All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 241 - Chapter 250

เหมยเหม่ยมีพ่อที่ดีคนหนึ่งจริง ๆถึงอย่างนั้น ก็ยังคงปิดบังธาตุแท้ที่ร้ายกาจของเขาไม่ได้อยู่ดีเหมยเหม่ยเห็นรถของคุณน้าเอเวอลิน ก็โบกมือให้อย่างดีใจหรงซูค่อย ๆ จอดรถ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ“คุณน้าเอเวอลิน”เหมยเหม่ยวิ่งเข้าไปหาหรงซูหรงซูเดินเข้าไปจับมือเหมยเหม่ย “วันนี้เหมยเหม่ยสวยเหมือนเจ้าหญิงน้อยเลย”เหมยเหม่ยพูดว่า “คุณพ่อเลือกกระโปรงให้หนูค่ะ”หรงซูยิ้ม จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนมองเซิ่งถิงเชิน แววตาที่อ่อนโยนหายไปในพริบตา แต่เพราะมีเหมยเหม่ยอยู่ อารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอจึงไม่ได้แสดงออกมาชัดเจนนัก “ฉันรับเหมยเหม่ยไปแล้วนะ สองวันนี้เธอจะพักอยู่ที่บ้านฉัน ฉันจะดูแลเธออย่างดี”เซิ่งถิงเชินไม่ได้พูดอะไร เขาส่งกระเป๋าเดินทางและกระเป๋านักเรียนของเหมยเหม่ยในมือให้เธอหรงซูยื่นมือไปรับมานอกจากนี้ยังมีของขวัญที่เหมยเหม่ยเตรียมไว้อีกด้วยแน่นอนว่าของขวัญที่ให้ล้วนเหมาะกับผู้ใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เหมยเหม่ยเลือกเองหรงซูอยากจะปฏิเสธ แต่เหมยเหม่ยก็ยืนกรานที่จะเอาไปด้วย“ไปบ้านคนอื่นก็ต้องเอาของขวัญติดมือไปด้วยสิคะ” เหมยเหม่ยบอกหรงซูจึงทำได้เพียงรับเอาไว้หรงซูเปิดกระ

ช่วงเที่ยงเซิ่งถิงเจ๋อมาถึงบ้านตระกูลหรงเหมยเหม่ยเห็นคุณอาเล็กก็ร้องด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ “คุณอาเล็กคะ”เซิ่งถิงเจ๋อเพิ่งคุยโทรศัพท์กับหรงซู รู้ว่าเหมยเหม่ยก็อยู่ด้วย ดังนั้นพอเห็นเหมยเหม่ยจึงไม่แปลกใจ เขาเดินเข้าไปอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นมา“เหมยเหม่ยไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงคุณอาเล็กบ้างไหม?” เซิ่งถิงเจ๋อพูดพลางอดไม่ได้ที่จะบีบจมูกเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยตอบ “แน่นอนว่าต้องคิดถึงคุณอาเล็กสิคะ แล้วคุณอาเล็กคิดถึงเหมยเหม่ยบ้างไหมคะ?”“แน่นอนว่าต้องคิดถึงยายเด็กเจ้าเล่ห์อย่างหนูสิ”“...”ช่วงเที่ยงคนกลุ่มใหญ่นั่งทานอาหารกลางวันกันอย่างครึกครื้นเหมยเหม่ยกับหยาหย่ากลายเป็นที่รักของทุกคนหรงซูคอยดูแลเหมยเหม่ยทานข้าว มองดูลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขและความรักใคร่หลังมื้อเที่ยงช่วงบ่ายหรงซูไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยได้เธอต้องไปที่สถานีโทรทัศน์ คืนนี้มีงานพิธีกรรายการสด เธอได้บอกกับเหมยเหม่ยแล้ว จากนั้นก็หันไปกำชับกับเผยหลานหัวอีกสองสามประโยค“วางใจเถอะ รับรองว่าจะดูแลเหมยเหม่ยให้อย่างดีเลย”เจียงอวี่กับหยาหย่าก็จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเห

เซิ่งถิงเชินกล่อมเหมยเหม่ยนอนบนเตียง เขาวางเหมยเหม่ยลงบนที่นอน ตอนที่ล้มตัวลงนอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ เหมยเหม่ย กลิ่นหอมสดชื่นของผู้หญิงก็ลอยมาเตะจมูกเขาดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เหมยเหม่ยพอมีคุณพ่อแล้วก็คุณน้าเอเวอลินอยู่ด้วย เหมยเหม่ยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา เธอจ้องมองคุณพ่อ แล้วพูดว่า “ถ้าคุณพ่อกับคุณน้าเอเวอลินอยู่ด้วยกัน พวกเราก็จะได้นอนด้วยกันแล้วสิคะ”เซิ่งถิงเชินลูบหลังเหมยเหม่ยเบา ๆ “เอาล่ะ รีบนอนได้แล้ว!”ปกติเวลานี้ เหมยเหม่ยน่าจะหลับไปแล้วตอนนี้เธอเริ่มง่วงมากแล้วจริง ๆซบอยู่ในอ้อมกอดของคุณพ่อ ได้กลิ่นของคุณพ่อและกลิ่นของคุณน้าเอเวอลินบนเตียง ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไปหรงซูอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ เหมยเหม่ยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างเงียบ ๆ แล้วเซิ่งถิงเชินปรับไฟหัวเตียงให้เป็นแสงสีส้มโทนอุ่นเขาหันไปมองหรงซูภายใต้แสงไฟสลัว หญิงสาวสวมชุดนอนกระโปรงยาวผ้าไหม ดีไซน์ดูมิดชิด แต่ก็ยังพอมองเห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่งดงามภายใต้ร่มผ้าได้อย่างเลือนรางเส้นผมยาวสยาย ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปราศจากเครื่องสำอาง ยิ่งดูหมดจดและบริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้นไปอีกในสภาพแวดล้อมแบบนี้ การมีผู้ชายคนหนึ

เจียงอวี่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง หรงซูหันไปมองเธอ “เสี่ยวอวี่คุยอะไรอยู่ ไปกันได้แล้ว”“อ้อ ได้สิ”เจียงอวี่รีบตอบข้อความพี่ชายตัวเอง “แค่นี้ก่อนนะคะ”เจียงหวยซวี่ “อืม”วันนี้มีคนมาร่วมงานกิจกรรมที่สถานที่จัดงานเยอะมากตอนที่พาเหมยเหม่ยและหยาหย่าออกไปข้างนอก ก็สวมหน้ากากจิ้งจอกในเกมให้พวกเธอ เพราะวันนี้จะต้องมีการถ่ายรูปเยอะมากแน่ ๆ ไม่อยากให้ใบหน้าของเด็ก ๆ ถูกอัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ตตลอดเวลามีบอดี้การ์ดคอยตามประกบอยู่เสมอวันนี้มีคนที่ได้รับเชิญมาคอสเพลย์ไม่น้อย ทว่าวินาทีที่หรงซูปรากฏตัว ก็ดึงดูดสายตาและกล้องถ่ายรูปของทุกคนไปแทบทั้งหมดการแต่งตัวของเจียงอวี่ค่อนข้างเรียบง่าย ตลอดเวลาเธอจึงเอาแต่ถือกล้องถ่ายรูปกดถ่ายไม่หยุดเหมยเหม่ยและหยาหย่ามาร่วมงานแบบนี้เป็นครั้งแรก และได้เจอคนเยอะขนาดนี้หยาหย่ายังดีหน่อย ก่อนหน้านี้เจียงอวี่เคยพาเธอไปเที่ยวมาแล้วทั่วโลกเหมยเหม่ยถูกปกป้องมาอย่างดีตลอด ไม่เคยเจองานแบบนี้มาก่อน การติดต่อกับโลกภายนอกมีน้อยมาก แต่เธอกลับไม่กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน ราวกับได้ค้นพบโลกใบใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจพวกเธอสวมหน้ากากจิ้งจอ

นัยน์ตาสีดำขลับภายใต้เลนส์แว่นจ้องมองอย่างลึกซึ้ง ในที่สุดก็นำตั๋วไปวางไว้ด้านข้างหรงซูขับรถมาถึงอวิ๋นซานกรุ๊ปลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในโถงล็อบบีของบริษัทเซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยลงมาพอดีเมื่อเห็นหรงซู เหมยเหม่ยก็วิ่งเข้าไปหาเธออย่างดีใจ “คุณน้าเอเวอลิน”หรงซูรีบก้าวเดินเข้าไปหาเหมยเหม่ยเดินเข้าไปสวมกอดต้นขาของเธอ เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มเบิกบาน หรงซูลูบหัวเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเซิ่งถิงเชินที่เดินมา สายตาเย็นชาขึ้นทันที เซิ่งถิงเชินมองเธอ ย่อมเห็นการเปลี่ยนแปลงในแววตาของเธออย่างชัดเจน เขาส่งกระเป๋านักเรียนของเหมยเหม่ยให้เธอ หรงซูยื่นมือไปรับมา เขาเอ่ยว่า “ฉันต้องไปทำงานต่างเมืองประมาณหนึ่งสัปดาห์ วันจันทร์ตอนไปส่งเหมยเหม่ยที่โรงเรียน เธอคุยกับคุณครูให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”การรับส่งเหมยเหม่ยในช่วงเปิดเทอมสัปดาห์แรก และสถานการณ์ที่โรงเรียน ให้เธอเพิ่มช่องทางการติดต่อกับคุณครูไว้ เพื่อที่คุณครูจะได้พูดคุยกับเธอได้ตลอดเวลา“งั้นคุณก็ต้องบอกคุณครูล่วงหน้าไว้หน่อยนะ”“โทรคุยกับคุณครูเรียบร้อยแล้ว”“...”น้ำเสียงที่ทั้งสองคนพูดคุยกันไม่มีความรู้สึกใด ๆ