All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 131 - Chapter 140

หรงซูเดินเข้าห้องทำงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ภาพที่เห็นตรงหน้ายังคงทำให้เธอตะลึงจนยืนอยู่ที่เดิมภายในห้องทำงานที่กว้างใหญ่เต็มไปด้วยร่องรอยของเด็กหญิง บนผนังที่ขาวสะอาดเต็มไปด้วยผลงานวาดและสติกเกอร์ของเธอบนพื้นมีตัวต่อไม้วางอยู่และยังมีหุ่นยนต์มินเนี่ยน……ขณะนี้เซิ่งถิงเชินกำลังทำงานอยู่เซิ่งเหม่ยจิงนั่งอยู่บนโซฟาของตัวเองอย่างว่าง่าย สนทนาภาษาอังกฤษกับหุ่นยนต์เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเซิ่งถิงเชินช้อนตามอง เห็นหญิงสาวที่เดินเข้ามาวันนี้หรงซูสวมชุดเป็นทางการมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสูท ผมมวยขึ้นไปทั้งหมด ใบหน้าประณีต บุคลิกมั่นใจวินาทีที่ชายหนุ่มมองเธอ หรงซูเก็บสีหน้าความรู้สึกแล้ว บังคับตัวเองไม่ให้มองเซิ่งเหม่ยจิงเซิ่งเหม่ยจิงเงยหน้าน้อยขึ้น จังหวะที่เห็นหรงซู ดวงตาพลันลุกวาว เธอวางสมุดภาพในมือลงแล้ววิ่งไปหาหรงซู “คุณน้าคนสวย”หรงซูชะงักงันอยู่ที่เดิมยังไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัวเซิ่งเหม่ยจิงก็กอดเอวเธอไว้หมับหรงซูถูกชนเข้าไปหนึ่งทีทั้งอย่างนี้ จึงรีบยืนให้มั่นเพื่อยึดร่างกายไม่ให้เสียหลัก แล้วก้มตัวประคองเด็กไว้ตามสัญชาตญาณ หลุบตามองใบหน้าดวงน้อยที่สวยน่ารักขอ

หรงซูเดินออกจากห้องทำงานก็หันหลังมองเข้าไปในห้องทำงานแวบหนึ่ง ตอนชายหนุ่มแกะซองแล้วเห็นหมายศาล เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างหล่อเหลาเยือกเย็นและองศาของมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย “คุณน้าเอเวอลิน หนูจะพาคุณน้าไปฐานลับของหนูนะคะ”แววตาหรงซูอ่อนโยน “ฐานลับอะไรจ๊ะ?”“เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เองค่ะ”หรงซูบอกตากล้องและพนักงาน บอกให้พวกเขาลงไปรอเธอข้างล่างก่อนต่อมาหรงซูตามเซิ่งเหม่ยจิงเดินจากทางเดินข้างโซนสวนสนุกเด็กขึ้นไปชั้นบน พื้นที่ทำงานในโซนนี้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เมื่อไปถึงห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นบน เซิ่งเหม่ยจิงใส่พาสเวิร์ดอย่างคล่องแคล่ว แล้วเปิดประตูเข้าไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้าหรงซูตะลึงสิ่งที่เห็นคือสวนหย่อมขนาดย่อม ใช้ระบบควบคุมอุณหภูมิคงที่ทั้งหมด ทั้งห้องเป็นสภาพแวดล้อมธรรมชาติที่จำลองขึ้นจากเทคโนโลยีโฮโลแกรม เมื่อยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนยืนท่ามกลางป่าจริง ๆ ดอกไม้ต้นไม้ราคาแพงนานาชนิด ภูเขาเทียม สระน้ำ ปลาคาร์ปแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างอิสระ นกโบยบินอยู่ในป่าอย่างเสรีเซิ่งเหม่ยจิงจูงมือหรงซูเดินเข้าไปข้างในแม้เซิ่งถิงเจ๋อจะเคยบอกว่า เขาโอนสมบัติครึ่งหนึ่งของตัวเองให้เซิ่งเหม่

ดูเหมือนเมื่อครู่สิ่งที่เซิ่งถิงเชินได้รับจะเป็นหมายเรียกคดีฟ้องหย่าเมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของเขาตอนได้รับหมายศาลคงจะเยาะเย้ยเธอที่ไม่รู้จักเจียมกะลาหัวเธอขึ้นมาบนรถไปกินอาหารเที่ยงกับพวกตากล้องก่อนหลังจากนั้นค่อยกลับบริษัทเพียงแต่งานตลอดทั้งบ่าย หรงซูทำยังไงก็ไม่มีเรี่ยวแรง ไม่มีสมาธิ ในสมองเต็มไปด้วยภาพของเซิ่งเหม่ยจิงหลายปีมานี้ที่เธอไม่กล้าไปพบเซิ่งเหม่ยจิงและไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งถิงเชิน ก็เพราะกลัวตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้บัดนี้ในที่สุดเธอก็จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับอารมณ์ความคิดถึงที่ถาโถม แล้วปรับอารมณ์ตัวเองเดิมทีคืนนี้เธอมีนัดออกไปดื่มกับซ่งเหยียน แต่ตอนนี้ซ่งเหยียนกำลังทำโอทีเร่งโปรเจกต์หนึ่งอยู่วันนี้หยาหย่าไม่ค่อยสบาย เจียงอวี่ต้องอยู่บ้านดูแลลูกสุดท้ายหรงซูออกไปดื่มเหล้าที่บาร์คนเดียวเอฟซีบาร์ถือเป็นบาร์ระดับสูงสามอันดับแรกในเมืองจิง บริการกลุ่มชนชั้นนำเป็นหลักหรงซูนั่งลงหน้าบาร์น้ำแล้วสั่งวิสกี้สองแก้วแสงสีเหลืองส่องออกมาจากโคมไฟห้อยทองเหลือง ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้กับบาร์น้ำสีน้ำตาลเข้มน้ำแข็งชนกันเบา ๆ ในวิสกี้หรงซูถือแก้วเหล้าแล้วเงยหน้าดื

