All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 141 - Chapter 150

แววตาเซิ่งถิงเชินจนใจ เอามือนวดหัวคิ้ว เอ่ย “ในเมื่อพ่อกับแม่รับปากไปแล้ว ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดครับ”เสิ่นอวี้หรงพูด “ก็ดี แม่ก็อยากรู้ว่าตกลงเอเวอลินเป็นคนยังไง แค่เจอกันครั้งเดียว ทำให้เหมยเหม่ยชอบเธอได้ขนาดนี้ หนูชิงเยว่ทำดีกับเหมยเหม่ยขนาดนั้น ก็ไม่เคยได้ยินเหมยเหม่ยบอกว่าอยากเชิญมากินข้าวที่บ้าน”เซิ่งถิงเชินบอก “งั้นพ่อกับแม่จัดการเถอะครับ”วันรุ่งขึ้นหรงซูมีสายโทรเข้าจากเบอร์ไม่รู้จัก เธอรับอย่างสงสัย “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ใครคะ?”พอพูดจบปลายสายอีกด้านมีเสียงดีใจของเหมยเหม่ยดังขึ้น บอกว่า “คุณน้าเอเวอลิน”หรงซูแปลกใจ “เหม่ยจิง!”เซิ่งเหม่ยจิงถามอย่างคาดหวังและระวัง “คุณน้าเอเวอลิน เย็นนี้ว่างไหมคะ หนูอยากกินอาหารเย็นกับคุณน้าเอเวอลินได้ไหมคะ?”หรงซูอึ้ง นึกถึงเมื่อวานที่เซิ่งถิงเชินอยากได้ช่องทางติดต่อเธอ แต่ว่าถ้าเขาอยากได้เบอร์มือถือของเธอก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก แม้เธอไม่อยากเห็นหน้าเซิ่งถิงเชิน แต่เมื่อเผชิญกับคำขอของลูกสาว ได้ยินน้ำเสียงดีใจและคาดหวังของลูก เธอทำใจปฏิเสธไม่ได้สุดท้ายจึงรับปากเหมยเหม่ยวางสายอย่างดีใจต่อมามือถือของเธอได้รับข้อความหนึ่ง บอกให้เธอไปตามส

หรงซูมองเซิ่งถิงเชินเสิ่นอวี้หรงหันไปมองลูกชายตัวเองแวบหนึ่ง ต่อมาหันมาเตือนหรงซู “คำพูดของฉัน ทางที่ดีคุณเอเวอลินควรจำใส่ใจเอาไว้ อย่าทำเรื่องที่ต้องเสียใจภายหลัง”พูดจบก็เดินไปทางห้องน้ำหลังเสิ่นอวี้หรงจากไปก็เหลือเพียงหรงซูกับเซิ่งถิงเชินหรงซูเพียงมองชายหนุ่มอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ตอนนี้เธอไม่อยากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว “ฉันมีธุระกะทันหัน ขอตัวก่อน รบกวนประธานเซิ่งบอกเหมยเหม่ยด้วยนะคะ”ตอนหรงซูก้าวเท้าออกไปได้ยินเขาพูดว่า “คุณไปบอกเหมยเหม่ยเอง”ฝีเท้าหรงซูชะงักสุดท้ายเธอกลับไปที่ห้องส่วนตัว ใบหน้าน้อย ๆ ของเหมยเหม่ยที่เดิมทีดีใจเศร้าสลดทันที “คุณน้าเอเวอลินเพิ่งกินไปไม่เท่าไหร่เองนะคะ”หรงซูบอก “ขอโทษนะเหมยเหม่ย น้ามีธุระจริง ๆ”“งั้นก็ได้ค่ะ งั้นครั้งหน้าหนูเชิญคุณน้าเอเวอลินไปกินอาหารที่บ้านดีไหมคะ” เหมยเหม่ยคาดหวังเต็มเปี่ยมหรงซูยิ้มเล็กน้อย “จ้ะ”ใบหน้าเหมยเหม่ยกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง “งั้นหนูออกไปส่งคุณน้าเอเวอลิน”“ไม่ต้องหรอก น้าออกไปเอง หนูกินข้าวให้อิ่มก่อน มีเวลาว่างแล้วพวกเราค่อยติดต่อกันดีไหม?”หลังปลอบเหมยเหม่ยหรงซูหันหลังออกจากห้องส่วนตัว เธอมองเซ

เจียงหวยซวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก “งั้นก็ได้”จากนั้นก็กดวางสายหรงซูหันไปมองเซิ่งถิงเจ๋อ พูดว่า “นายส่งฉันกลับไปหน่อยสิ”เซิ่งถิงเจ๋อพูดว่า “อุตส่าห์มาถึงนี่ทั้งที เดินเล่นสักหน่อยแล้วค่อยกลับก็ยังไม่สายหรอก”ขณะที่เจียงหวยซวี่เตรียมจะหันหลังเดินกลับ ก็บังเอิญเจอคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรงมาพอดีเซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยไว้ในอ้อมแขน โดยมีเสิ่นอวี้หรงและอันชิงเยว่เดินขนาบข้าง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกัน ภาพนี้ดูแล้วช่างเหมือนครอบครัวใหญ่ที่มีความสุขจริง ๆเจียงหวยซวี่พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้คร่าว ๆอันชิงเยว่สังเกตเห็นเจียงหวยซวี่ วินาทีแรกที่สบตา เธอถึงกับชะงักไป ผู้ชายคนนั้นยังคงดูสง่างามบริสุทธิ์และหล่อเหลาไร้ที่ติเหมือนเคยเจียงหวยซวี่ละสายตากลับมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไปด้านนอกเซิ่งถิงเชินทอดสายตามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินจากไปรถยนต์จอดรออยู่บริเวณด้านนอกประตูแล้วเซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยให้นั่งบนคาร์ซีทอย่างเบามือ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอจนเรียบร้อยเซิ่งถิงเชินหันไปมองอันชิงเยว่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่พาเหมยเหม่ยกลับบ้านก่อนนะ เธอเองก็เดินทา

สัปดาห์นี้ตารางงานของเธอแน่นขนัดไปหมด“พอดีเลย วันพุธนี้เธอพอจะปลีกเวลาไปร่วมงานวันเกิดของคุณท่านฟู่ได้ไหม”หรงซูนึกขึ้นได้ เรื่องสำคัญขนาดนี้เธอเกือบลืมไปเสียสนิท “ต้องหาเวลาไปแน่นอนค่ะ”วันแรกที่เธอกลับถึงประเทศ เธอก็ไปเยี่ยมคุณท่านฟู่มาแล้ว แต่ช่วงนี้ยุ่งมากจริง ๆ จึงไม่มีเวลาไปอีกทว่าพอคิดว่าจะต้องเจอกับเซิ่งถิงเชินที่นั่น อารมณ์ก็หนังอึ้งทันทีเจียงหวยซวี่มองเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอและดูเหมือนจะเดาอะไรได้ “แค่ทำใจให้เป็นปกติก็พอ”หรงซูเองก็อยากทำใจให้เป็นปกติ แต่เซิ่งถิงเชินน่ะช่างน่าโมโหเหลือเกินเธอครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “ฉันว่าพรุ่งนี้ฉันค่อยหาเวลาไปส่งของขวัญดีกว่าค่ะ ไม่อยากไปเจอคนทางตระกูลเซิ่ง”หากเธอไปพร้อมกับเจียงหวยซวี่ เธอเกรงว่าจะทำให้เซิ่งถิงเชินเกิดความระแวงขึ้นมาเจียงหวยซวี่พยักหน้า “งั้นก็ได้ งั้นเธอก็โทรบอกคุณท่านฟู่ก่อนแล้วกัน”หรงซูขานรับ “ค่ะ”เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานหรงซูให้คนไปร่วมงานประมูลคืนนี้เพื่อประมูลภาพวาดมาหนึ่งภาพ เพื่อใช้เป็นของขวัญวันเกิดมอบให้คุณท่านฟู่ทว่าการประมูลในคืนนั้นกลับไม่ราบรื่นนักมีคนอื่นหมายตาภาพวาดใบนั้นเช่นกั

คุณท่านฟู่มองเขา พลางเอ่ย “ดูเหมือนว่านายกับเอเวอลินก็รู้จักกันด้วยสินะ”เซิ่งถิงเชินตอบ “รู้จักครับ”คุณท่านฟู่กล่าว “ก่อนหน้านี้หวยซวี่เคยแนะนำเธอให้ฉันรู้จัก วันนี้เธอมาส่งของขวัญแทนหวยซวี่ ดูท่าทางเหม่ยจิงจะชอบเธอมากทีเดียว”เซิ่งถิงเชินขานรับในลำคอจากนั้นเซิ่งถิงเชินก็ไปเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนคุณท่านฟู่ฟู่นันนันพาเหมยเหม่ยไปที่บ่อน้ำ ที่นั่นมีภูเขาจำลอง สายน้ำไหล ต้นไม้เขียวชอุ่ม น้ำในบ่อใสสะอาด แบ่งออกเป็นสามโซน ภายในบ่อเลี้ยงปลาสวยงามราคาแพงไว้หลากหลายสายพันธุ์ฟู่นันนันชอบเลี้ยงปลาดังนั้นฟู่สิงโจวเลยซื้อปลาสวยงามสายพันธุ์หายากมาให้เธอเลี้ยงไว้ไม่น้อย แถมยังมีคนคอยดูแลปลาพวกนี้ทุกวันเมื่อเห็นฝูงปลาแหวกว่ายไปมาอย่างร่าเริงในบ่อ เซิ่งเหม่ยจิงก็ชอบใจมากเช่นกันฟู่นันนันยื่นอาหารปลาให้เธอหรงซูนั่งอยู่ริมบ่อเป็นเพื่อนทั้งสองคน มองดูท่าทางไร้เดียงสาและเปี่ยมสุขของเซิ่งเหม่ยจิง ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้หลายใบก่อนจะกลับประเทศเธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวแบบนี้ต่อให้รับสถานะกันไม่ได้ แต่การได้อยู่เคียงข้างเธออย่างเงียบ ๆ และได้เห็นรอยย