในอนาคตก็ต้องแย่งชิงกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น“เหมยเหม่ยมาหาน้าได้แน่นอนจ้ะ” น้ำเสียงของหรงซูอ่อนโยนมากเหมยเหม่ยดีใจขึ้นมาทันที “งั้นก็ดีมากเลยค่ะ ยังไงรอให้หนูกับคุณพ่อถึงเมืองเอแล้ว หนูค่อยติดต่อคุณน้าอีกทีนะคะ”“จ้ะ ได้”หลังวางสายหรงซูผ่อนลมหายใจออกมาพอเก็บมือถือแล้ว ก็เปลี่ยนชุดกีฬาไปออกกำลังกายในห้องฟิตเนสของโรงแรมวันถัดมาตอนเช้าสิบโมงหรงซูกับคนของผู่คังจะทำพิธีเซ็นสัญญาตอนเก้าโมงหรงซูออกจากโรงแรมตรงเวลามุ่งหน้าไปผู่คังเซวียหมิงเจี๋ยกำลังขับรถหรงซูนั่งอยู่เบาะหลัง ในมือถือเอกสาร และกำลังรับสายเกี่ยวกับเรื่องงานเธอเพิ่งจะวางสายจู่ ๆ ตัวรถโยกไปทีหนึ่งหรงซูมองเซวียหมิงเจี๋ย
Ler mais

บทที่ 169

“เข้ามา” เจียงหวยซวี่บอกหวงหลิงเปิดประตูเข้ามา เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย พูดอย่างนอบน้อม “ประธานเจียง คุณเอเวอลิน”ในสายตาของคนอื่น ๆ หวงหลิงคือคนที่เหยาเวยหย่วนสนับสนุน แต่ความจริงหวงหลิงคือสายที่เจียงหวยซวี่ส่งมาอยู่ข้างกายเหยาเวยหย่วนเจียงหวยซวี่สงสัยเหยาเวยหย่วนนานแล้ว แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่นหนามากพอ ดังนั้นหลายปีมานี้เรื่องที่เหยาเวยหย่วนแอบทำให้บริษัทเสียผลประโยชน์ เขาเลยต้องเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เหยาเวยหย่วนคิดมาตลอดว่าตัวเองทำได้อย่างแนบเนียนครั้งนี้ความเคลื่อนไหวของเหยาเวยหย่วน กับการนัดพบคนของอวิ๋นซาน หวงหลิงล้วนแอบไปรายงานหรงซูเจียงหวยซวี่ถาม “ทางเหยาเวยหย่วนเป็นยังไงบ้าง?”หวงหลิงตอบ “เดิมทีคืนนี้มีนัดทานข้าวกับหยางตง แต่ได้ยินว่าคืนนี้ประธานเซิ่งของอวิ๋นซานจะมาเมืองเอ ดังนั้นเลยยกเลิกนัดไปก่อนค่ะ” ขณะนี้เสียงสั่นของมือถือดังขึ้นเป็นระยะเป็นมือถือของหรงซูกระเป๋าของเธอวางไว้บนโซฟาเจียงหวยซวี่เดินเข้าไปแล้วหยิบมือถือออกมาให้เธอ เมื่อเห็นสายโทรเข้า เลยเดินเข้าไปยื่นให้เธอหรงซูมองโทรศัพท์ เป็นสายที่เหมยเหม่ยใช้สมาร์ตวอทช์โทรมาหาเธอเธอปรับอารมณ์ให้เข้าที่ แล้
Ler mais

บทที่ 170

เหมยเหม่ยถือถุงไว้ ใช้สองมือวางไว้บนเตียง “คุณน้าเอเวอลิน นี่เป็นขนมเค้กที่หนูทำให้คุณน้าค่ะ”หรงซูประหลาดใจ “ทำให้น้าเหรอ!”เหมยเหม่ยพยักหน้า พูดอย่างดีใจ “คุณน้ารีบชิมดูสิคะ”ชั่วขณะนั้นในใจหรงซูคือความตื้นตันที่อธิบายไม่ถูก ทั้งที่ห้าปีมานี้เธอไม่เคยอยู่กับลูกเลยสักวัน แต่ลูกสาวกลับสนิทสนมกับเธอขนาดนี้ ในใจรู้สึกตื้นตันแต่มากกว่านั้นคือรู้สึกผิดเธออดกลั้นความเจ็บปวด ยื่นมือไปรับถุงมา เอาเค้กที่อยู่ในกล่องออกมาจากข้างใน เค้กที่รูปร่างบิดเบี้ยวเป็นฝีมือของเด็กน้อยจริง ๆเธอเปิดฝาออก แล้วใช้ช้อนตักชิมหนึ่งคำ รสชาติหวานแต่ไม่เลี่ยน ถือว่าค่อนข้างอร่อย “อร่อยมากจ้ะ ฝีมือของเหมยเหม่ยดีมาก”คำชมของหรงซูทำให้เหมยเหม่ยยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้ม หรงซูตักป้อนเหมยเหม่ยหนึ่งคำ เหมยเหม่ยเข้าไปกินหนึ่งคำ ระหว่างสบตาแล้วยิ้ม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานชั่วขณะนั้นทำให้เธอลืมไปว่าในห้องผู้ป่วยยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่งยืนอยู่ชายหนุ่มมองภาพอบอุ่นกลมเกลียวตรงหน้าเงียบ ๆ ในดวงตาที่ดำหม่นทำให้เดาไม่ได้ว่าตอนนี้ในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่จนกระทั่งเสียงสั่นของมือถือเขาดังขึ้นหรงซูสีหน้าชะงัก เงยหน้
Ler mais
ANTERIOR
1
...
1516171819
...
28
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status