Semua Bab หย่ารักทวงใจ: Bab 461 - Bab 470

หรงซูวางสาย แล้วหันหลังกลับเข้าไปประชุมต่อเผยอวี้ติดต่อลุงของเขาเวลาประมาณสิบโมงเขาได้รับสายโทรภายในของแผนกต้อนรับ“ท่านประธานคะ มีคนบอกว่าเป็นคุณพ่อของคุณต้องการพบคุณค่ะ เขาชื่อหวงตงเฉิง”เผยอวี้ได้ยินคำพูดของพนักงานต้อนรับ สีหน้าเคร่งขรึมทันที รวดเร็วทันใจจริงนะ ไปสืบเรื่องราวของพวกเขามาหมดล่วงหน้าแล้วจริง ๆ แค่คนที่เตร็ดเตร่ไปวัน ๆ ไม่มีทางทำได้“ให้เขารออยู่ใต้ตึก”ภายในห้องประชุมโครงการควบรวมกิจการที่ทีมของหรงซูดูแลก่อนหน้านี้ วันนี้บริษัทคู่กรณีส่งคนมาแจ้งว่าจะยกเลิกการควบรวมและปรับโครงสร้างกะทันหัน บริษัทคู่กรณีให้เหตุผลว่าพิจารณาจากการเปลี่ยนแปลงของตลาดและการปรับกลยุทธ์ จึงตัดสินใจยุติแต่ก่อนหน้านี้หรงซูกับซ่งเหยียนได้ทำการประเมินแล้ว การควบรวมกิจการและการปรับโครงสร้างของบริษัทคู่กรณี สอดคล้องกับการพัฒนาผลประโยชน์ของบริษัทในอนาคตโดยสมบูรณ์ไม่ว่าหรงซูจะเจรจากับพวกเขาอย่างไร ท่าทีของคู่กรณีก็เด็ดขาดและตัดสินใจยุติการดำเนินงาน ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในช่วงการดำเนินงาน พวกเขาจะโอนมาให้หรงเอินตามจริงจนกระทั่งเวลาเที่ยงตรงหรงซูไปส่งพวกเขาที่ชั้นล่างซ่งเหยียนมองท

ในเรื่องควบคุมจิตใจคน เซิ่งถิงเชินถือว่าเป็นยอดฝีมือในยอดฝีมือ ไม่ใช่ใครก็สามารถวางแผนเล่นงานเขาได้เจียงหวยซวี่หันไปมองทางหน้าต่าง ภายในดวงตาเข้มลึกไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่โพสต์ที่ฉีเยี่ยนเฉาโพสต์ทำให้เกิดกระแสขึ้นไม่น้อยแน่นอนว่าคนที่สนิทสนมกับพวกเขา ย่อมไม่เชื่อว่าเอเวอลินจะมอบดอกไม้ให้เขาจริงด้านล่างมีคนคอมเมนต์[ประธานฉี คุณกำลังเอาดอกไม้ของประธานเจียงมาอวดอยู่ใช่ไหม?]ฉีเยี่ยนเฉา [คุณอย่าทำเป็นไม่เชื่อนะ คุณลองไปถามเขาดูก็ได้ว่าดอกไม้นี่ เอเวอลินเป็นคนเอาให้ผมจริงไหม][คุณคงไม่มีความลับอะไรของเอเวอลินอยู่ในมือใช่ไหม เธอไม่มอบให้หวยซวี่ แต่มอบให้คุณแทน ดูไม่ออกเลยว่าคุณแผนสูงขนาดนี้]ฉีเยี่ยนเฉา [พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? อะไรคือผมแผนสูง เทียบกับเจียงหวยซวี่แล้วผมแย่มากเหรอ? หรือว่าเขาหล่อกว่าผม?]ซ่งเหยียน [บ้านประธานฉีไม่มีกระจกเหรอ งั้นก็ฉี่สิ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันซื้อให้คุณสักบานก็ได้ คืนนี้กลับไปจะได้ส่องดูให้ดี ๆ]“…”ฉีเยี่ยนเฉาอ่านคอมเมนต์ของคนพวกนี้ แล้วโกรธจนหัวเราะขณะกำลังทานข้าวยังมีคนเอาเรื่องนี้มาล้อเขาไม่มีใครเชื่อว่าเอเวอลินจะให้ดอกไม้เขา แ