เจียงหวยซวี่เดินไปตรงหน้าหรงซู มองสำรวจเธอแวบหนึ่ง แล้วถาม “ไม่เป็นไรนะ?”หรงซูมองเขา ส่ายหน้าเบา ๆ บอกว่า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”เซิ่งถิงเชินมองทั้งสองคนเจียงหวยซวี่หันมองเซิ่งถิงเชิน ต่อมาเมื่อสายตามองไปที่เฉิงเหล่ยซึ่งมีบอดี้การ์ดคอยประคองก็เข้าใจบางอย่างทันที สีหน้าบึ้งตึงในพริบตา แล้วสบตากับเซิ่งถิงเชินพร้อมถาม “ประธานเซิ่ง นี่เกิดอะไรขึ้นครับ?”ระหว่างสบตากัน อากาศรอบด้านเหมือนจะเบาบางลงเฉิงเหล่ยจำเจียงหวยซวี่ได้ สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงในทันทีหากจะพูดว่าในเมืองจิงใครที่มีฝีมือเทียบเคียงกับเซิ่งถิงเชิน หนึ่งในนั้นก็คือเจียงหวยซวี่ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนของเจียงหวยซวี่ ในใจเขารู้สึกเสียใจขึ้นมาฟู่สิงโจวก้าวเข้ามา พูดเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ “เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด คุณผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หวยซวี่คนนี้เป็นแฟนนายเหรอ? ในที่สุดนายก็คิดได้สักที ทำไมไม่เคยได้ยินนายพูดถึงเลย?”ฟู่สิงโจวเป็นหลานชายคนโตของคุณท่านฟู่ ซึ่งรู้จักกับเจียงหวยซวี่มาหลายปีเจียงหวยซวี่ยิ้มจาง ๆ ไม่ได้ตอบคำถามฟู่สิงโจวโดยตรง แต่เปลี่ยนหัวข้อถามว่า “ช่วงนี้ร่างกายคุณท่านฟู่เป็นยังไงบ้าง วันหลังอ

เซิ่งถิงเชินพูดขึ้นอย่างเชื่องช้า “เรื่องที่คนอื่นไม่อยากทำ เหมยเหม่ยจะให้พ่อขอร้องคนอื่นรับปากเหรอ?”เซิ่งเหม่ยจิงได้ยินแบบนั้น เงยหน้ามองพ่อ“ถ้าเกิดคุณน้ามีอคติกับเหมยเหม่ยเพราะเรื่องนี้ล่ะ?”เหมยเหม่ยก้มหน้าลง ผ่านไปสักครู่จึงพูดขึ้น “คุณน้าเอเวอลินไม่มีอคติกับหนูหรอกค่ะ”แต่คำพูดนี้ก็ดูเหมือนไม่ค่อยมีความมั่นใจคุณน้าเอเวอลินบอกเธอว่ามีงานต้องทำจริง ๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถ้าเธอดึงดันจะให้คุณน้าอยู่เป็นเพื่อนเธอ คุณน้าจะไม่พอใจจริง ๆ หรือเปล่าเมื่อคิดว่าคุณน้าเอเวอลินจะไม่พอใจ จะไม่ชอบตัวเอง ในใจเหมยเหม่ยรู้สึกเสียใจโดยไม่มีสาเหตุขณะนี้ด้านนอกมีเสียงของเสิ่นอวี้หรงดังขึ้น“เอาละ ไปกินอาหารเช้าก่อน”เหมยเหม่ยออกจากห้องพร้อมคุณพ่อพอไปถึงห้องอาหารเหมยเหม่ยเห็นคุณปู่คุณย่า จึงเรียกขานเสียงหวาน “คุณปู่คะ คุณย่าคะ”เซิ่งหานจางเข้าไปอุ้มหลานสาวขึ้น “สองวันนี้เหมยเหม่ยพักอยู่ที่บ้านปู่กับย่าดีหรือเปล่า?”......ตอนหรงซูตื่นขึ้น รู้สึกว่าหัวหนักขาเบาหวิวไปทั้งตัวเธอยันตัวขึ้นแล้วเลิกผ้าห่มลุกจากเตียง พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ดื่มน้ำอุ่น ร่างกายถึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้างขณะ