บททั้งหมดของ หย่ารักทวงใจ: บทที่ 261 - บทที่ 268

เซิ่งถิงเชินมองอันชิงเยว่ แล้วถามเสียงอ่อนโยน “ทำไมยังอารมณ์ไม่ดีอีกล่ะ?”อันชิงเยว่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง เมื่อเห็นแววตาอ่อนโยนของเขา ก็อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย มุมปากมีรอยยิ้มปรากฏอีกครั้ง “ไม่ได้อารมณ์ไม่ดีหรอกค่ะ ขอบคุณพี่เชินมากนะคะ”“อารมณ์ดีก็ดีแล้ว”อันชิงเยว่เงยหน้ามองหรงซูที่อยู่ตรงข้าม ในดวงตาเต็มไปด้วยความได้ใจหรงซูกำลังคุยกับเจียงหวยซวี่เสียงค่อย แม้อยากจะเมินเฉยต่อคำพูดของพวกเขา แต่เมื่อกี้ภายในงานเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เธอจึงได้ยินคำพูดของพวกเขาน่าสะอิดสะเอียนหลือเกินผู้อำนวยการเถาลุกขึ้นไปโทรศัพท์ โทรไปบอกให้เจ้าหน้าที่เก็บแหวนบลูแซฟไฟร์วงนั้นไว้อย่านำเข้าประมูลการประมูลยังดำเนินต่อไปในที่สุดก็มาถึงภาพวาดโบราณสมัยหมิงที่เจียงหวยซวี่ถูกใจเดิมทีหรงซูนึกว่าเซิ่งถิงเชิน จะแข่งประมูลกับเจียงหวยซวี่ อย่างน้อยก็ทำให้อีกฝ่ายเสียอารมณ์ เพราะทั้งสองดูปรองดองแค่ภายนอกเท่านั้น แต่ลับหลังกลับแข่งขันกันอย่างดุเดือดแต่ดูจากตอนนี้ กลับเป็นเธอต่างหากที่โลกทัศน์คับแคบการแข่งขันกันในงานที่ไม่มีความสำคัญ สำหรับพวกเขาถือเป็นสิ่งที่ไม่มีความหมายใดเลย แค่เสียเวลาเท่านั้นดังนั้นส

ผ่านไปสักครู่“เหมยเหม่ยล่ะ?”เขาเอ่ยปากถามหลิวลี่หัวถึงได้เงยหน้ามองเซิ่งถิงเชิน ตอบเขาอย่างประหม่า “คุณหนูเหมยเหม่ยอยู่ในห้องนอนคนเดียว หรง...หรงซูเพิ่งขึ้นไปค่ะ”เซิ่งถิงเชินมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง แล้วเก็บสายตากลับมา ก้าวขาขึ้นไปชั้นบนจนกระทั่งร่างของเขาหายไปอย่างสิ้นเชิงทั้งสองคนถึงได้โล่งอกหรงซูมาถึงห้องนอนของเหมยเหม่ยเธอผลักประตูเข้าไปโดยตรงก็เห็นเหมยเหม่ยนอนคว่ำบนเตียง กำลังแกว่งขาอ่านหนังสือการ์ตูนเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเหมยเหม่ยหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือหรงซู เธออึ้งอยู่ที่เดิมหรงซูเดินเข้าไป นั่งลงตรงขอบเตียง พอเห็นท่าทางของเหมยเหม่ยที่ตะลึงจนอ้าปากค้างพูดไม่ออก เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “เหมยเหม่ย เป็นอะไร?”เหมยเหม่ยกะพริบดวงตาโต หลังจากรู้สึกตัว ก็พลิกตัวรีบโผเข้าอ้อมกอดหรงซู “คุณน้าเอเวอลินสวยมาก คุณน้าเป็นนางฟ้า สวยกว่านางฟ้าอีก คุณน้าตัวหอมมาก”เหมยเหม่ยโผเข้าอ้อมกอดหรงซูถูไถพร้อมออดอ้อนหรงซูลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ “พอแล้ว”“คุณน้าอุ้มหน่อยค่ะ”หรงซูลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเหมยเหม่ยขึ้น เธออุ้มลูกอยู่สักพักหลังอุ้มอยู่ไม่กี่นาทีหรงซูวางเหมยเห