ซูชิงจือจ้องหรงซู แล้วกล่าวว่า “คุณเอเวอลิน ถ้าชิงเยว่พูดอะไรที่ล่วงเกินคุณ คุณสามารถโต้แย้งได้ ไม่จำเป็นต้องลงมือในที่สาธารณะเลย”หรงซูกล่าว “ขอโทษนะคะ พูดกับเธอแค่หนึ่งคำ ฉันยังรู้สึกว่าเปลืองเวลาชีวิตของฉันเลย ฉันบอกแล้วว่าเห็นเธอครั้งหนึ่งก็จะตบครั้งหนึ่ง ทางที่ดีประธานซูต้องเตือนเธอ ต่อไปเห็นฉันต้องหลีกไปให้ไกล แน่นอน ถ้าประธานซูไม่พอใจ ก็มาลงที่ฉันได้เลย ฉันก็อยากรู้ว่าประธานซูจะแย่งโปรเจกต์ให้เธอได้มากแค่ไหน”พูดจบหรงซูเองก็ไม่อยากพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียว“พี่เหยียน พวกเราไปกันเถอะค่ะ!”หรงซูเบี่ยงตัวแล้วสาวเท้าจากไปซ่งเหยียนรีบตามไปด้วยซูชิงจือยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังทั้งสองคนที่จากไป“พี่คะ”อันชิงเยว่เรียกเขาด้วยเสียงสะอื้นอย่างน้อยใจ“พี่ต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ”ซูชิงจือละสายตากลับมา หลุบตามองอันชิงเยว่ แล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนวลขึ้น “ชิงเยว่ เธอไปจัดการตัวเองก่อน”หรงซูกับซ่งเหยียนขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน“ดูท่าซูชิงจือคงช่วยเธออยู่ข้างหลัง นี่ตั้งใจจะเอาดีใส่อันชิงเยว่” ซ่งเหยียนอารมณ์เสียมากคนสมองกลวงอย่างอันชิงเยว่จะไปมีความสามารถอะไรฝ่ามือเมื่อครู่น่าจะ

หลังจากคุยกับอันชิงเยว่เสร็จเซิ่งถิงเชินโทรไปหาซูชิงจือ“นัดทานข้าวกับผู้อำนวยการจูของเคอหยวนคืนนี้ฉันก็ไปด้วย แผนงานของชิงเยว่ฉันก็ดูแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ”เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบมาก สอดคล้องกับผลประโยชน์ของเคอหยวนทั้งหมดเซิ่งถิงเชินกล่าว “นายคิดว่าชิงเยว่เป็นคนทำแผนงานเองไหม?”ซูชิงจือกล่าว “เรื่องนี้ฉันให้คนไปสืบแล้ว แผนงานชิงเยว่เป็นคนเสนอ โปรเจกต์เธอก็ไปเจรจาด้วยตัวเอง หลายวันนี้เธองานยุ่งมากจริง ๆ พักอยู่แต่ข้างนอก”ภายใต้ชื่อเขามีบริษัทร่วมลงทุนเฉินต๋าแห่งหนึ่ง ก่อนหน้านี้อันชิงเยว่เสนอว่าจะไปฝึกงานที่นี่เอง เขาเลยส่งเธอไป แผนควบรวมกิจการของเคอหยวน เฉินต๋าเคยทำมาก่อน เพียงแต่สุดท้ายไม่สามารถคว้างานนี้มาได้นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายอันชิงเยว่จะคว้ามาได้สำเร็จ และอีกฝ่ายพอใจมาก“แผนควบรวมกิจการของเคอหยวน ก่อนหน้านี้หรงเอินคว้าไปได้ และเอเวอลินเป็นคนรับผิดชอบ”นึกถึงวันนี้ที่เจอเธอกับซ่งเหยียนที่โรงแรม ทั้งสองฝ่ายน่าจะทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ ฟังจากคำพูดของเอเวอลิน พวกเธอต้องคิดแน่นอนว่าเขาเป็นคนทำแทนชิงเยว่เซิ่งถิงเชินได้ยินแบบนั้น ดวงตาเข้มขึ้น “ดังนั้นต่อให้เคอหยวนต้องจ่

เขาวางมือถือลงสีหน้าเคร่งขรึมอยู่สองวินาที จากนั้นหันไปมองคนของเคอหยวน แรงกดดันที่คุกคามเกินไป ทำให้ทุกคนสั่นโดยไม่รู้ตัว“ประ...ประธานเซิ่ง เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”เซิ่งถิงเชินไม่สนใจผู้อำนวยการจู สายตาคมกริบล็อกเป้าไปที่ผู้ช่วยซึ่งอยู่ด้านหลังเขาแทนเมื่อครู่วินาทีที่เซิ่งถิงเชินสอบถามพวกเขา เห็นได้ชัดว่าผู้ช่วยคนนี้ร้อนตัวจนตกใจแล้วหลุบตาลง เรื่องนี้จะเล็ดลอดสายตาเซิ่งถิงเชินไปได้ยังไงเขาเดินตรงไปหาผู้ช่วยคนนั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำจนน่ากลัว “คุณเป็นคนส่งโลเคชันให้คนของหรงเอินใช่ไหม?”การยืนยันสถานที่เจรจา ล้วนเป็นผู้ช่วยที่คอยส่งข่าวสารผู้ช่วยตกใจจนหน้าขาวซีดในทันที สองขาอ่อนแรง กระทั่งไม่กล้าสบตาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้ “ครับ...ครับ”ชายหนุ่มหรี่ดวงตาสีดำเล็กน้อย “ตอนนี้ตำแหน่งของพวกเขาอยู่ที่ไหน?”ผู้อำนวยการจูที่อยู่ด้านข้างซึ่งได้ยินคำพูดของเซิ่งถิงเชินยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก เขาก็ว่าทำไมรอแล้วไม่มีใครมาสักที สายตาที่มองผู้ช่วยจึงเข้มตามไปด้วยขณะที่เซิ่งถิงเชินเร่งเดินทางไปโรงแรมฝั่งตรงข้าม จู่ ๆ ก็มีสายโทรเข้าจากอันชิงเยว่แต่เขาไม่รั