All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 171 - Chapter 180

276 Chapters

บทที่ 171

เหมยเหม่ยพึมพำ “ก็แค่อยากให้คุณพ่อทำดีกับคุณน้าหน่อยเท่านั้นเองค่ะ!”เธอเองก็บอกไม่ถูกว่าเพราะอะไรแค่เห็นคุณอาเจียงเข้ากันได้ดีกับคุณน้าเอเวอลินขนาดนั้น เลยคิดว่าถ้าคุณพ่อทำได้เหมือนคุณอาเจียงก็ดีเหมือนกันเซิ่งถิงเชินยื่นมือไปลูบใบหน้าน้อยของลูกสาว บอกว่า “เอาละ อย่าคิดฟุ้งซ่าน”“งั้นคุณพ่อทำดีกับคุณน้าเอเวอลินได้ไหมคะ?” เหมยเหม่ยถามอีกหนึ่งรอบ อยากได้คำตอบที่แน่ชัดเซิ่งถิงเชินบอก “นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าพ่อจะทำได้หรือเปล่า แต่พ่อกับคุณน้าเอเวอลินไม่สนิทกัน”เหมยเหม่ยบอก “งั้นคุณพ่อก็ทำดีกับคุณน้าเอเวอลินเหมือนที่ทำดีกับน้าชิงเยว่สิคะ?”เซิ่งถิงเชินไม่ตอบคำถามของเหมยเหม่ยอีก แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา……เจียงหวยซวี่ไม่อยู่ในห้องผู้ป่วยนานมาก เวลาพอประมาณก็บอกลาหรงซูออกจากโรงพยาบาลวันถัดมาหลังหมอตรวจดูอาการของหรงซู บอกว่าสามารถออกโรงพยาบาลได้ชั่วคราวหรงซูคิดอยู่สักครู่ โทรศัพท์ไปหาเซิ่งถิงเชิน ในมือถือเธอไม่ได้บันทึกเบอร์ของเขาเอาไว้ แต่เป็นเบอร์ที่ก่อนหน้านี้ที่เหมยเหม่ยใช้เบอร์ของเขาโทรมาเสียงโทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับสายเสียงของอันชิงเยว่ดังขึ้น “คุณเอเวอลินโทรมาหาถิง
Read more

บทที่ 172

เหมยเหม่ยมองมือถือที่ยื่นมา แล้วยื่นมือไปรับ กดเปิดหน้าจอ ภาพหน้าจอที่เห็นคือรูปที่เหมยเหม่ยสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีฟ้า ในมือถือเชือกลูกโป่งนี่เป็นภาพที่ถ่ายในงานวันเกิดอายุห้าขวบของเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยใส่พาสเวิร์ดอย่างคล่องแคล่ว ปลดล็อกมือถือ แล้วกดเข้าไปในรายชื่อ โทรไปที่เบอร์ของหรงซูตอนนี้หรงซูกำลังกินอาหารเช้า เมื่อสายโทรเข้าในมือถือ ก็เดาได้ว่าเป็นสายที่โทรมาจากเหมยเหม่ยพอเธอรับสายก็ได้ยินเหมยเหม่ยเรียกขานอย่างน้อยใจ “คุณน้าเอเวอลินคะ”หรงซูบอกว่า “ช่วงเช้าวันนี้น้ามีธุระต้องทำ ไม่อยู่ที่โรงพยาบาล เหมยเหม่ยมาหาน้าได้ช่วงบ่ายนะ”เหมยเหม่ยตอบรับอย่างว่าง่ายเมื่อได้รับคำตอบจากหรงซูจิตใจของเหมยเหม่ยถึงได้ดีขึ้นตอนนี้เธอไม่อยากไปไหนทั้งนั้น อยากรอไปหาคุณน้าเอเวอลินช่วงบ่ายอันชิงเยว่ที่อยู่ด้านข้างกำลังมองดู กดข่มไฟโกรธไว้ในใจตกลงเอเวอลินคนนี้ใช้วิธีไหนกันแน่ ถึงได้ทำให้เหมยเหม่ยชอบเธอมากขนาดนี้ แล้วที่เธอทุ่มเทมาตั้งหลายปีหมายความว่ายังไง“งั้นกินอาหารเช้าก่อน”เหมยเหม่ยตอบรับ ตามพ่อไปกินอาหารเช้าอันชิงเยว่กินอาหารเช้าพร้อมสองพ่อลูกในเมื่อเซิ่งเหม่ยจิงจะไปหาเอเ
Read more

