Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 881 - Capítulo 890

เสียงชายหนุ่มจากปลายสายถามว่า “กินข้าวหรือยัง?”หรงซูพูดว่า “กินแล้ว”เซิ่งถิงเชินตอบอืม ถามต่อว่า “กินอะไร?”หรงซูชะงักไป แอบผ่อนลมหายใจ แล้วบอกชื่ออาหารสองอย่างให้เขาฟัง“รสชาติเป็นยังไง?”“ก็พอได้”“ถ้ามีโอกาส ครั้งหน้าจะไปลองชิม”“แล้วแต่คุณ!”“...”พูดจบปลายสายเงียบลงหรงซูนึกว่าเขาวางสายแล้ว มองหน้าจอครั้งหนึ่ง ยังแสดงว่ากำลังสนทนาอยู่“มีเรื่องอื่นอีกไหม?”“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันทำอะไรอยู่?”หรงซูกำโทรศัพท์แน่นขึ้น เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณทำอะไรอยู่?”เซิ่งถิงเชินพูดว่า “เพิ่งประชุมเสร็จ”หรงซูไม่รู้เหมือนกันว่าจะถามอะไรต่อตอนนั้นเธอได้ยินเสียงคนอื่นจากปลายสายฝั่งนั้น เป็นคนมารายงานเรื่องงาน เธอพูดว่า “งั้นคุณทำงานก่อนเถอะ!”เซิ่งถิงเชินตอบอืมจากนั้นก็วางสายหรงซูวางโทรศัพท์ลง โยนไปด้านข้าง สังเกตเห็นสายตาของซ่งเหยียน จึงหันไปมองเธอ “เป็นอะไร?”ซ่งเหยียนถามว่า “ตอนนี้เธอกับเซิ่งถิงเชิน...”แม้ท่าทีของหรงซูยังคงเฉยชา ไม่ได้กระตือรือร้นนัก แต่จากรายละเอียดเล็ก ๆ ในการพูดคุยของพวกเขา ก็ยังเห็นความเปลี่ยนแปลงชัดเจน ทว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เห็นได้ชัดว่าไ

ซูชิงจืออดใจหายวาบไม่ได้ สายตานั้นจ้องเขาราวกับว่าเขาเป็นคนทำเรื่องไม่ดีเสียเองเขาใช้สองมือค่อย ๆ ดันซ่งเหยียนออก ประคองเธอให้พิงโซฟาอย่างระมัดระวัง ตอนนี้ซ่งเหยียนเมาจนหมดสติไปแล้วซูชิงจือลุกเดินมาหาหรงซู พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวซู พี่พาเธอกลับห้องไปพักผ่อนก่อน” พูดแล้วก็หยิบแก้วเหล้าเปล่าที่เธอดื่มหมดแล้วจากมือเธอหรงซูกำแก้วไว้แน่นไม่ยอมให้เขาหยิบไป จ้องมองชายหนุ่ม ใบหน้าแดงก่ำ เอ่ยถามคาดคั้นด้วยน้ำเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกเจือกลิ่นเหล้าว่า “คุณเป็นพี่ชายใคร?”ซูชิงจือชะงักไป ก่อนฝืนหยิบแก้วจากมือเธอมา หรงซูไม่อยากให้เขาหยิบ แต่ตอนนี้ไม่มีแรงไปทั้งตัว เขาวางมือบนศีรษะหญิงสาว พูดอย่างอ่อนโยนว่า “ก็ต้องเป็นพี่ชายเธอสิ พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน!”หรงซูยื่นมือปัดมือเขาออก ไม่ให้เขาแตะตัว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “ฉันไม่มีพี่ชายแท้ ๆ”ซูชิงจือเพียงอธิบายอย่างอดทนว่า “พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน เป็นตลอดชีวิต ต่อไปพี่จะปกป้องเธอเสมอ”ฝ่ามือใหญ่วางลงบนศีรษะหญิงสาวอีกครั้งจู่ ๆ หรงซูก็สะอื้นออกมาซูชิงจือใจสั่นสะท้าน หัวใจแทบขึ้นมาจุกคอ“ฉันไม่ต้องการพี่ชายแท้ ๆ หรอก คุณไปให้พ

