All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 791 - Chapter 800

พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนจากปากของชายหนุ่มเธอขมวดคิ้วแน่น พยายามต่อต้านและอยากคายออกมา แต่ริมฝีปากกลับถูกปิดไว้แนบสนิท รสขมที่พุ่งปี๊ดขึ้นสมองไหลผ่านลำคอจนต้องกลืนลงไปเธอออกแรงใช้มือผลักชายหนุ่ม รู้สึกแทบหายใจไม่ออกเซิ่งถิงเชินถึงค่อย ๆ ปล่อยหญิงสาวในอ้อมแขนหรงซูรีบหันไปเปิดก๊อกน้ำบ้วนปาก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงขณะหอบหายใจ ก่อนแกะลูกอมเม็ดหนึ่งใส่ปากเมื่อค่อย ๆ สงบลง เธอก็หันไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เขาดึงกระดาษทิชชูมาแผ่นหนึ่งเช็ดมุมปากอย่างใจเย็น ก่อนทิ้งลงถังขยะแล้วเอ่ยว่า “ให้ฉันเม็ดหนึ่ง”หรงซูส่งให้เขาหนึ่งเม็ดเซิ่งถิงเชินรับมา แกะห่อแล้วใส่ลูกอมเข้าปาก “ต่อให้ขมก็ต้องดื่มยาให้หมด ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ยังจะกลัวขมอีก”หรงซูมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ตอบ ก่อนเดินอ้อมผ่านเขาออกไปทางประตูเซิ่งถิงเชินเดินตามออกจากห้องน้ำเวลาประมาณสองทุ่มครึ่งเซิ่งถิงเชินจัดการงานเสร็จ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวเอนกายอยู่บนโซฟา หลับตาพักอย่างเงียบ ๆ เธอผอมลงไปไม่น้อยจริง ๆ รูปร่างจึงยิ่งดูผอมเพรียว ขาท่อนล่างที่เรียวและขาวเผยออกมาเขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาอย่างแผ่วเบา ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลงคุกเข

หรงซูพลันสะดุ้ง พอหันไปก็เห็นชายหนุ่มเปิดประตูเดินเข้ามา เธอตกใจจนรีบหันหลัง ยกมือปิดหน้าอก พลางเอื้อมมือไปคว้าผ้าเช็ดตัวบนชั้นอย่างลนลาน ทว่าเพิ่งก้าวออกไป เอวก็ถูกอีกฝ่ายโอบไว้ได้อย่างง่ายดายวินาทีต่อมาร่างของเธอก็ร่วงหล่นสู่อ้อมกอดกว้างที่ร้อนผ่าว แม้มีเนื้อผ้าบาง ๆ กั้นอยู่ แต่ความร้อนนั้นกลับราวกับจะแผดเผาผิวของเธอ“คุณ... อื้อ!”จูบของชายหนุ่มเร่าร้อนและเร่งร้อน รุกคืบเข้ามาแขนแข็งแรงทรงพลังกักร่างหญิงสาวไว้ในอ้อมกอดจนไม่อาจดิ้นหนีลมหายใจของชายหนุ่มยิ่งร้อนแรงและหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆเสียงน้ำไหลยังคงดังไม่หยุดไอน้ำพร่ามัวลอยอบอวลหรงซูรู้สึกราวกับตัวเองกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในทะเลลึก แทบจะจมน้ำจนหายใจไม่ออก“เซิ่งถิงเชิน...”เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงและสั่นเครือชายหนุ่มซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของหญิงสาว สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างของเธอกำลังสั่นเล็กน้อย เขาจึงเอ่ยปลอบเสียงต่ำว่า “ผ่อนคลาย ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ ค่อย ๆ ลองยอมรับความรู้สึกของร่างกายตัวเอง ไม่ต้องกลัว”เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มกระซิบพลางล่อลวงอยู่ข้างหูเธอไม่ขาด เล็บของหรงซูแทบจิกเข้าไปในเนื้อของเขา น้

