All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 171 - Chapter 180

เหมยเหม่ยมองมือถือที่ยื่นมา แล้วยื่นมือไปรับ กดเปิดหน้าจอ ภาพหน้าจอที่เห็นคือรูปที่เหมยเหม่ยสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีฟ้า ในมือถือเชือกลูกโป่งนี่เป็นภาพที่ถ่ายในงานวันเกิดอายุห้าขวบของเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยใส่พาสเวิร์ดอย่างคล่องแคล่ว ปลดล็อกมือถือ แล้วกดเข้าไปในรายชื่อ โทรไปที่เบอร์ของหรงซูตอนนี้หรงซูกำลังกินอาหารเช้า เมื่อสายโทรเข้าในมือถือ ก็เดาได้ว่าเป็นสายที่โทรมาจากเหมยเหม่ยพอเธอรับสายก็ได้ยินเหมยเหม่ยเรียกขานอย่างน้อยใจ “คุณน้าเอเวอลินคะ”หรงซูบอกว่า “ช่วงเช้าวันนี้น้ามีธุระต้องทำ ไม่อยู่ที่โรงพยาบาล เหมยเหม่ยมาหาน้าได้ช่วงบ่ายนะ”เหมยเหม่ยตอบรับอย่างว่าง่ายเมื่อได้รับคำตอบจากหรงซูจิตใจของเหมยเหม่ยถึงได้ดีขึ้นตอนนี้เธอไม่อยากไปไหนทั้งนั้น อยากรอไปหาคุณน้าเอเวอลินช่วงบ่ายอันชิงเยว่ที่อยู่ด้านข้างกำลังมองดู กดข่มไฟโกรธไว้ในใจตกลงเอเวอลินคนนี้ใช้วิธีไหนกันแน่ ถึงได้ทำให้เหมยเหม่ยชอบเธอมากขนาดนี้ แล้วที่เธอทุ่มเทมาตั้งหลายปีหมายความว่ายังไง“งั้นกินอาหารเช้าก่อน”เหมยเหม่ยตอบรับ ตามพ่อไปกินอาหารเช้าอันชิงเยว่กินอาหารเช้าพร้อมสองพ่อลูกในเมื่อเซิ่งเหม่ยจิงจะไปหาเอเ

หรงซูยกยิ้มมุมปาก บอกว่า “ฉันต้องให้บอสใหญ่มาช่วยจัดการงานให้อีก”เจียงหวยซวี่ยิ้ม “เธอต้องรักษาสุขภาพให้ดีถึงจะสร้างกำไรให้ฉันได้ คงให้เธอทำงานทั้งที่ป่วยไม่ได้ ไม่งั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย”หรงซูเองก็ยิ้ม “งั้นก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันจะให้คนเอาอาหารมาส่งให้เธอ” ระหว่างที่พูด หันไปถามเหมยเหม่ย “เหมยเหม่ยอยากกินอะไร?”แม่บ้านตอบว่า “ฉันเตรียมอาหารกลางวันกับของว่างมาให้คุณหนูใหญ่แล้วค่ะ”เจียงหวยซวี่ตอบรับ แล้วบอกลาเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยโบกมือลาเจียงหวยซวี่หลังเจียงหวยซวี่ออกจากห้องไม่นานเสียงสั่นของมือถือหรงซูดังขึ้น เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา เธอกดรับสาย “ฮัลโหล...”เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงร้อนใจของเซิ่งถิงเจ๋อดังขึ้น “เสี่ยวซู ตอนนี้เธอไม่เป็นไรนะ! เกิดเรื่องแล้วทำไมไม่บอกฉัน?”วันนี้ซ่งเหยียนมีธุระไปหาเจียงหวยซวี่ แต่เขาไม่อยู่บริษัท เมื่อรู้ว่าเขาเร่งเดินทางไปที่เมืองเอ ยังนึกว่างานของหรงซูมีปัญหาหรือเปล่า เลยรีบโทรหาเขาเจียงหวยซวี่เล่าความจริงให้เธอฟัง “เสี่ยวซูไม่เป็นไร สมองกระทบกระเทือน ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมาก เธอไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องมาหรอก รอให้

หรงซูโค้งตัวลง ยื่นมือไปอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมาเหมยเหม่ยฟุบหน้าลงบนไหล่ของหรงซูอย่างงัวเงียพี่เลี้ยงมองดูภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “ตอนที่คุณหนูใหญ่เพิ่งตื่นนอนจะติดคนคุ้นเคยมาก ๆ ไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่ติดคนนอกแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ”หรงซูฟังคำพูดของพี่เลี้ยง ทำเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นบาง ๆ ไม่ได้ตอบรับอะไรตอนนี้เองเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามาจากประตู มองดูหรงซูที่กำลังอุ้มเหมยเหม่ยอยู่พอเหมยเหม่ยเห็นพ่อ ก็อยากให้พ่ออุ้มอีกหรงซูมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ต่อหน้าเหมยเหม่ย ทั้งสองคนต่างรู้กันและทำเหมือนเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซิ่งถิงเชินรับเหมยเหม่ยจากอ้อมกอดของหรงซูมาอุ้มไว้ แล้วตบหลังเธอเบา ๆเหมยเหม่ยเพิ่งตื่นนอน เลยติดคนมาก งอแงจะให้คนอุ้มเซิ่งถิงเชินอุ้มเธออยู่นานพักใหญ่ บรรยากาศรอบตัวของเขาไม่เหลือความเย็นชาและดุดันเหมือนปกติ แต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและตามใจแบบฉบับของคุณพ่อผู้ใจดี“ไปล้างหน้าก่อนดีไหม?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมยเหม่ยพยักหน้าเบา ๆ เซิ่งถิงเชินจึงพาเธอไปล้างหน้าในห้องน้ำพี่เลี้ยงชงนมไว้ให้เธอหนึ่งแก้วเหมยเหม่ยยืนอยู่ตรงหน้าพ่อ สองมือ

