All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 251 - Chapter 260

“เมื่อห้าปีก่อนไปโดยไม่เหลือเยื่อใย ตอนนี้จะกลับมาทำไม?”หรงซูเดินเข้าไป วางกระเป๋าในมือลง แล้วนั่งลงบนโซฟาเสิ่นอวี้หรงมองการกระทำของเธอ พลันขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ต่อมาได้ยินหรงซูบอกว่า “แน่นอนว่ามาหย่ากับลูกชายคุณนะสิคะ” เสิ่นอวี้หรงได้ยินคำพูดแบบนี้ของเธอ ตกตะลึงทันทียังไงก็นึกไม่ถึงว่าคำว่าหย่าจะออกมาจากปากของหรงซูเองเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ เสิ่นอวี้หรงไม่พอใจมากเธอยิ้มเยาะ แล้วบอกว่า “หย่าเหรอ? ทำไม คิดจะมาแบ่งสมบัติถิงเชินสินะ?”หรงซูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก็ใช่นะสิคะ ยังไงอย่างน้อยต้องแบ่งทรัพย์สินหนึ่งในสามของเขาไปให้ได้ค่ะ”สีหน้าเสิ่นอวี้หรงเย็นชาทันที “เธอช่างกล้าคิดนะ”“นี่เป็นข้อเรียกร้องที่ชอบด้วยกฎหมาย ทำไมจะไม่กล้าคะ”เสิ่นอวี้หรงจ้องเธอ ลมหายใจหนักหน่วงตามไปด้วย “งั้นเหรอ งั้นต้องดูว่าเธอมีปัญญาหรือเปล่า ในเมื่อเธอเลือกที่จะไม่ยอมรับเหมยเหม่ย งั้นก็อย่าให้เหมยเหม่ยรู้ว่าเธอเป็นใครไปตลอดชีวิต”“นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับลูกสาวของฉัน ไม่รบกวนคุณนายเซิ่งต้องเป็นห่วงค่ะ”เสิ่นอวี้หรงได้ยินแบบนั้น สีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม“ถ้าคุณนายเซิ่งไม่มีธุระอื่น ฉั

เจียงหวยซวี่ย่อมรับคำต่อจากเจียงอวี่ ถามว่า “ตอนบ่ายจะไปไหนเหรอ?”หรงซูมองเหมยเหม่ยแวบหนึ่ง ต่อมาบอกว่า “ตอนบ่ายเหมยเหม่ยมีเรียนเปียโนหนึ่งชั่วโมง รอให้เธอเรียนเสร็จก่อน ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าจะไปเที่ยวไหนกับหยาหย่า”เจียงหวยซวี่ตอบรับขณะนี้เสียงสั่นของมือถือหรงซูดังขึ้น เมื่อเห็นสายโทรเข้า เธอลุกขึ้นแล้วออกไปรับสายอีกด้านของปลายสายมีเสียงสำเนียงอเมริกันดังขึ้น “เอเวอลิน”เมื่อสองปีก่อนหลังหรงซูเรียนจบ ได้เข้าทำงานในบริษัทการลงทุนห้าร้อยอันดับแรกของโลกที่วอลสตรีท ขณะนั้นเธอกำลังรับผิดชอบบริษัทเครื่องสำอางแห่งหนึ่งที่กำลังประสบวิกฤตการเงิน บริษัทของฝ่ายนั้นขนาดไม่ใหญ่ และต้องการเงินลงทุน หลังจากเธอเข้าใจสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องก็แก้ไขแผนธุรกิจของบริษัทแล้วยื่นเรื่อง แต่สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด ถูกเจ้านายเธอคัดชื่อออกโดยตรงแต่เธอมั่นใจในบริษัทเครื่องสำอางแห่งนี้มากจริง ๆเลยโทรหาพ่อของเธอขณะนั้นหรงชิงเหวินไม่ว่าอะไร เอาเงินเก็บทั้งหมดให้เธอ ซึ่งเป็นเงินจำนวนสองร้อยล้านตอนนั้นบริษัทของเผยอวี้เริ่มทำงานอย่างเป็นระบบแล้ว ปีนั้นเป็นปีแรกที่หรงชิงเหวินได้รับปันผลภายหลังเมื่อเผยอวี้ร

เผยหลานหัวบาดเจ็บที่หัวเข่าเพราะถูกผลักพวกเขาไปโรงพยาบาลกันก่อนแต่เพราะตอนกลางวันพวกเขาดื่มเหล้าเลยต้องให้คนขับรถพาพวกเขาไปส่งเผยอวี้กับเผยหลานหัวและหรงซูนั่งรถคันเดียวกันเซิ่งถิงเจ๋อกับเจียงหวยซวี่นั่งรถคันเดียวกัน“แม่ครับ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เผยอวี้ถามหรงซูเองก็มองเผยหลานหัว จนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าระหว่างเผยหลานหัวกับอันชิงเยว่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเผยหลานหัวถอนหายใจหนัก ๆ “ตอนแม่ไปเข้าห้องน้ำบังเอิญเจออันชิงเยว่ พอล้างมือเสร็จแม่สะบัดมือ ทำให้น้ำกระเซ็นไปโดนแขนเธอโดยไม่ตั้งใจ เธอก็เริ่มหาเรื่องบอกว่าแม่จงใจทำ” หรงซูทำหน้าบึ้งตึง เพื่อเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีความสำคัญอะไรเลยเนี่ยนะเห็นได้ชัดว่าอันชิงเยว่จงใจดูถูกเผยหลานหัวเพราะเธอสีหน้าของเผยอวี้แย่มาก“พวกเหมยเหม่ยล่ะ?” หรงซูถามเผยอวี้ตอบ “ตอนนี้อยู่ที่บ้านกันหมด ซ่งเหยียนกับเจียงอวี่อยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ”หรงซูตอบรับอืมพอไปถึงโรงพยาบาลหมอตรวจร่างกายและทำแผลให้เผยหลานหัว อาการไม่หนักมาก พักผ่อนสองวันก็หาย แล้วฆ่าเชื้อทำแผลให้หรงซู รวมถึงจ่ายยาทาให้ทั้งสองคนพอออกมาจากห้องตรวจหรงซูเห็นเจียงหวยซวี่กำลั