เมื่อสิ้นเสียงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นเป็นระยะ ต่อมาได้ยินเสียงตวาดดังลั่น “เซิ่งถิงเชิน ปล่อยเธอนะ”เซิ่งถิงเชินหันหน้ามอง พลันเห็นเจียงหวยซวี่ที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ดวงตาดำราวกับเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็งชั้นบางหรงซูอาศัยจังหวะที่เขาคลายมือ ออกแรงดึงมือที่ถูกจับไว้กลับมา แล้วยกมือตบหน้าชายหนุ่มทันทีเสียงตบดังกังวานก้องไปทั่วทางเดินฝีเท้าเจียงหวยซวี่หยุดชะงักเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขาตะลึงงันไปทันทีหรงซูยื่นมือผลักชายหนุ่มอย่างแรง ต่อมาเดินไปหาเจียงหวยซวี่ แต่เซิ่งถิงเชินยื่นมือไปจับเธอไว้ชั่วขณะนั้นเจียงหวยซวี่จับมืออีกข้างของหรงซูเอาไว้เหมือนกันหรงซูถูกแรงที่มากขนาดนี้ฉุดกระชาก รู้สึกว่าไหล่ของตัวเองแทบหลุด“ประธานเจียง คุณหมายความว่ายังไง?” น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาดังขึ้น เจียงหวยซวี่ประจันหน้ากับเซิ่งถิงเชิน ความกดดันแข็งแกร่งอย่างที่มองไม่เห็นสองสายปะทะกัน ทำให้บรรยากาศโดยรอบอึดอัดจนหายใจไม่ออก“ประธานเซิ่ง คุณไม่มีสิทธิ์จำกัดอิสรภาพของเสี่ยวซู คุณปล่อยเธอดีกว่า”ดวงตาสีดำของเซิ่งถิงเชินเหมือนจะดำลึกยิ่งกว่าท้องฟ้าข้

ความสนใจของเหมยเหม่ยถูกดึงดูดไปได้สำเร็จ เธอพูดว่า “ไม่กลัวค่ะ เมื่อคืนหนูเตรียมตัวมาเรียบร้อยแล้ว”หรงซูยิ้มแล้วพูดว่า “เหมยเหม่ยเก่งจริง ๆ”เหมยเหม่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ สีขาวเรียงตัวสวย “เหมยเหม่ยจะเป็นเด็กที่เก่งที่สุด คุณน้าเอเวอลินจะได้ยิ่งชอบหนูไงคะ”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ในใจของหรงซูพลันรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ในสายตาเต็มไปด้วยท่าทีที่รู้ความและว่านอนสอนง่ายของเหมยเหม่ย “ต่อให้เหมยเหม่ยไม่ได้ทำอะไรเลย น้าก็ชอบเหมยเหม่ยที่สุดอยู่ดีจ้ะ”เหมยเหม่ยดีใจมากที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้น “หนูก็ชอบคุณน้าเอเวอลินที่สุดเหมือนกันค่ะ”“วันนี้เหมยเหม่ยต้องขึ้นไปพูดเรื่องอะไรล่ะ?” เซิ่งถิงเชินถามขึ้นเหมยเหม่ยหันกลับไปมองคุณพ่อพี่เลี้ยงยกมื้อเช้ามาเสิร์ฟจู่ ๆ เหมยเหม่ยก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ขณะที่กำลังกินเกี๊ยวเธอก็พูดกับคุณพ่อว่า “คุณพ่อคะ คราวก่อนที่หนูบอกคุณพ่อว่าคุณน้าชิงเยว่รังแกคุณน้าเอเวอลิน คุณพ่อต้องทวงความเป็นธรรมให้คุณน้าเอเวอลินนะคะ”เมื่อได้ยินดังนั้นหรงซูก็ชะงักไปเล็กน้อยตอนนั้นที่บ้านตระกูลหรง เหมยเหม่ยได้ยินบทสนทนาของพวกเธอไม่น่าเชื่อว่าแกจะเอาเรื่องนี้ไป