Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 651 - Capítulo 660

หรงซูทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ไม่ได้ตอบคำถามของซูชิงจือซูชิงจือหันมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่ซักถามต่อหรงซูลงจากรถตรงสี่แยกด้านหน้า จากนั้นก็เรียกแท็กซี่ออกไปซูชิงจือขับรถตามแท็กซี่คันนั้นไป จนกระทั่งรถมาถึงโรงแรม หรงซูลงจากรถและเดินเข้าไปในล็อบบี ก่อนจะเจอกับเซิ่งถิงเชินที่กำลังเดินออกมาพอดีเมื่อเซิ่งถิงเชินเห็นเธอ ก็สาวเท้าเดินเข้ามาหาหรงซูไม่แม้แต่จะชายตามอง เดินผ่านเขาไปตรง ๆเซิ่งถิงเชินยื่นมือไปคว้าเธอไว้ แต่หรงซูสะบัดมือออกอย่างแรงทันที พร้อมเอ่ยเตือนว่า “อย่าแตะต้องฉัน”เซิ่งถิงเชินก้มมอง สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของหญิงสาวหรงซูไม่มองชายหนุ่มอีกแม้แต่นิดเดียว ก่อนหมุนตัวเดินจากไปด้วยฝีเท้ารวดเร็วเซิ่งถิงเชินยืนอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป จนกระทั่งร่างนั้นลับหายไปจากสายตา เขายังคงยืนนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวเตรียมจากไป แล้วเห็นรถคุ้นตาคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลเขาสาวเท้ายาว ๆ ตรงเข้าไปเขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าแล้วขึ้นไปนั่ง ก่อนถามว่า “วันนี้เธอไปไหนมา?”ซูชิงจือกล่าว “ตอนผ่านถนนอู๋ถง ฉันเจอเธออยู่กับจ้าวเจิงพอดี ไม่รู้

ภายในห้องเงียบสนิทไร้เสียงใดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่หรงซูเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “เซิ่งถิงเชิน คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นทำไมฉันถึงกลับประเทศ?”เซิ่งถิงเชินยืนอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องแผ่นหลังบอบบางของเธอแน่น ริมฝีปากบางเม้มสนิทโดยไม่ตอบอะไร“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณเอาแต่ยื้อไม่ยอมไปดำเนินเรื่องหย่ากับฉัน ฉันรู้อยู่แก่ใจดีว่า ต่อให้ต้องขึ้นศาล ฉันก็อาจหย่ากับคุณไม่สำเร็จอยู่ดี” น้ำเสียงของหรงซูยังคงราบเรียบ ทว่ากลับซ่อนความเศร้าหมองที่ยากจะสังเกตเห็น “ตอนนั้นฉันคิดว่า ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ถือโอกาสแก้แค้นคุณให้สาสม ให้คุณได้ลิ้มรสความทุกข์ที่ฉันเคยเผชิญบ้าง แต่คุณฉลาดขนาดนี้ จะเดาความคิดในใจฉันไม่ออกได้ยังไง? เพราะอย่างนั้นคุณถึงยอมเล่นตามฉัน แสดงละครเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน แสร้งทำเป็นรักและเอาใจ คุณอยากให้ฉันจมอยู่กับความรู้สึกจอมปลอมนี้ จมอยู่กับชีวิตครอบครัวที่มีเหมยเหม่ยและดูเหมือนจะมีความสุข เพื่อให้ฉันเต็มใจอยู่ข้างกายคุณต่อไป”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองออกมา “แต่พอมาดูตอนนี้ ตอนนั้นฉันคงประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ ฉันไม่มีความสามารถขนาดน

สุดท้ายหรงซูก็ถือขนมสองกล่องนั้นขึ้นรถไปสนามบินเพียงลำพังเมื่อเดินทางถึงเมืองจิงก็เป็นเวลาเที่ยงแล้วตู้เจิ้งขับรถมารับเธอกลับบ้านตระกูลหรงก่อนวันรุ่งขึ้นเธอไปที่สวนซงซานเพื่อรับเหมยเหม่ยกลับมายังบ้านตระกูลหรงหรงชิงเหวินกำลังประกอบอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนเผยหลานหัวนั่งเป็นเพื่อนเสี่ยวเป่าอยู่ข้าง ๆ เสี่ยวเป่าถือของเล่นชิ้นเล็กที่แกะสลักจากไม้ พลางยิ้มอย่างมีความสุข“คุณตาหรง คุณยายเผย”เหมยเหม่ยร้องเรียกทั้งสองหรงชิงเหวินหันไปมองเหมยเหม่ย วางชิ้นส่วนในมือลง “เหมยเหม่ยมาแล้วเหรอ รีบมาหาตาเร็ว ให้ตากอดหน่อย”เหมยเหม่ยวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาหรงชิงเหวินจับมือเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ยแล้วดึงเข้ามากอด ไม่ได้เจอเหมยเหม่ยมานาน เขาเองก็คิดถึงหลานสาวคนนี้มากเช่นกันหรงซูมองของเล่นแกะสลักไม้จำนวนมากที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา ฝีมือการแกะสลักเหล่านี้อยู่ในระดับปรมาจารย์อย่างแน่นอน อีกทั้งยังล้วนทำขึ้นด้วยกรรมวิธีแบบดั้งเดิมหรงชิงเหวินหยิบชิ้นหนึ่งให้เหมยเหม่ย เด็กน้อยเองก็รู้สึกแปลกใหม่ เพราะไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน“พ่อคะ ของพวกนี้ใครส่งมาเหรอ?”หรงชิงเหวินอธิบายว่า “เสี่ยวกู้ให้คนเอามาส่ง บอ