หรงซูมองท่าทางงุนงงทำอะไรไม่ถูกของซ่งเหยียน หันไปมองแม่บ้านแล้วถามต่อว่า “ซูชิงจือมีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษไหม?”สำหรับคำถามนี้ แม่บ้านก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรหรงซูขมวดคิ้ว มองซ่งเหยียนอย่างเป็นห่วง ขณะไม่รู้จะพูดอะไรดี จู่ ๆ ซ่งเหยียนก็ใช้สองมือทุบเตียงอย่างแรง พูดว่า “บังคับจูบก็ช่างสิ จะเป็นอะไรนักหนา ไม่ใช่ว่าไม่เคยจูบกัน”หรงซูเห็นเธอไม่คิดมากก็โล่งใจ “งั้นก็ลุกไปเตรียมตัว กินมื้อเช้าก่อน”เธอออกจากห้องนอน แม่บ้านเริ่มเตรียมมื้อเช้าตอนนั้นเสียงกริ่งประตูดังขึ้นแม่บ้านไปเปิดประตูซูชิงจือมองแม่บ้านแล้วถามว่า “พวกเธอตื่นกันแล้วเหรอ?”แม่บ้านพูดว่า “คุณนายอยู่ในห้องรับแขกค่ะ”หรงซูได้ยินเสียงจากหน้าประตู จากนั้นก็เห็นซูชิงจือเดินเข้ามาซูชิงจือมองเธอ ก้าวเดินเข้ามา สำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าอาการไม่มีปัญหาอะไร เขาก็หยุดเดิน ถามว่า “ไม่สบายตรงไหนไหม? จะไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยไหม?”หรงซูมองเขา ถามว่า “จะกลับเมืองไห่ไม่ใช่เหรอคะ?”ซูชิงจือพูดว่า “ไปตอนบ่าย”หรงซูไม่ได้ถามอะไรอีก นั่งลงบนโซฟาซูชิงจือนั่งลงตาม บ่นเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่งว่า “ไม่มีอะไรก็อย่าดื่มเหล้า

“แต่ตอนนั้นพวกพี่คบกันได้ยังไง?”หรงซูไม่เคยถามเรื่องนี้ อย่างแรกคือก่อนหน้านี้ดูเหมือนทั้งสองไม่มีทางกลับมาคบกันแล้ว อย่างที่สองคือไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึงเรื่องในอดีตอีกซ่งเหยียนเล่าย้อนความหลังว่า “พูดไปก็เหมือนละครมากนะ ปีที่ฉันเข้าเรียนมอสี่ ฉันตกหลุมรักซูชิงจือตั้งแต่แรกเห็น เขาโตกว่าฉันสองปี ตอนนั้นเรียกได้ว่าเป็นคนดังของโรงเรียน เป็นอัจฉริยะที่ครองอันดับหนึ่งทุกวิชามาตลอด แถมยังหล่อ แต่เย็นชาเกินไป ผู้หญิงที่มาจีบเขา ไม่ว่าจะเตี้ยหรืออ้วน สวยหรือไม่สวย เขาก็ปฏิเสธหมด ถึงกับมีข่าวลือไปทั่วว่าเขาชอบผู้ชาย”“แน่นอนว่าฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ถูกปฏิเสธ ตอนนั้นฉันไม่ยอม ฉันมีทั้งรูปร่างหน้าตา เขามีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธฉัน ฉันตั้งใจแน่วแน่ว่าต้องจีบเขาให้ได้ เลยตามจีบเขาจนถึงมหาวิทยาลัย ต่อมาเขาไปเรียนต่อที่อเมริกา ฉันก็ไปหาเขาบ่อย ๆ ระหว่างนั้นไม่รู้ว่าถูกปฏิเสธจนเจ็บปวดไปกี่ครั้ง”“ตอนที่ฉันเริ่มอยากยอมแพ้ หลังจากนั้นเขาก็กลับประเทศ จู่ ๆ ก็โทรมาบอกฉันว่ายอมให้ฉันเป็นแฟน ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนฟ้าสว่างขึ้นมาจริง ๆ คืนนั้นฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ภายหลังถึงรู้ว่าตระกูลอันเตรียมจัดหาคู่นั

เซิ่งถิงเชินพูดอีกว่า [ในใจไม่สบายใจตรงไหน เธอบอกฉันตรง ๆ ได้ ปัญหาต้องพูดออกมาถึงจะแก้ไขได้]หรงซูอ่านข้อความที่ชัดเจนและมีเหตุผลของชายหนุ่ม เขาเป็นแบบนี้ เป็นคนที่ใช้เหตุผลมากกว่าความรู้สึกเสมอ สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง เธอปฏิเสธไม่ได้ เพียงแต่ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกอยู่เสมอเธอตอบว่า [ไม่ได้กังวลอะไร แต่ถึงยังไงระหว่างเราก็ไม่มีพื้นฐานความรักต่อกัน จะสนิทสนมกันทันทีคงเป็นไปไม่ได้]เซิ่งถิงเชินโทรมาทันที หรงซูตกใจ จ้องหน้าจอโทรศัพท์ สุดท้ายก็กดรับสาย ยกแนบหู เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของชายหนุ่มดังมา “ไม่มีความรู้สึกต่อฉันเหรอ?”เมื่อได้ยินหรงซูอึ้ง กำโทรศัพท์แน่น เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามกลับว่า “คุณคิดว่าไง?”เซิ่งถิงเชินหัวเราะเบา ๆ “รู้สึกช้าขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไร รอฉันกลับมาแล้วเราค่อย ๆ บ่มเพาะความรู้สึกกันให้ดี เธอสบายตรงไหน เราก็บ่มเพาะกันตรงนั้น”ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของชายหนุ่มหยอกเย้าเย้ายวนเป็นพิเศษแก้มของหรงซูแดงเรื่อขึ้นทันที เธออดเกร็งปลายนิ้วไม่ได้เสียงชายหนุ่มดังมาต่อ ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยว่า “ตอนนอนกลางคืน ร่างกายมีความต้องการบ้างไหม หืม?”หรงซูกำโท