Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 891 - Capítulo 900

ซ่งเหยียนถอนหายใจพูดว่า “เขาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังไงถ้าหลบฉันได้ก็หลบ”หรงซูอดนึกในใจไม่ได้ว่าเขากับเผยอวี้ต่างกันคนละขั้ว เจียงอวี่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงเลย แต่คงเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมที่แต่ละคนเติบโตมา!“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มามอบของเทศกาลที่บ้านเธอ”หรงซูพูดว่า “ได้ แล้วพี่จะมาถึงประมาณกี่โมง?”ซ่งเหยียนพูดว่า “อีกสิบนาทีขึ้นเครื่อง คงทันมื้อเย็นมั้ง!”“ไม่เป็นไร พวกเราจะรอพี่”“ได้”ทั้งสองคุยเล่นกันอีกพักหนึ่งเดิมทีซ่งเหยียนอยากคุยกับหรงซูเรื่องเกี่ยวกับตระกูลอัน เธอสอบถามมาแล้ว หลังผ่านเรื่องนี้เรียกได้ว่าตระกูลอันเสียหายอย่างหนัก ตอนนี้ไม่มีความสามารถจะขัดขวางซูชิงจือได้อีกเลย ก่อนหน้านี้ที่เขากลับเมืองไห่ หลัก ๆ เพราะคุณท่านอันอยากคุยกับเขาให้ดี ส่วนผลการเจรจาเป็นอย่างไร เธอก็ไม่รู้ก่อนหน้านี้ซูจิ่นซีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้ยังอยู่โรงพยาบาลชีวิตของอันชิงเยว่ก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ทำชั่วได้ชั่วจริง ๆ ไม่ใช่ไม่มีกรรมตามสนอง แค่ยังไม่ถึงเวลาทว่าคำพูดที่มาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก ซ่งเหยียนก็ยังไม่ได้พูดอะไร เรื่องตระกูลอันไม่เกี่ยวกับเสี่ยวซู ซูจิ่นซียิ

หรงซูถามว่า “แต่เธอคงอยู่กับนายตลอดไปไม่ได้ ตอนนี้เธอต้องได้รับการรักษาจากผู้เชี่ยวชาญ”เซิ่งถิงเจ๋อพูดว่า “ให้เธอพักอยู่ชั่วคราวก่อนแล้วกัน เรื่องรักษาก็ต้องรอให้อาการเธอคงที่แล้วค่อยว่ากัน ดูว่าทางฉินซินจะตัดสินใจยังไง”“อืม”หรงซูออกจากวิลล่า ซ่งเหยียนเปิดประตูลงจากรถพอดี ยกมือทักเธอว่า “เสี่ยวซู”หรงซูรีบเดินเข้าไปซ่งเหยียนพูดว่า “ถิงเจ๋อล่ะ?”หรงซูพูดว่า “เขาไม่อยู่บ้านค่ะ ฉันช่วยเขาดูแลคนคนหนึ่ง?”ซ่งเหยียนสงสัย “ใครเหรอ?”“เข้าไปแล้วค่อยคุยกัน”หรงซูคล้องแขนซ่งเหยียนเดินเข้าไปในวิลล่า อธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆซ่งเหยียนสงสัยเช่นกัน คนของตระกูลฉินไม่รักษาตัวที่ตระกูลฉิน ฉินซินส่งมาที่เซิ่งถิงเจ๋อทำไมหรงซูคาดเดาว่า “คงเกิดปัญหาในตระกูลฉิน คุณฉินคนนั้นเลยมาขอให้ถิงเจ๋อช่วย!”“แล้วตอนนี้ถิงเจ๋อกับคุณฉินคนนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”“ฉันก็ไม่รู้แน่ชัด ยังไงก็ขึ้นอยู่กับเขาเอง”ซ่งเหยียนมองหรงซูอย่างลึกซึ้ง ก่อนพยักหน้าอย่างจนใจ ถิงเจ๋อต่างหากที่ทำให้รู้สึกเสียดายจริง ๆ หากตอนนั้นเขาหนักแน่นและเป็นฝ่ายเข้าหามากกว่านี้ ตอนนี้ลูกคงวิ่งกันเต็มบ้านแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีคำว่าถ้

หรงซูไม่ได้ปฏิเสธน้ำเสียงของเซิ่งถิงเชินจริงจังขึ้นเล็กน้อย พูดว่า “อย่าอยากรู้อยากเห็นมากนัก บางเรื่องก็อย่าสืบถามมาก”แม้แต่เซิ่งถิงเชินยังไม่ยอมพูด ฉินซินก็ไม่กล้าส่งเว่ยหลานกลับตระกูลฉิน เห็นได้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้นหรงซูอดทอดสายตาไปไกลไม่ได้ มองเว่ยหลานที่นั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้โยก ใจพลันหนักอึ้งได้ยินเซิ่งถิงเชินพูดต่อทันทีว่า “อย่าใจดีไปทั่ว เธอเข้าไปยุ่งทุกเรื่องไม่ได้หรอก”หรงซูขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้บอกว่าจะยุ่ง”เซิ่งถิงเชิน “ฉันว่าเธออยากยุ่งมากทีเดียว”หรงซู “เซิ่งถิงเชิน คุณน่ารำคาญมากจริง ๆ รู้ไหม?”เซิ่งถิงเชิน “อืม รู้ แค่บนเตียงไม่น่ารำคาญก็พอ”หรงซู “...”เธอลดโทรศัพท์ลง วางสายทันทีโดยไม่ลังเล โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมไม่หยุด ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กับเขาเสร็จ อารมณ์ไม่เคยสงบเลยจริง ๆเธอสงบอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนหันตัวเดินไปหาซ่งเหยียน เธอให้ซ่งเหยียนกลับไปก่อน“ได้”หรงซูนั่งบนเก้าอี้โยกเป็นเพื่อนเว่ยหลาน ในใจอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงสวยบอบบางแบบนี้เจออะไรมาในตระกูลฉิน แม้แต่เซิ่งถิงเชินยังนิ่งเงียบไม่พูดประมาณเก้าโมงครึ่งขณะหรงซูประคองเว่ยห