โอลิซาหยุดฝีเท้ายืนอยู่ตรงหน้าหรงซู แล้วถามอย่างมีมารยาท “ใช่คุณเอเวอลินหรือเปล่าคะ?”น้ำเสียงของหญิงสาวแผ่วเบาไพเราะเหมือนเสียงนกร้อง ดวงตาสีอำพันทั้งบริสุทธิ์และใสสะอาดต่อให้ผู้หญิงมาเห็นคนที่สวยขนาดนี้ ก็ต้องหวั่นไหวอย่างอดไม่ได้สิบนาทีต่อมาภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่งตรงข้ามบริษัทโอลิซานั่งตรงข้ามกับหรงซู สองมือกำเป็นหมัดวางไว้บนหัวเข่า หลุบตาลงและกระวนกระวายเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดหรงซูยกกาแฟแก้วหนึ่งขึ้นแล้วจิบเบา ๆ หนึ่งอึก จากนั้นค่อย ๆ วางลง พร้อมเอ่ยถาม “คุณโอลิซารู้จักเซิ่งถิงเชินได้ยังไงคะ?”โอลิซาช้อนตามองผู้หญิงตรงหน้าที่บุคลิกสง่างามและมีวุฒิภาวะ เธอก็คือภรรยาของคุณเซิ่ง เหมาะสมกับเขามากจริง ๆเธอกำนิ้วมือแน่นแล้วอธิบายสาเหตุพอได้ยินแบบนั้นมุมปากของหรงซูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บางและแผ่วเบา “ที่แท้เขาก็เป็นคนดีนี่เอง”โอลิซาไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของหรงซูหรงซูถามต่อไป “ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ออสเตรเลีย เขาได้ไปร่วมงานเลี้ยงที่พ่อคุณจัดขึ้น คืนนั้นเกิดอะไรกับเขา?”เมื่อได้ยินคำพูดนี้สีหน้าของโอลิซาลนลานอย่างเห็นได้ชัด ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะอธิบายยังไงดีหรงซูจับสัง

เหมยเหม่ยกะพริบตาโตมองหรงซู กล่าวว่า “ใช่ค่ะ คุณพ่อบอกว่าคุณแม่เป็นคนคลอดเหมยเหม่ย เพราะคุณแม่มีเรื่องที่สำคัญมากต้องทำ ดังนั้นเมื่อก่อนเลยไม่ได้อยู่กับเหมยเหม่ย”ระหว่างที่พูด เหมยเหม่ยกระโดดลงจากเก้าอี้ แล้วเข้าไปกอดเอวหรงซูหมับ พร้อมเงยหน้าน้อย ๆ มองแม่แล้วบอกว่า “แต่เหมยเหม่ยไม่โกรธคุณแม่นะคะ ตอนนี้คุณแม่กลับมาแล้ว ต่อไปต้องอยู่กับเหมยเหม่ยตลอดไป หนูก็จะอยู่กับคุณแม่ตลอดไปค่ะ”ฝ่ามือของหรงซูลูบท้ายทอยเหมยเหม่ย มองดูท่าทางว่าง่ายของลูก ในใจสับสนเป็นพิเศษ เธอไม่คิดจะให้เหมยเหม่ยรู้เลยว่าลูกคลอดออกมาจากท้องตัวเอง ตอนนี้เหมยเหม่ยเรียกเธอว่าคุณแม่แบบนี้ก็ดีมากแล้วแต่เซิ่งถิงเชินกลับบอกความจริงเหมยเหม่ย แม้จะรู้จุดประสงค์ที่เขาทำแบบนี้ แต่เธอกลับไม่รู้จะถามเขายังไงดีเมื่อเห็นคุณแม่เงียบไม่พูดจา เหมยเหม่ยทำปากยื่นแล้วถาม “ทำไมคุณแม่ไม่พูดล่ะคะ?”หรงซูเก็บสีหน้า แล้วยิ้ม พร้อมกล่าวว่า “ไม่มีอะไรจ๊ะ วันนี้เหมยเหม่ยเขียนการบ้านเสร็จหรือยัง?”แต่เหมือนเหมยเหม่ยจะรู้ว่าแม่กำลังเปลี่ยนหัวข้อ เลยถามต่อไป “คุณแม่พวกเราเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้ว คุณแม่จะอยู่กับเหมยเหม่ยตลอดไปใช่ไหมคะ?”เหมยเห