ตอนบ่ายเจี่ยงเวยหยางอุ้มลูกมาที่เฉียนสุ่ยวิลล์พร้อมกับเฉิงซินเมื่อเห็นหรงซู ทั้งสองก็อดชะงักไปไม่ได้ ไม่ได้เจอกันระยะหนึ่ง เธอผอมลงอย่างเห็นได้ชัด บุคลิกโดดเด่นแต่เย็นชาระหว่างคิ้วและดวงตาจางลงไปมาก แววตามีความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย ไร้ประกายสดใสเหมือนเมื่อก่อน ดูราวกับผ่านการป่วยหนักมา“เสี่ยวซู ช่วงนี้เป็นอะไรไป?”หรงซูยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร แค่ร่างกายไม่ค่อยสบาย ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ค่ะ”เจี่ยงเวยหยางกุมมือเธอไว้ “งั้นก็ต้องพักฟื้นให้ดี กินข้าวเยอะ ๆ ดูสิ คุณผอมลงไปตั้งเยอะ”หรงซูยิ้มพลางพยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ”เฉิงซินกล่าวขอโทษหรงซูอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงก่อนหน้านี้คืนนั้นหลังจากเซิ่งถิงเชินมาถึงห้องจัดเลี้ยงและรู้เรื่องราวทั้งหมด แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่เพราะเป็นเช่นนั้นกลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูกหลังจากนั้นโปรเจกต์ที่ครอบครัวป้าสะใภ้รองของเธอยื่นขออนุมัติก็ไม่ผ่านเมื่อไปขอให้เซิ่งถิงอวี้ช่วย เซิ่งถิงอวี้ก็ไม่รับปาก เพียงเตือนว่า “ถิงเชินเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหรงซูแล้ว ป้าสะใภ้รองของคุณทำแบบนั้นต่อหน้าคนมา

ทั้งสองพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่งหลูเสวี่ยหยิบเอกสารที่พิมพ์ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เสิ่นอวี้หรง “นี่เป็นเอกสารที่ฉันเห็นในห้องทำงานของประธานเซิ่งเมื่อวันก่อน ดูท่าประธานเซิ่งคงคิดเรื่องหย่าไว้แล้วจริง ๆ”เสิ่นอวี้หรงรับเอกสารมาพลิกดูเนื้อหาด้านใน หนึ่งในนั้นระบุค่าชดเชยที่จะมอบให้หรงซู พอเห็นตัวเลขจำนวนเงิน เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้แต่ขอเพียงลูกชายคิดจะหย่า เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดมากเธอทนผู้หญิงโลภไม่รู้จักพออย่างหรงซูไม่ได้จริง ๆ“ต่อให้ถิงเชินทำเพื่อเหมยเหม่ย เขาก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน ผู้หญิงอย่างหรงซูจะมีผู้ชายคนไหนทนไหว”“แต่ดูเหมือนตอนนี้ประธานเซิ่งยังไม่ได้คิดจะให้หรงซูเซ็นเอกสาร” หลูเสวี่ยเอ่ยขึ้นอีกแววตาของเสิ่นอวี้หรงเคร่งลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อถิงเชินเตรียมข้อตกลงฉบับนี้ไว้แล้ว งั้นก็รอดูอีกสักสองสามวัน”หรงซูกลับถึงบ้านเผยหลานหัวดึงเธอมาคุยกันครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าถึงเรื่องหนึ่ง โปรเจกต์สำคัญของบริษัทเผยอวี้ถูกระงับไว้ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ผ่านการอนุมัติเพิ่งสืบรู้สาเหตุได้ในวันนี้“ทางพ่อของเซิ่งถิงเชินเป็นฝ่ายกดเรื่องนี้ไว้ เป็นโครงการประมูลของรัฐบาล ป๋

เซิ่งถิงเชินขึ้นไปชั้นบน หยุดยืนหน้าประตูห้องนอนของหรงซูแล้วเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากข้างใน เขาจึงยื่นมือจับลูกบิด เปิดประตูเข้าไปไฟในห้องนอนเปิดสว่าง หรงซูนอนอยู่บนเตียงเซิ่งถิงเชินเดินเข้าไปนั่งที่ขอบเตียง มองหญิงสาวที่นอนตะแคงอยู่บนเตียง คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าซีดขาว แววตาของเขาพลันเคร่งขรึมลงเขายื่นมือจะอุ้มหญิงสาวขึ้นมาจู่ ๆ หรงซูก็ลืมตาขึ้น มองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน ก่อนยื่นมือผลักเขาออก “คุณมาทำอะไร?”แม้จะสัมผัสได้ถึงการต่อต้านของหญิงสาว แต่เขายังคงฝืนอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก หลุบตามองเธอ ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้น ใช้นิ้วโป้งเช็ดหางตาที่เปียกชื้นของเธอเบา ๆ แล้วถามว่า “ไม่สบายตรงไหน?”หรงซูหลุบตาลง เบือนสายตาไปด้านข้าง พยายามจะลุกออกจากตัวเขา แต่ชายหนุ่มยังคงกอดเธอไว้โดยไม่มีทีท่าจะปล่อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงว่า “เป็นอะไรไป?”หรงซูถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนเอ่ยว่า “เซิ่งถิงเชิน พวกเราหย่ากันเถอะ!”เซิ่งถิงเชินจ้องหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยแววตาลึกล้ำ ยื่นมือไปบีบคางเธอแล้วออกแรงเล็กน้อย หรงซูจึงจำต้องเงยหน้าสบกับดวงตาดำขลับคู่นั้น สายตาคมกริบราวกับมองทะลุ