บทที่ 173

ทุกอย่างรวดเร็วเกินไป อันชิงเยว่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝ่ามือนี้ฟาดลงมาบนหน้าตัวเองได้ยังไงเพราะพื้นที่ที่มีจำกัด ฝ่ามือที่หรงซูฟาดลงไปไม่สามารถฟาดได้เต็มแรงคนขับที่อยู่ด้านข้างได้สติก่อน ก้าวหนึ่งก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าหรงซูก่อน “คุณครับ นี่คุณกำลังทำอะไรน่ะ?”คนที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่คุณหนูใหญ่ชอบ คนขับก็ไม่กล้าล่วงเกินหรงซูจ้องอันชิงเยว่ด้วยสายตาเย็นเยียบ “ฝ่ามือนี้เมื่อเทียบกับสิ่งที่คุณทำกับฉัน ถือว่าเบามาก”พูดจบ ก็หันหลังจากไป“เอเวอลิน!”อันชิงเยว่ตะโกนอย่างโกรธแค้นตั้งแต่เด็กจนโตยังไม่เคยมีใครกล้าตบเธอนังคนชั้นต่ำนี้ถึงขนาดกล้าตบเธอฝีเท้าหรงซูหยุดชะงัก หันไปมองอันชิงเยว่ที่ลงจากรถแล้ว สีหน้าแบบนั้นเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อเธอ“เธอกล้าตบฉัน ฉันว่าเธอคงไม่อยากอยู่ในเมืองจิงอีกต่อไปแล้ว!”หรงซูแค่นหัวเราะเยาะเย้ย และไม่สนใจ ละสายตากลับมาแล้วเดินกลับไป พอไปถึงหน้าเจียงหวยซวี่ “ไปกันเถอะค่ะ!”เจียงหวยซวี่พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามเธอไปแผนกผู้ป่วยในสายตาของอันชิงเยว่จ้องแผ่นหลังทั้งสองคนที่เดินจากไป โกรธจนกัดฟันกรอด จู่ ๆ ก็ยกมือตบหน้าคนขับ พูดอย่างโมโห “แกนี่มันเลี้ยง
Read more

บทที่ 174

หรงซูยกยิ้มมุมปาก บอกว่า “ฉันต้องให้บอสใหญ่มาช่วยจัดการงานให้อีก”เจียงหวยซวี่ยิ้ม “เธอต้องรักษาสุขภาพให้ดีถึงจะสร้างกำไรให้ฉันได้ คงให้เธอทำงานทั้งที่ป่วยไม่ได้ ไม่งั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย”หรงซูเองก็ยิ้ม “งั้นก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันจะให้คนเอาอาหารมาส่งให้เธอ” ระหว่างที่พูด หันไปถามเหมยเหม่ย “เหมยเหม่ยอยากกินอะไร?”แม่บ้านตอบว่า “ฉันเตรียมอาหารกลางวันกับของว่างมาให้คุณหนูใหญ่แล้วค่ะ”เจียงหวยซวี่ตอบรับ แล้วบอกลาเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยโบกมือลาเจียงหวยซวี่หลังเจียงหวยซวี่ออกจากห้องไม่นานเสียงสั่นของมือถือหรงซูดังขึ้น เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา เธอกดรับสาย “ฮัลโหล...”เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงร้อนใจของเซิ่งถิงเจ๋อดังขึ้น “เสี่ยวซู ตอนนี้เธอไม่เป็นไรนะ! เกิดเรื่องแล้วทำไมไม่บอกฉัน?”วันนี้ซ่งเหยียนมีธุระไปหาเจียงหวยซวี่ แต่เขาไม่อยู่บริษัท เมื่อรู้ว่าเขาเร่งเดินทางไปที่เมืองเอ ยังนึกว่างานของหรงซูมีปัญหาหรือเปล่า เลยรีบโทรหาเขาเจียงหวยซวี่เล่าความจริงให้เธอฟัง “เสี่ยวซูไม่เป็นไร สมองกระทบกระเทือน ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมาก เธอไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องมาหรอก รอให้
Read more

