All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 221 - Chapter 230

“ขอบคุณศาสตราจารย์ค่ะ ฉันอยากลองคุยกับเซิ่งถิงเชินดูอีกที ไว้ฉันค่อยติดต่อคุณอีกทีนะคะ”อย่างน้อยเพื่อเหม่ยจิงน้อย เธอไม่อยากทำให้น่าเกลียดมากนักเจียงหวยซวี่ตอบ “ได้”ต่อมาหรงซูติดต่อทนายวัง ยกเลิกการนัดพบในวันนี้ไปก่อนหลังกินอาหารเช้าหรงซูขับรถตรงไปที่วิลล่าเฉียนสุ่ยวิลล์จอดรถไว้หน้าวิลล่าเมื่อก่อนอาจจะไม่แน่ใจว่าเซิ่งถิงเชินอยู่ที่ไหน แต่ตอนนี้ส่วนมากสุดสัปดาห์เขาจะอยู่บ้านหรงซูกดกริ่งประตูในไม่ช้าอู๋ฟางก็มาเปิดประตูเมื่อเห็นว่าเป็นหรงซู สีหน้าอู๋ฟางไม่ค่อยดีนักหรงซูไม่สนใจ ก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที“เหอะ คุณจะทำอะไร? คุณเอเวอลินที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณนะ” อู๋ฟางเข้าไปขวางหรงซูฝีเท้าหรงซูหยุดลง มองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าเธอไม่อยากโดนตบ ก็หลีกไป”อู๋ฟางถูกหรงซูมองจนตกใจ ยืนตะลึงตัวแข็งอยู่ที่เดิมหรงซูเดินเข้าไปในวิลล่าพอเข้าไปถึงห้องรับแขกได้ยินเสียงเปียโนที่ดังออกมาจากในห้องคนรับใช้เห็นหรงซูก็ไม่ขัดขวาง มองดูเธอเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องเปียโนเหมือนคุณผู้หญิงของบ้านหรงซูเดินไปถึงหน้าห้องเปียโน ก็เห็นพ่อลูกสองคนภายในห้องกำลังเล่นเปียโนอยู่ภายในห้องที่สว่าง

“คุณ...” หรงซูลืมหายใจ “ตกลงคุณจะทำอะไรกันแน่?”เซิ่งถิงเชินหันหลัง ก้าวยาว ๆ ไปตรงหน้าหรงซูยังไม่ทันที่หรงซูจะรู้ตัวข้อมือของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรง“เซิ่งถิง...คุณ โอ๊ย!”หรงซูถูกเขาจับโยนไปที่โซฟาทันที ต่อมากลิ่นอายที่น่าเกรงขามของชายหนุ่มก็อบอวลถาโถมไปทั่ว กระตุ้นให้รูขุมขนของหรงซูลุกชันทั่วร่างเธอเบิกตากว้างมองชายหนุ่มที่กำลังโน้มตัวลงมา คางของเธอถูกล็อกแน่น ถูกบังคับให้เงยหน้ามองเขาใบหน้าของชายหนุ่มราวกับเคลือบน้ำค้างชั้นบาง“มีสิทธิ์อะไรถึงทำกับเธอแบบนี้?” ระหว่างที่พูด ชายหนุ่มยิ้มเยาะเย้ย “ก็สิทธิ์ที่เธอดันไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรยุ่งไงละ”หรงซูจ้องมองเขาด้วยความระแวงอย่างตึงเครียด“ตอนนี้เธออยากให้ท่าใครอีกล่ะ?” น้ำเสียงของเขาแฝงการเยาะเย้ยหน้าอกของหรงซูกระเพื่อมอย่างแรง เธอเข้าใจความหมายของเขา ขณะยกมือขึ้นด้วยความโกรธ กลับถูกชายหนุ่มจับล็อกไว้บนพนักพิงโซฟา“หรงซู อย่าคิดว่าฉันจะมีความอดทน?”เธอดิ้นรนไม่ได้ ได้แต่จ้องเขาด้วยความโกรธ พร้อมด่าทอ “เซิ่งถิงเชิน คุณมันสารเลว”เซิ่งถิงเชินจ้องเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดัน “หรงซู ฉันขอเตือนเธอ ทุกอย่างที่เป็นของเหม่ยจิง คน

