All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 801 - Chapter 810

เจียงหวยซวี่พาหรงซูไปยังร้านอาหารใกล้ ๆร้านอาหารหันหน้าออกไปทางทะเลสาบในสวนสาธารณะ ทั้งสองเลือกนั่งริมหน้าต่าง มองทิวทัศน์ด้านนอกแล้วก็ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นหลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยเจียงหวยซวี่มองหรงซูแล้วถามว่า “เมื่อคืนพักผ่อนไม่ดีเหรอ?”เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจแต่งหน้าเพื่อปกปิดใบหน้าที่อิดโรย ทว่าแววตากลับหม่นหมองไร้ประกายหรงซูไม่ได้ปฏิเสธ “เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับค่ะ ความคิดสับสนไปหมด รู้สึกเหนื่อยไปทั้งตัว”เธอรู้สึกว่าตัวเองแทบจะเป็นบ้า ไม่รู้ว่าควรทำอะไร และควรทำอย่างไร เธอทำอะไรให้ดีไม่ได้เลยจริง ๆทำไมต้องเป็นเธอที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมากมายขนาดนี้ ตอนเด็กแม่ไม่ต้องการเธอ พอโตขึ้นก็ต้องเจอกับชีวิตแต่งงานที่ทำให้เจ็บปวดแทบขาดใจ... ตอนนี้ยังกลายเป็นภาระของคนรอบตัวอีก ทำไมโชคชะตาต้องทำกับเธอถึงขนาดนี้ดวงตาลึกล้ำหลังกรอบแว่นของเจียงหวยซวี่มองขอบตาของเธอที่ค่อย ๆ แดงขึ้น เขาลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างเธอ ยื่นมือออกไปอยากกอดเธอ แต่สุดท้ายฝ่ามือใหญ่เพียงกุมมือเธอไว้ร่างของหรงซูแข็งเกร็งขึ้นทันทีเสียงทุ้มหนักแน่นของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู “เสี่ยวซู อย่าคิดฟุ้งซ่าน เธอไ

หรงซูเข้ามาในบ้านแล้วเปลี่ยนรองเท้าจากนั้นเดินเข้าไปในห้องรับแขกภายในบ้านมีของเล่นและตุ๊กตาเด็กผู้หญิงวางอยู่ทั่วไป ดูขัดตาและไม่เข้ากับการตกแต่งอันเคร่งขรึมของบ้านอย่างสิ้นเชิงแม่บ้านไม่มีท่าทีจะเชิญเธอนั่ง เพียงเอ่ยว่า “ตอนนี้คุณนายกำลังพักผ่อน คุณหรงรออยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกันค่ะ”หรงซูเดินตรงไปที่โซฟาแล้วนั่งลง “ไม่เป็นไร ฉันรอได้”เมื่อเห็นการกระทำของเธอ สีหน้าของแม่บ้านก็เปลี่ยนไปทันที “คุณได้รับการอบรมมาบ้างหรือเปล่า ใครอนุญาตให้คุณนั่ง”หรงซูเงยหน้ามองแม่บ้าน “งั้นตอนนี้คุณก็ไปบอกคุณนายเซิ่งสิว่าฉันนั่งโซฟาของเธอ”“คุณ...”แม่บ้านส่งสายตาให้อีกคน อีกฝ่ายเข้าใจทันที ทั้งสองจึงเดินเข้ามาคิดจะดึงหรงซูให้ลุกขึ้น ไม่ยอมให้เธอนั่งต่อหรงซูหยิบถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา แล้วขว้างลงพื้นทันทีเพล้ง!เสียงแตกกระจายดังชัดขึ้นแม่บ้านสะดุ้งตกใจ นี่เป็นถ้วยชาราคาแพงไม่น้อย“พวกคุณลองแตะต้องฉันดูสิ!”แม่บ้านทั้งสองชะงักอยู่กับที่ขณะที่ทั้งสองไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ก็เห็นเสิ่นอวี้หรงเดินเข้ามาทางนี้ด้วยสีหน้ามืดครึ้มแม่บ้านรีบก้มหน้าแล้วเรียกอย่างนอบน้อมว่า “คุณนาย”เสิ่