หรงชิงเหวินหันหลัง แล้วมองลูกสาวอย่างสงสัยเผยหลานหัวเคยเตือนเขา พวกเขาช่วยตอนนี้เรื่องของเสี่ยวซูอะไรไม่ได้เลย งั้นก็ปล่อยไปไม่ต้องสนใจอะไรแล้ว เพราะอย่างไรตอนนี้ซูชิงจือก็กลุ้มใจเรื่องของเธออยู่ ดังนั้นตอนนี้ระหว่างเธอกับเซิ่งถิงเชินเป็นอย่างไรกันแน่ พวกเขาก็ไม่รู้ และไม่ถามเพียงแต่เซิ่งถิงเชินส่งของมาเยอะขนาดนี้ หมายความว่าอย่างไรกันแน่?หลังพนักงานยกของมาวางเสร็จ ก็นำใบเซ็นรับมาตรงหน้าหรงซู พูดอย่างมีมารยาทว่า “คุณหรงใช่ไหมครับ?”หรงซูตอบรับ“รบกวนช่วยเซ็นชื่อหน่อยครับ”หรงซูมองใบเซ็นรับที่พนักงานยื่นมาให้ แล้วยื่นมือไปรับมา พร้อมเซ็นชื่อ จากนั้นยื่นคืนให้พนักงานต่อมาพนักงานทยอยจากไปเผยหลานหัวออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นกล่องของขวัญในห้องรับแขก จึงถามว่า “ใครส่งมา?”หรงชิงเหวินบอก “เซิ่งถิงเชิน”เผยหลานหัวมองหรงซูหรงซูยังไม่ได้อธิบายมาก บอกว่า “เก็บไว้ก่อนเถอะค่ะ!”“คุณแม่คะ”เสียงดีใจของเหมยเหม่ยดังมาจากนอกห้องรับแขกในใจหรงซูพลันดีใจ เดินไปที่ประตูทางเข้า เหมยเหม่ยสวมชุดกระโปรงสวยงาม เมื่อเห็นแม่ก็โผเข้าหาอ้อมกอดของแม่ทันทีหรงซูย่อตัวนั่งลง สองมือกอดเหมยเหม่ยไว้

หรงซูจัดแจงให้เหมยเหม่ยนั่งลงบนเก้าอี้ให้เรียบร้อย “เอาละ นั่งให้ดี ๆ”เหมยเหม่ยคืนโทรศัพท์ให้หรงซู บอกว่า “คุณแม่ส่งให้คุณพ่อสิคะ”หรงซูรับโทรศัพท์มา ส่งรูปไปให้เซิ่งถิงเชินอย่างจนใจ จากนั้นนำมือถือไปวางไว้บนตู้ด้านหลังเรื่องแทรกเล็กน้อย ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของทุกคนหรงชิงเหวินนั่งตำแหน่งประธาน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยหายไป “ไม่ง่ายกว่าจะครึกครื้นกันขนาดนี้ เสี่ยวอวี่ เธอน่าจะยังไม่รู้ ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่เป็นลูกชายของอา พี่ชายแท้ ๆ ของเสี่ยวซู”ในหัวเหมยเหม่ยเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณอาชิงจือเป็นพี่ชายคุณแม่ แล้วเมื่อก่อนทำไมไม่รู้จักกันคะ?”หรงชิงเหวินกล่าว “เหมยเหม่ยโตขึ้นก็จะเข้าใจเอง”เหมยเหม่ยตอบรับอย่างไม่เข้าใจ “ถ้างั้นเหมยเหม่ยควรเรียกคุณอาชิงจือว่าคุณลุงใหญ่หรือคุณลุงรองคะ”หรงชิงเหวินกล่าว “เรียกคุณลุงรอง”ซูชิงจือกับเผยอวี้เกิดปีเดียวกัน แต่อ่อนกว่าสองเดือนเหมยเหม่ยรู้สึกประหลาดใจมาก คุณอาชิงจือเป็นพี่ชายของคุณแม่ แล้วคุณพ่อกับคุณอาชิงจือเกี่ยวข้องอะไรกัน?“เอาละ หยิบตะเกียบกินข้าวกันเถอะ! กินบ๊ะจ่างก่อนนะ”หรงชิงเหวินหยิบไปวางไว้ในถ้วยให้ซูชิงจือลูกหนึ่งซ