บทที่ 175

เซิ่งถิงเชินมองพี่เลี้ยง ถามว่า “เหมยเหม่ยกำลังทำอะไร?”แม่บ้านตอบ “คุณเอเวอลินกำลังนอนตอนกลางวันเป็นเพื่อนคุณหนูใหญ่ค่ะ”เซิ่งถิงเชินก้าวไปข้างหน้า มือจับที่มือจับประตู แล้วเคลื่อนไหวช้าลงโดยสัญชาตญาณ เปิดประตูเข้าไปก็เห็นสองคนที่กอดกันนอนหลับบนเตียงผู้ป่วยหรงซูนอนตะแคงกอดเหมยเหม่ยไว้ในอ้อมกอด เหมยเหม่ยนอนพิงเธอ มือน้อยสองข้างกำเป็นหมัดวางไว้ตรงหน้าอก ใบหน้าสีชมพูระเรื่อนอนหลับสนิทเป็นพิเศษใบหน้าด้านข้างเล็กหนึ่งใหญ่หนึ่งที่มองจากองศานี้ เหมือนกันมากเซิ่งถิงเชินยืนอยู่ที่เดิมมองดูทั้งสองคนบนเตียงเงียบ ๆ ดวงตาดำขลับล้ำลึกหรงซูตื่นมาอย่างสะลึมสะลือ เธอขยับร่างกาย แต่จู่ ๆ ร่างกายกลับแข็งค้าง เมื่อหลุบตามองเหมยเหม่ยที่ยังนอนหลับสนิท เธอจำเป็นต้องหยุดขยับเมื่อมองใบหน้าน่ารักสวยงามของลูกสาว เธอก้มลงหอมอย่างอดไม่ได้เธอดึงมือออกอย่างระมัดระวัง ลุกขึ้นนั่งแล้วเลิกผ้าห่มอยากไปเข้าห้องน้ำ แต่ว่าเธอเพิ่งจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง พอหันกลับไปมองก็เห็นชายหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่บนโซฟาหรงซูเบิกตากว้าง ตกใจจนสะดุ้ง“คุณ...”กำลังจะเอ่ยปาก แต่ก็ห้ามตัวเองเอาไว้เธอขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้มาตั
Read more

บทที่ 176

หรงซูโค้งตัวลง ยื่นมือไปอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมาเหมยเหม่ยฟุบหน้าลงบนไหล่ของหรงซูอย่างงัวเงียพี่เลี้ยงมองดูภาพนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า “ตอนที่คุณหนูใหญ่เพิ่งตื่นนอนจะติดคนคุ้นเคยมาก ๆ ไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่ติดคนนอกแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ”หรงซูฟังคำพูดของพี่เลี้ยง ทำเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นบาง ๆ ไม่ได้ตอบรับอะไรตอนนี้เองเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามาจากประตู มองดูหรงซูที่กำลังอุ้มเหมยเหม่ยอยู่พอเหมยเหม่ยเห็นพ่อ ก็อยากให้พ่ออุ้มอีกหรงซูมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ต่อหน้าเหมยเหม่ย ทั้งสองคนต่างรู้กันและทำเหมือนเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซิ่งถิงเชินรับเหมยเหม่ยจากอ้อมกอดของหรงซูมาอุ้มไว้ แล้วตบหลังเธอเบา ๆเหมยเหม่ยเพิ่งตื่นนอน เลยติดคนมาก งอแงจะให้คนอุ้มเซิ่งถิงเชินอุ้มเธออยู่นานพักใหญ่ บรรยากาศรอบตัวของเขาไม่เหลือความเย็นชาและดุดันเหมือนปกติ แต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและตามใจแบบฉบับของคุณพ่อผู้ใจดี“ไปล้างหน้าก่อนดีไหม?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมยเหม่ยพยักหน้าเบา ๆ เซิ่งถิงเชินจึงพาเธอไปล้างหน้าในห้องน้ำพี่เลี้ยงชงนมไว้ให้เธอหนึ่งแก้วเหมยเหม่ยยืนอยู่ตรงหน้าพ่อ สองมือ
Read more