เจี่ยงเวยหยางหันไปมองแม่บ้านแล้วถามว่า “คุณป้าอยู่บ้านใช่ไหม”“ค่ะ”เจี่ยงเวยหยางมองหรงซูแวบหนึ่ง ก่อนหันไปบอกแม่บ้านว่า “ไปบอกคุณป้าให้หน่อยค่ะ ฉันจะพาเสี่ยวซูไปก่อน”แม่บ้านมีสีหน้าลำบากใจแม่บ้านอีกคนเดินออกมาแล้วเอ่ยกับเจี่ยงเวยหยางว่า “คุณนายน้อยฟู่ คุณนายเชิญเข้าไปข้างในค่ะ”เจี่ยงเวยหยางหันไปมองหรงซู “เสี่ยวซู รอฉันเดี๋ยวนะ”เจี่ยงเวยหยางเดินเข้าไปในบ้าน พอเห็นสภาพภายในห้องรับแขกก็ถึงกับตกใจไม่น้อยเสิ่นอวี้หรงเอนกายอยู่บนโซฟา สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก“เวยหยาง เธอมามีธุระอะไรเหรอ?” เสิ่นอวี้หรงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพียงแต่แฝงความเหนื่อยล้าหลังจากเพิ่งผ่านความโกรธมาเจี่ยงเวยหยางละสายตากลับมา “นี่มัน...”เสิ่นอวี้หรงเอ่ยว่า “เธอเหิมเกริมถึงขั้นบุกมาอาละวาดถึงที่นี่ ทำลายข้าวของไปตั้งมากมาย ต่อให้ฉันจับเธอขังสักสิบวันครึ่งเดือนก็ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ”เจี่ยงเวยหยางนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ แล้วเอ่ยว่า “คุณป้า เรื่องนี้ต้องมีสาเหตุแน่นอนค่ะ”หรงซูไม่มีทางบุกมาที่นี่อย่างไร้เหตุผลและขาดสติแน่นอน ในสายตาของเจี่ยงเวยหยาง ภาพตรงหน้าดูเหมือนหรงซูถูกกดขี่จนทนไม่ไหวและระเบิดอารมณ

เซิ่งหานจางเอ่ยว่า “พ่อรู้ว่าลูกมีความคิดเป็นของตัวเอง และตัดสินใจเลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองได้เสมอ แต่ตอนนี้เพราะเรื่องของหรงซู ลองดูลูกตอนนี้เทียบกับเมื่อก่อนสิ เหตุผลของลูกหายไปไหนแล้ว? พ่อแค่ไม่อยากเห็นอารมณ์ของลูกถูกใครชักนำแบบนี้อีก หรงซูไม่เหมาะกับลูก”ตอนนั้นเขาเห็นด้วยกับวิธีของแม่ เพราะครอบครัวอย่างหรงซูควบคุมได้ง่าย ถิงเชินเองก็ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเธอ ความสัมพันธ์นี้จะยุติลงเมื่อไหร่ก็ได้ พอเวลาผ่านไปนานเข้า ก็สามารถทำเหมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยนับว่าเธอโชคดีเช่นกัน หลังจากทั้งสองแต่งงานกัน สุขภาพของพ่อก็ดีขึ้นจริง ๆทว่าเรื่องราวที่ดำเนินมาจนถึงตอนนี้กลับเหนือความคาดหมายของทุกคนโดยสิ้นเชิงเซิ่งถิงเชินมองพ่อ “งั้นพ่อจะให้เหมยเหม่ยทำยังไง?”เซิ่งหานจางมีสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้ว่าตอนนี้เหมยเหม่ยชอบหรงซู จึงถามอย่างจริงจังว่า “งั้นถิงเชิน ลูกไม่เคยคิดเรื่องหย่าจริง ๆ เหรอ?”สายตาของเซิ่งถิงเชินทอดออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่ง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ผมเคยคิดจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองคงเสียใจทีหลัง และยิ่งไม่อยากเห็นเหมยเหม่ยเ

หลังจากเหมยเหม่ยหลับไปเซิ่งถิงเชินวางเธอไว้ในห้องนอนใหญ่จากนั้นเขาก็ลงไปชั้นล่าง มองหญิงสาวที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์เงียบ ๆ อยู่บนโซฟา แม้สายตาของเธอจะจับจ้องอยู่บนหน้าจอ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอได้ดูเนื้อหาจริง ๆ หรือเปล่าเซิ่งถิงเชินเดินเข้าไปนั่งข้างเธอ โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ พลางกุมมือของเธอไว้ในฝ่ามือทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเอ่ยปากพูดจนกระทั่งละครจบลงเซิ่งถิงเชินมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเธอไร้จุดโฟกัส ราวกับกำลังเหม่อมองไปที่ไหนสักที่เขากระชับมือที่กุมเธอไว้เล็กน้อย หลุบตามองแล้วถามว่า “กำลังคิดอะไรอยู่?”ผ่านไปครู่ใหญ่หรงซูจึงค่อย ๆ เอ่ยเรียกว่า “เซิ่งถิงเชิน”“หืม?”“โอลิซาล่ะ?”ตั้งแต่กลับมา เธอก็ยังไม่เห็นโอลิซาเลยเซิ่งถิงเชินตอบว่า “ส่งกลับออสเตรเลียไปแล้ว”หรงซูไม่ได้คิดจะถามต่อบรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้งไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่หรงซูค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ข้อตกลงการหย่า ฉันประทับรอยนิ้วมือไปแล้ว” น้ำเสียงของเธอไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง ราบเรียบราวกับผืนน้ำนิ่งที่ปราศจากระลอกคลื่นมือของเซิ่งถิงเชินที่กุมมือ