เซิ่งถิงเชินดื่มไวน์แดง ดวงตาที่มืดมนสะท้อนอยู่ในแก้วไวน์ ทำให้คนมองเห็นอารมณ์ภายใต้ดวงตาของเขาได้ไม่ชัดเจนนักเหมยเหม่ยคุยกับเซิ่งถิงเจ๋อ พูดว่า “วันนี้ตอนได้ยินคุณน้าเอเวอลินคุยโทรศัพท์ เสียงปลายสายเหมือนคุณอาเล็กมากเลยค่ะ”ดูเหมือนว่าตอนที่หรงซูคุยโทรศัพท์กับเขา เหมยเหม่ยก็อยู่ด้วยเซิ่งถิงเจ๋อลูบหัวเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็บังเอิญมาก ๆ เลยนะ”“คุณอาเจียงกับคุณน้าเอเวอลินรู้จักกัน แล้วคุณอาเล็กรู้จักคุณน้าเอเวอลินด้วยไหมคะ?”เด็กน้อยคนนี้ช่างเป็นเจ้าตัวแสบที่ฉลาดแสนรู้จริง ๆเซิ่งถิงเจ๋อไม่ได้ตอบคำถามของเหมยเหม่ยโดยตรง แต่ถามกลับว่า “เหมยเหม่ยชอบคุณน้าเอเวอลินคนนี้มากเหรอ?”เหมยเหม่ยพยักหน้า พูดว่า “ชอบค่ะ คุณน้าเอเวอลินอ่อนโยนมากเลย” จากนั้นก็บ่นอุบอิบว่า “วันนี้หนูอยู่เป็นเพื่อนคุณน้าเอเวอลิน แต่คุณพ่อพาหนูกลับ ไม่ยอมให้หนูอยู่เป็นเพื่อนต่อ บอกว่าถ้าหนูอยู่โรงพยาบาลแล้วจะป่วย”เซิ่งถิงเจ๋อปลอบใจว่า “คุณพ่อก็เป็นห่วงสุขภาพของเหมยเหม่ยนะ ในโรงพยาบาลมีของสกปรกเยอะแยะ ถ้าเหมยเหม่ยติดเชื้อก็จะป่วย ถ้าเหมยเหม่ยป่วย คุณทวด คุณปู่ คุณย่าของเหมยเหม่ย แล้วก็คุณพ่

อารมณ์ของเซิ่งถิงเชินในตอนนี้ย่อมจินตนาการได้ไม่ยากตอนที่หยางตงมาพบเซิ่งถิงเชินในคืนนั้น เขาถึงกับคิดเอาไว้แล้วว่าจะตายยังไง เขาถูกไล่ให้กลับเมืองจิงไปตั้งแต่กลางดึก ส่วนหลังจากนี้จะลงโทษเขายังไง ต้องรอให้เซิ่งถิงเชินกลับไปเมืองจิงก่อนค่อยว่ากันทั้งสองคนนัดพบกันที่โรงแรมที่เซิ่งถิงเชินพักอยู่ตอนที่เจียงหวยซวี่มาถึง เซิ่งถิงเชินก็กำลังรอเขาอยู่แล้วเหมยเหม่ยก็อยู่ด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหมยเหม่ยอยู่ที่โรงพยาบาลนานเกินไปหรือเปล่า เช้าวันนี้ตื่นมาเหมยเหม่ยก็เป็นหวัด แถมยังมีไข้ต่ำ ๆตอนนี้ซบอยู่ในอ้อมอกพ่ออย่างไร้เรี่ยวแรง ท่าทางว่านอนสอนง่ายและบอบบางจนคนที่มองรู้สึกปวดใจเวลาที่เหมยเหม่ยป่วยยิ่งแยกห่างจากเซิ่งถิงเชินไม่ได้เลยดังนั้นเซิ่งถิงเชินจึงพาเหมยเหม่ยมาอยู่ข้างกายด้วยเหมยเหม่ยเห็นเจียงหวยซวี่ จึงร้องเรียกอย่างหมดเรี่ยวแรงคำหนึ่ง “คุณอาเจียง”เจียงหวยซวี่ตอบรับอืมคำหนึ่ง แล้วถามเซิ่งถิงเชินว่า “เหมยเหม่ยเป็นอะไรไปครับ?”เซิ่งถิงเชินตอบ “เป็นหวัดมีไข้นิดหน่อย”เหมยเหม่ยมองเจียงหวยซวี่ แล้วถามอีกว่า “คุณอาเจียงคะ เมื่อไหร่อาการป่วยของคุณน้าเอเวอลินจะหายคะ?”เจียงหวย