บทที่ 177

ในเรื่องของเหมยเหม่ยชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดปลอบใจเธอยังไงดีจู่ ๆ หรงซูก็พูดขึ้นมาว่า “จริงสิ เดี๋ยวถิงเจ๋อจะมาที่โรงพยาบาล”เจียงหวยซวี่พูดว่า “เขารู้เรื่องที่เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วเหรอ?”ตอนที่ถามประโยคนี้ออกไป เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เมื่อกี้ฉีเยี่ยนเฉาก็เพิ่งจะถามเขาไป“อืม ตอนเย็นคุณก็ออกไปกินข้าวกับเขาเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”เจียงหวยซวี่พูดว่า “ได้”สี่สิบกว่านาทีต่อมาเซิ่งถิงเจ๋อรีบมาถึงโรงพยาบาล เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าหรงซูปลอดภัยดี เขาถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”“สืบหาสาเหตุของอุบัติเหตุได้หรือยัง?”“...”ทางตำรวจได้แจ้งข่าวมาแล้ว ทางโรงแรมตรวจสอบกล้องวงจรปิดพบว่ามีคนไปยุ่งกับรถจริง ๆ แต่ฝ่ายนั้นเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีและพรางตัวอย่างมิดชิด การจะตามหาตัวคนร้ายยังคงต้องใช้เวลา“ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”วันนี้เจียงหวยซวี่ไปหาเหยาเวยหย่วนเพื่อพูดคุยมาแล้ว แต่จิ้งจอกเฒ่าคนนี้เสแสร้งเก่งมาก ในเมื่อยังหาตัวคนร้ายไม่พบ ก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดโปง เขาจึงยังไม่ได้แฉอีกฝ่ายในตอนนี้“ต้องการให้นายช่วยจริง ๆ นั่นแหละถิงเจ๋
Read more

บทที่ 178

เซิ่งถิงเชินดื่มไวน์แดง ดวงตาที่มืดมนสะท้อนอยู่ในแก้วไวน์ ทำให้คนมองเห็นอารมณ์ภายใต้ดวงตาของเขาได้ไม่ชัดเจนนักเหมยเหม่ยคุยกับเซิ่งถิงเจ๋อ พูดว่า “วันนี้ตอนได้ยินคุณน้าเอเวอลินคุยโทรศัพท์ เสียงปลายสายเหมือนคุณอาเล็กมากเลยค่ะ”ดูเหมือนว่าตอนที่หรงซูคุยโทรศัพท์กับเขา เหมยเหม่ยก็อยู่ด้วยเซิ่งถิงเจ๋อลูบหัวเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็บังเอิญมาก ๆ เลยนะ”“คุณอาเจียงกับคุณน้าเอเวอลินรู้จักกัน แล้วคุณอาเล็กรู้จักคุณน้าเอเวอลินด้วยไหมคะ?”เด็กน้อยคนนี้ช่างเป็นเจ้าตัวแสบที่ฉลาดแสนรู้จริง ๆเซิ่งถิงเจ๋อไม่ได้ตอบคำถามของเหมยเหม่ยโดยตรง แต่ถามกลับว่า “เหมยเหม่ยชอบคุณน้าเอเวอลินคนนี้มากเหรอ?”เหมยเหม่ยพยักหน้า พูดว่า “ชอบค่ะ คุณน้าเอเวอลินอ่อนโยนมากเลย” จากนั้นก็บ่นอุบอิบว่า “วันนี้หนูอยู่เป็นเพื่อนคุณน้าเอเวอลิน แต่คุณพ่อพาหนูกลับ ไม่ยอมให้หนูอยู่เป็นเพื่อนต่อ บอกว่าถ้าหนูอยู่โรงพยาบาลแล้วจะป่วย”เซิ่งถิงเจ๋อปลอบใจว่า “คุณพ่อก็เป็นห่วงสุขภาพของเหมยเหม่ยนะ ในโรงพยาบาลมีของสกปรกเยอะแยะ ถ้าเหมยเหม่ยติดเชื้อก็จะป่วย ถ้าเหมยเหม่ยป่วย คุณทวด คุณปู่ คุณย่าของเหมยเหม่ย แล้วก็คุณพ่
Read more

