All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 231 - Chapter 240

“คุณย่าทวดไม่สบายเหรอคะ?” สีหน้าเหมยเหม่ยกังวลทันที“ใช่จ้ะ!”เหมยเหม่ยเม้มปาก เธออยากไปบ้านคุณน้าเอเวอลิน แต่เธอก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณย่าทวดเหมือนกันเธอเดินกลับไปตรงหน้าหรงซู บอกว่า “คุณน้าเอเวอลิน พวกเราไปเยี่ยมคุณย่าทวดด้วยกันดีไหมคะ รอให้เยี่ยมคุณย่าทวดเสร็จแล้ว ค่อยไปบ้านคุณน้ากัน”เสิ่นอวี้หรงได้ยินคำพูดของเหมยเหม่ย สายตาที่มองหรงซูแฝงด้วยการเตือนอย่างเข้มงวดหรงซูต้องสังเกตเห็นอยู่แล้ว เลยหัวเราะเยาะในใจ พูดกับเหมยเหม่ยเสียงอ่อนหวาน “ได้สิจ๊ะ”สีหน้าเสิ่นอวี้หรงบึ้งตึงขึ้นมาทันที“ดีจังเลยค่ะ” เหมยเหม่ยพูดอย่างดีใจ ต่อมาหันไปมองย่า “คุณย่า ถ้างั้นพวกเรารีบไปเยี่ยมคุณย่าทวดดีกว่าค่ะ!”ตอนเสิ่นอวี้หรงมองหลานสาว เก็บสีหน้าเรียบร้อยแล้วแน่นอนว่าหรงซูไม่อยากไป แต่เธอแค่หมั่นไส้การกระทำแบบนี้ของเสิ่นอวี้หรงเท่านั้นครึ่งชั่วโมงต่อมารถก็ไปถึงบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง“คุณน้าเอเวอลินแป๊บเดียวหนูก็กลับมาแล้วค่ะ”เสิ่นอวี้หรงพาเหมยเหม่ยเข้าไปหรงซูนั่งอยู่ในรถเพียงลำพัง จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แล้วทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะตัวเอง เธอทำให้เสิ่นอวี้หรงอึดอัดแบบนี้จะมีความหมายอะไ

หรงซูอยู่ในห้องผู้ป่วยเป็นเพื่อนพ่อสักพักไม่ได้อยู่นานมากเผยหลานหัวให้หรงซูกลับไปดูแลเสี่ยวเป่า“ได้ค่ะ”หรงซูกับเซิ่งถิงเจ๋อออกจากห้องผู้ป่วยตอนนี้เธอยังไม่ได้กินอาหารกลางวันเซิ่งถิงเจ๋อไปกินอาหารกลางวันเป็นเพื่อนเธอก่อน“คืนนี้ไปกินข้าวกับพี่เผยอวี้ด้วยกันนะ”หรงซูตอบ “คืนนี้คงไม่ได้”เซิ่งถิงเจ๋อ “ติดธุระอื่นเหรอ?”หรงซูตอบตามจริง “ฉันค้างเลี้ยงข้าวเดวิดอยู่มื้อหนึ่ง คืนนี้ต้องไปเลี้ยงเขา”เซิ่งถิงเจ๋อแปลกใจ “เขามาเมืองจิงเหรอ?”เวลาห้าปีที่หรงซูอยู่อเมริกาเซิ่งถิงเจ๋อไปหาเธอที่อเมริกาบ่อย ๆ และบังเอิญเห็นเดวิดกำลังตามจีบเสี่ยวซูอยู่พอดีครั้งหนึ่งตอนนั้นเมื่อเห็นเดวิด ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤติอย่างรุนแรง พูดตามตรง บุคลิกหน้าตาของเดวิดถือได้ว่าเป็นหนุ่มหล่อระดับสุดยอดสไตล์ยุโรปตอนนั้นเขายกเลิกงานทั้งหมดในประเทศเพื่ออยู่เป็นเพื่อนหรงซูที่นั่น กลัวเธอจะถูกพวกฝรั่งล่อลวงไปเพื่อให้เขาล้มเลิกความคิด เซิ่งถิงเจ๋อบอกเดวิดว่าตัวเองคือแฟนหนุ่มของหรงซูตอนนั้นเดวิดรู้ว่าหรงซูแต่งงานแล้ว เดวิดบอกเขาว่าพวกเขามีอุดมการณ์เดียวกัน เสนอให้ร่วมมือกันกำจัดสามีเอเวอลินก่อนค่อยว่า

เซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือตามผู้จัดการขึ้นไปชั้นบนหรงซูกับเดวิดมาถึงห้องส่วนตัวแล้วหรงซูสั่งอาหารจีนเมนูพิเศษที่ถูกปากเขาไปหลายอย่าง เขาไม่กินรสจัด ส่วนใหญ่จะกินอาหารสไตล์เจียงซู“จะดื่มเหล้าไหม?”เดวิดตอบ “ต้องดื่มแน่นอนสิ บรรยากาศดีงาม คนสวยอยู่เคียงข้าง จะไม่ดื่มได้ยังไง ต้องลองชิมความพิเศษของเมืองจิงอยู่แล้ว”“ได้”หรงซูสั่งเหล้าเหมาไถไปหนึ่งขวด“กรุณารอสักครู่ค่ะ”พนักงานหันหลังออกจากห้องส่วนตัวเดวิดมองเธอ แล้วถาม “เอเวอลิน คุณเตรียมตัวจะหย่ากับถิงเชินเมื่อไหร่?”หรงซูยิ้มจาง ๆ “ศาลยังไม่นัดพิจารณาคดีเลย ไม่รู้สิ”เดวิดถามอย่างไม่เข้าใจ “จากความเข้าใจที่ผมมีต่อถิงเชิน ถึงคนอย่างเขาจะไม่ค่อยโรแมนติก แต่ก็ไม่ถึงขนาดสายตามีปัญหานะ”หรงซูเม้มปาก “สายตาเขาไม่มีปัญหาหรอก”เดวิดสงสัยหรงซูเองก็ไม่อยากคุยรายละเอียดกับเขาในเรื่องนี้ เลยเปลี่ยนหัวข้อถามว่า “เตรียมมาอยู่เมืองจิงนานแค่ไหนคะ?”เดวิดไม่ได้ถามปัญหาส่วนตัวต่ออย่างรู้กาลเทศะ “กว่าจะได้มาสักครั้ง ยังไงก็ต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน! เอเวอลินช่วยเป็นไกด์ให้ผมได้ไหม?”หรงซูหัวเราะ ตอบว่า “ความถนัดของฉันไม่ใช่ไกด์นะ”สิบน

เซิ่งถิงเชินกลับมาที่บ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง“คุณพ่อ!”เมื่อเห็นคุณพ่อ เหมยเหม่ยก็โผเข้าสู่อ้อมอกของคุณพ่อทันทีเซิ่งถิงเชินอุ้มลูกสาวขึ้นมาพูดคุยกับคุณนายใหญ่เซิ่งและคุณท่านเซิ่งอยู่ครู่หนึ่งพอมีเหมยเหม่ยอยู่ด้วย บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็อบอุ่นและครึกครื้นเป็นพิเศษคืนนี้เซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยค้างคืนที่นี่ตอนที่พี่เลี้ยงพาเหมยเหม่ยไปอาบน้ำเสิ่นอวี้หรงตามหาลูกชาย แล้วถามขึ้นว่า “ทำไมวันนี้แกถึงยอมให้เอเวอลินคนนั้นพาเหมยเหม่ยกลับบ้านล่ะ แกคิดอะไรอยู่กันแน่?”เซิ่งถิงเชินตอบ “เธอคือหรงซูครับ”สิ้นเสียงเสิ่นอวี้หรงก็ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ นิ่งอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “อะไรนะ เธอคือ... หรงซูเหรอ”เธอแทบจะเอาภาพของเอเวอลินไปซ้อนทับกับผู้หญิงคนเมื่อก่อนไม่ได้เลย“แล้วเหมยเหม่ย...”เสิ่นอวี้หรงอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเหมยเหม่ยน่าจะยังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของตัวเอง ก็นับว่าเธอยังพอรู้สถานะตัวเองอยู่บ้าง“ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว เรื่องที่แกจะหย่ากับเธอ ถิงเชิน... แกควรจัดการให้เรียบร้อยได้แล้วใช่ไหม”เซิ่งถิงเชินเอ่ยด้วย

หลัก ๆ แล้วคุยกันเรื่องที่เขาไปทำงานต่างถิ่น และเรื่องการร่วมมือกับตระกูลอัน“ดูจากความสัมพันธ์ของเซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือแล้ว วันข้างหน้าอาจจะสอดมือเข้ามายุ่งก็เป็นได้นะ” ฉีเยี่ยนเฉาเอ่ยเจียงหวยซวี่ถอดแว่นตาออก ยกมือขึ้นนวดคลึงหัวคิ้ว จากนั้นก็วางมือลง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย เอ่ยว่า “งั้นก็รอให้เขาลงสนามมาค่อยว่ากัน”ในเมื่อเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่กลัวว่าเซิ่งถิงเชินจะสอดมือเข้ามายุ่งก็แค่รอดูว่าใครจะเหนือกว่ากันฉีเยี่ยนเฉามองเจียงหวยซวี่ จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “สองวันก่อนฉันไปร่วมงานแถลงข่าวของเคอลุ่น บังเอิญเจอลุงของนาย เขายังถามฉันเลยว่านายมีแฟนหรือยัง เขาถึงกับสงสัยว่านายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า อายุนายก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ จะเป็นชายโสดทึนทึกไปตลอดไม่ได้หรอกนะ สังขารมันไม่คอยใคร”เจียงหวยซวี่จ้องเขาเขม็งแวบหนึ่ง “นายแต่งงานให้ได้ก่อนค่อยมาพูดเถอะ”“ฉันจะแต่งงานน่ะ มันก็แค่เรื่องกล้วย ๆ เฮ้อ พูดกันตามตรงนะ นายกำลังรอให้เสี่ยวซูหย่าอยู่ใช่ไหมล่ะ?”แววตาของฉีเยี่ยนเฉาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นยังไงซะเมื่อก่อนเขาก็มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเจียงหวยซวี่คิดอะไรกับหรงซู ซ่อนความรู้