ตอนบ่ายเหมยเหม่ยอยากไปเล่นว่าวหรงซูกล่าว “วันนี้อากาศร้อน ไม่ไปเล่นว่าวแล้วนะ”เหมยเหม่ยคิดอยู่แป๊บหนึ่ง “ลานบ้านกว้างบนเขาเล่นว่าวได้ค่ะ ที่นั่นไม่ร้อน หนูกับคุณพ่อไปพักที่นั่นบ่อย ๆ”ที่เหมยเหม่ยพูดถึงน่าจะเป็นวิลล่าบนเขาของเซิ่งถิงเชินหรงซูมองชายหนุ่มแวบหนึ่งเซิ่งถิงเชินพูดกับเหมยเหม่ย “กินอาหารเที่ยงให้เสร็จ พักผ่อนแป๊บหนึ่งค่อยไป”“ได้ค่ะ”หลังอาหารเที่ยงแม่บ้านเก็บของที่เหมยเหม่ยจะเอาไปด้วยคนขับรถไปขับรถมาจอดเหมยเหม่ยกระโดดโลดเต้นเหมือนกระต่ายน้อยเบิกบานตัวหนึ่งความทุกข์ใจของเด็กน้อยมาเร็วไปเร็วแบบนี้ทั้งสามคนขึ้นรถพอเหมยเหม่ยขึ้นรถได้ไม่นานก็นอนหลับไป เซิ่งถิงเชินห่มผ้าห่มผืนน้อยให้เธอหลังเหมยเหม่ยสงบลงภายในรถตกสู่ความเงียบเซิ่งถิงเชินกับหรงซูยังคงไม่มีอะไรให้พูดคุยกัน หรงซูมองดูใบหน้าลูกสาวที่หลับปุ๋ย ในใจพลันเกิดความทรมานที่บอกไม่ถูกขณะนี้เสียงสั่นของมือถือเซิ่งถิงเชินดังขึ้น เขากดรับสายฟังจากน้ำเสียงของเขา รู้ว่าคนที่โทรมาคืออันชิงเยว่ น่าจะอยากให้เขาไปหา“วันนี้ติดธุระ เอาไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน!”“ออกไปกับเหมยเหม่ยเหรอคะ?”เซิ่งถิงเชินตอบร

หรงซูได้ยินคำพูดที่หน้าด้านหน้าทนของเขา ดวงตาคู่สวยมีความโกรธพลุ่งพล่าน ยกมืออยากตบหน้าเขา“คุณมันหน้าไม่อาย!”ทว่าฝ่ามือยังไม่ทันโดนใบหน้าของชายหนุ่ม ก็ถูกมือใหญ่ที่มีแรงข้างหนึ่งจับเอาไว้หรงซูอยากชักมือกลับมาแต่แรงผู้หญิงผู้ชายต่างกันไม่ว่าหรงซูจะดิ้นรนยังไง เขาก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย“เซิ่งถิงเชิน คุณมันสารเลว ปล่อยฉันนะ!”มองดูดวงตาของเธอที่ทั้งโกรธทั้งเคือง ใบหน้าขาวเนียนแดงเถือกเพราะอารมณ์ฉุนเฉียว ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อยดวงตาดำของเซิ่งถิงเชินหรี่ลงวินาทีต่อมายังไม่ทันที่หรงซูจะรู้ตัวท้ายทอยของเธอถูกล็อกเอาไว้ จูบที่ดุดันของชายหนุ่มถาโถมลงมาหรงซูเบิกตากว้างทันที แผ่นหลังถูกกดลงมาหนัก ๆ จนแนบติดกับหน้าต่าง สมองรู้สึกมึนงงขึ้นมาในเสี้ยววินาทีรอให้เธอรู้สึกตัว ดิ้นรนขัดขืนสุดแรง สองมือก็ถูกเขารวบล็อกแน่นเอาไว้เหนือหัวแล้วเขาเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดอยู่บนร่างเธอจูบของเขาเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนการลงโทษที่แฝงการรุกราน ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิดนอกหน้าต่างน้ำฝนสาดกระหน่ำภายในห้องบรรยากาศร้อนแรงแรงในตัวของหรงซูค่อย ๆ ถูกสูบไปทีละนิดขณะนี้พี่เลี้ยงพา

เซิ่งถิงเชินปลอบเหมยเหม่ย “เอาละ พ่อรู้แล้ว”“ถ้างั้นเดี๋ยวคุณพ่อไปขอโทษคุณน้าเอเวอลินนะคะ”หรงซูอาบน้ำเสร็จออกมา ก็ยังไม่เห็นเหมยเหม่ยกลับมาเธอรออยู่อีกสักพักต่อมาไปเปิดประตูห้องด้านข้างโดยตรงสองพ่อลูกบนโซฟามองมาที่ประตูทางเข้า“เหมยเหม่ย นอนได้แล้ว” หรงซูยืนอยู่ตรงประตูแล้วบอกเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยลงมาจากอ้อมกอดคุณพ่อ วิ่งไปตรงหน้าหรงซู ยื่นมือไปจูงมือเธอ “คุณน้าเอเวอลินมาตรงนี้ค่ะ คุณพ่อจะขอโทษคุณน้า”หรงซูอึ้งไปสักครู่ ต่อมาเงยหน้ามองชายหนุ่มบนโซฟา ท่าทางแบบนั้นไม่มีตรงไหนที่เหมือนกำลังจะขอโทษเลยสักนิดเธอดึงเหมยเหม่ย “ไม่ต้องขอโทษหรอก ไปเถอะ เข้านอนได้แล้ว”การขอโทษที่เสแสร้งจอมปลอมของเขา มีแต่จะทำให้เธอสะอิดสะเอียนหรงซูพาเหมยเหม่ยกลับห้องทั้งอย่างนี้เมื่อนอนอยู่บนเตียงเหมยเหม่ยออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดหรงซู “คุณน้าเอเวอลินหอมมากนุ่มมาก เหมยเหม่ยชอบกลิ่นตัวของคุณน้าเอเวอลินค่ะ”หรงซูกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอก รู้สึกราวกับหัวใจละลายกลายเป็นน้ำห้าปีแล้วเจ้าตัวเล็กที่เคยเอาแต่ถีบเธออยู่ในท้อง ตอนนี้โตขนาดนี้แล้ว อีกทั้งยังสวยและน่ารักขนาดนี้ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องสัมผัสร่างก