บทที่ 179

วันรุ่งขึ้นหลังจากหมอตรวจหรงซูแล้ว ก็อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ โดยกำชับปัญหาเรื่องอาหารการกินที่เธอต้องระวัง แผลบนหน้าผากประมาณห้าวันก็สามารถมาตัดไหมที่โรงพยาบาลได้ และต้องพักผ่อนให้มาก ๆก่อนออกจากโรงพยาบาล หรงซูไปเยี่ยมเซวียหมิงเจี๋ยทางเขาอย่างน้อยยังต้องใช้เวลาอีกสิบวันถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้เจียงหวยซวี่จัดคนมาดูแลเขาใหม่ ส่วนเซวียหมิงเฉิงก็ติดตามหรงซูต่อไปหลังจากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลตอนนี้หรงซูยังกลับเมืองจิงไม่ได้บริษัทย่อยยังมีงานที่ยังไม่เสร็จสิ้น สถานะทางการเงินของบริษัทสาขาในเมืองเอมีปัญหาติดต่อกันมาหลายปี ผลประกอบการยิ่งตกต่ำลงอย่างหนักเพื่อรับประกันว่าความร่วมมือกับผู่คังในภายหลังจะไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น ภายในบริษัทย่อยจึงจำเป็นต้องดำเนินการ “ล้างบาง” ครั้งใหญ่เมื่อวานตอนประชุมเจียงหวยซวี่สั่งปลดพานเซิ่งและกลุ่มผู้บริหารระดับสูงที่รับเงินเดือนแต่ไม่ทำงานอย่างเด็ดขาด ชั่วขณะนั้นคนทั้งบริษัทต่างอกสั่นขวัญแขวนแน่นอนว่าย่อมมีพนักงานที่รอดพ้นจากวิกฤตและถูกกดขี่มาโดยตลอดหลังจากนี้ยังต้องเลื่อนตำแหน่งให้พนักงานที่เกี่ยวข้องอีกการที่หรงซูยืนกราน
Read more

บทที่ 180

อารมณ์ของเซิ่งถิงเชินในตอนนี้ย่อมจินตนาการได้ไม่ยากตอนที่หยางตงมาพบเซิ่งถิงเชินในคืนนั้น เขาถึงกับคิดเอาไว้แล้วว่าจะตายยังไง เขาถูกไล่ให้กลับเมืองจิงไปตั้งแต่กลางดึก ส่วนหลังจากนี้จะลงโทษเขายังไง ต้องรอให้เซิ่งถิงเชินกลับไปเมืองจิงก่อนค่อยว่ากันทั้งสองคนนัดพบกันที่โรงแรมที่เซิ่งถิงเชินพักอยู่ตอนที่เจียงหวยซวี่มาถึง เซิ่งถิงเชินก็กำลังรอเขาอยู่แล้วเหมยเหม่ยก็อยู่ด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหมยเหม่ยอยู่ที่โรงพยาบาลนานเกินไปหรือเปล่า เช้าวันนี้ตื่นมาเหมยเหม่ยก็เป็นหวัด แถมยังมีไข้ต่ำ ๆตอนนี้ซบอยู่ในอ้อมอกพ่ออย่างไร้เรี่ยวแรง ท่าทางว่านอนสอนง่ายและบอบบางจนคนที่มองรู้สึกปวดใจเวลาที่เหมยเหม่ยป่วยยิ่งแยกห่างจากเซิ่งถิงเชินไม่ได้เลยดังนั้นเซิ่งถิงเชินจึงพาเหมยเหม่ยมาอยู่ข้างกายด้วยเหมยเหม่ยเห็นเจียงหวยซวี่ จึงร้องเรียกอย่างหมดเรี่ยวแรงคำหนึ่ง “คุณอาเจียง”เจียงหวยซวี่ตอบรับอืมคำหนึ่ง แล้วถามเซิ่งถิงเชินว่า “เหมยเหม่ยเป็นอะไรไปครับ?”เซิ่งถิงเชินตอบ “เป็นหวัดมีไข้นิดหน่อย”เหมยเหม่ยมองเจียงหวยซวี่ แล้วถามอีกว่า “คุณอาเจียงคะ เมื่อไหร่อาการป่วยของคุณน้าเอเวอลินจะหายคะ?”เจียงหวย
Read more
PREV
1
...
1617181920
...
28
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status