ฟู่นันนันถามว่าเหมยเหม่ยอยู่บ้านไหม เพราะอยากมาหาเธอเหมยเหม่ยมองหรงซู ถามว่า “คุณน้าเอเวอลิน งั้นหนูกลับบ้านก่อนดีไหมคะ?”หรงซูไม่ว่าอะไร บอกว่า “งั้นชวนหยาหย่าไปด้วยดีไหม?”เหมยเหม่ยตอบ “ได้ค่ะ”ต่อมาหรงซูโทรหาเจียงอวี่หลังกินของหวานเสร็จหรงซูพาเหมยเหม่ยออกจากห้างตู้เจิ้งขับรถพาพวกเธอกลับไปวิลล่าที่เฉียนสุ่ยวิลล์ขณะนี้เจี่ยงเวยหยางพาฟู่นันนันมารออยู่ที่วิลล่าแล้วพอเจอกันทั้งสองทักทายกันเจี่ยงเวยหยางได้ยินเหมยเหม่ยเรียกหรงซูว่าคุณน้าเอเวอลิน เดิมทีนึกว่าสองแม่ลูกรู้ความจริงแล้ว แต่ดูแล้วเหมือนจะยังไม่ใช่แม้ในใจจะสงสัย แต่เธอไม่ได้ถามอะไรมาก ทำเหมือนไม่รู้อะไรเลยสิบนาทีให้หลังเจียงอวี่ก็พาหยาหย่ามาถึงหรงซูแนะนำให้ฟู่นันนันรู้จักหยาหย่าเจี่ยงเวยหยางรู้ว่าเจียงอวี่เป็นน้องสาวของเจียงหวยซวี่ จากตอนแรกที่เป็นคนแปลกหน้า แต่จู่ ๆ ก็สนิทกันขึ้นมา แล้วก็มีหัวข้อให้พูดคุยกันฟู่นันนันพาเพื่อนตัวน้อยสองคนไปเล่นทั้งชั้นบนและชั้นล่างหรงซูกับเจี่ยงเวยหยางและเจียงอวี่ นั่งชมวิวดื่มชาพูดคุยกันที่สวนด้านหลังเพียงพริบตาเวลาตลอดบ่ายก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วหรงซูกับเจียงอวี่

อันชิงเยว่เองก็มองเธอ ในดวงตาเต็มไปด้วยการท้าทาย“ขอโทษนะคุณเอเวอลิน ฉันเองก็ชอบเครื่องประดับชุดนี้มาก สิ่งที่ฉันชอบ มักจะแย่งชิงจนถึงที่สุด”ตอนอันชิงเยว่พูดแบบนี้ เซิ่งถิงเชินที่นั่งอยู่ข้างเธอ แค่ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเงียบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมลึกดูหม่นมัวหรงซูมองอันชิงเยว่ สีหน้าเรียบเฉย บอกว่า “ใช่เหรอ งั้นก็แล้วแต่ความสามารถแล้วกัน”ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันราคาถูกเสนอไปแล้วสามครั้งจนขึ้นมาอยู่ที่หนึ่งร้อยห้าสิบห้าล้านอันชิงเยว่ยกป้ายอีกครั้ง แล้วเพิ่มราคาในอึดใจเดียว “สองร้อยห้าสิบล้าน!”ท่าทางแบบนี้ เกรงว่าจะคว้ามาให้ได้ผู้คนในงานต่างพากันมองมาที่โต๊ะประธาน ดูเหมือนเครื่องประดับชุดนี้จะไม่มีวาสนากับคนอื่นแล้วหรงซูยกป้ายเสนอราคา “สามร้อยล้าน”“...”ผู้ดูแลนั่งอยู่ตรงกลาง รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายผิดปกติ ดุดันราวจะเปิดศึกใส่กัน ทำให้คนรอบข้างตึงเครียดไปด้วยการแข่งราคาในรอบนี้ กลายเป็นเวทีของผู้หญิงสองคนโดยปริยายเซิ่งถิงเชินกับเจียงหวยซวี่นั่งอยู่ข้างกายดูพวกเธอแข่งราคากันเงียบๆ ต่างก็ตามใจพวกเธอในไม่ช้าเครื่องประดับชุดนี้ถูกแข่งราคาจนสูงถึงสี