Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 901 - Capítulo 910

ใบหน้าคมคายเส้นสายได้รูป เบ้าตาลึกเหมือนบ่อน้ำแห้งพันปี ในความล้ำลึกแฝงไว้ด้วยอันตราย ตรงข้อมือสวมประคำหนึ่งเส้น ยิ่งทำให้ดูเคร่งขรึม เขายืนอยู่ตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เต็มไปด้วยแรงกดดันฉินจ้านหรงซูยังจำเขาได้ ก่อนหน้านี้เคยเจอกันในงานเลี้ยงส่วนตัวที่สีจิ้นชวนจัดขึ้นสายตาของเขากวาดผ่านหรงซู จากนั้นไปหยุดที่หญิงสาวซึ่งก้มหน้าตัวสั่นไปทั้งตัว เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วเรียกหนึ่งครั้ง “หลานหลาน”เว่ยหลานไม่กล้ามองเขา แต่ก็ไม่กล้าต่อต้าน “พี่...พี่ใหญ่”“กลับได้แล้ว”เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความแข็งกร้าวที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธทว่าเว่ยหลานกลับนั่งนิ่งไม่ขยับ มือที่จับหรงซูยิ่งแน่นกว่าเดิมฉินจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อยต่อให้เว่ยหลานไม่มองเขา ก็สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปของฉินจ้านได้ ทำให้เธอชะงักไปทั้งร่างเซิ่งถิงเจ๋อก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “คุณฉิน ในเมื่อเธอไม่ยอมไปกับคุณ คุณกลับไปก่อนดีกว่า ฉินซินจะมารับคุณเว่ยกลับไปเอง ในเมื่อเธอฝากคุณเว่ยไว้กับผม ผมก็ต้องรอให้เธอมารับเอง”ฉินจ้านหันไปมองเซิ่งถิงเจ๋อ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถิงเจ๋อ นายโทรไปหาเธอตอนนี้เลยสิ” น้ำเสียงที่ราบเรียบแฝงแรง

หรงซูรีบย่อตัวนั่งลงแล้วจับบ่าเหมยเหม่ย ถามว่า “คุณพ่อเกิดอุบัติเหตุได้ยังไง?”ดวงตาเหมยเหม่ยแดงระเรื่อ สะอื้นสองครั้ง ยกมือเช็ดหางตา “วันนี้คุณพ่อออกไปทำงานแล้วเกิดอุบัติเหตุค่ะ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”“แม่จะโทรไปถามดูก่อน เหมยเหม่ยไม่ต้องเป็นห่วงนะ”เหมยเหม่ยพยักหน้าหรงซูลุกขึ้นเดินไปที่โซฟาหน้าหัวเตียง แล้วก้มลงหยิบโทรศัพท์ โทรหาหมายเลขของเซิ่งถิงเชิน สายโทรติดอย่างรวดเร็ว เสียงทุ้มต่ำอ่อนแรงของชายหนุ่มพูดว่า “ฮัลโหล”“คุณเป็นอะไร?”เซิ่งถิงเชินกล่าว “เวียนหัว สมองกระทบกระเทือน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”งั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรงซูถาม “อยู่ดี ๆ เกิดอุบัติเหตุได้ยังไงคะ?”เซิ่งถิงเชิน “โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ใครจะไปรู้ว่าวินาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น”หรงซูว่า “ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วค่ะ”เซิ่งถิงเชินแค่นหัวเราะ บอกว่า “ใจร้ายขนาดนี้เลย?”หรงซูกระชับโทรศัพท์ หางตาสังเกตเห็นเหมยเหม่ยด้านข้างที่มองตัวเองตาละห้อย ดวงตาแดงระเรื่อคู่นั้นทำให้ใจอ่อนและสงสารได้จริง ๆ เธอผ่อนลมหายใจ “งั้นคุณพักผ่อนให้ดี ๆ ก่อนนะ”เซิ่งถิงเชินตอบรับแล้ววางสายหรงซูวางโทรศัพท์ลง แล้วย่อตัวนั่งลง ยกมือเช็ด

ประมาณสิบโมงเผยหลานหัวกับหรงชิงเหวินจะพาเสี่ยวเป่าออกไป ซูชิงจือเสนอตัวขับรถไปส่งพวกเขาหรงชิงเหวินไม่อยากให้เขาไปส่ง แต่ซูชิงจือยืนกราน ความคิดที่อยากหลบหน้าชัดเจนเหลือเกินหรงชิงเหวินจึงไม่สะดวกจะว่าอะไรพอขึ้นรถซูชิงจือขับรถออกมาหรงชิงเหวินนั่งอยู่ข้างคนขับ เขาพูดกับลูกชายจากใจจริงว่า “ชิงจือ เหยียนเหยียนเป็นผู้หญิงที่ดีมากจริง ๆ ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว ลองคบหากันดูก็ได้ ถ้าไม่ชอบจริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที ถือว่าลูกให้โอกาสตัวเอง”ซูชิงจือกล่าว “พ่อ เรื่องของผม ผมรู้ครับ”เผยหลานหัวที่นั่งอยู่เบาะหลังได้ยินคำพูดของเขา อดไม่ได้จึงพูดขึ้นมาว่า “ไม่ใช่ผู้หญิงดี ๆ ทุกคน จะไม่ถือสาเรื่องในอดีต แล้วรอเธออยู่ที่เดิมหรอกนะ”ส่วนเรื่องที่ซ่งเหยียนเคยคบหากับซูชิงจือในอดีต เธอไม่เคยบอกหรงชิงเหวินสำหรับเจตนาที่เธอพูดอย่างนี้ หรงชิงเหวินเองก็ไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร จึงสำทับว่า “ชิงจือ ป้าเผยของลูกพูดถูก ไม่ใช่ว่าผู้หญิงดี ๆ ทุกคนจะรอลูกหรอกนะ ลูกเองก็ต้องคว้าไว้ให้ดี”ซูชิงจือยิ้มแล้วพยักหน้าเบา ๆ “ผมทราบครับ”ตอนนี้ที่บ้านมีแค่พวกหรงซูไม่กี่คนตอนเที่ยงเซิ่งถิงเจ๋อกินมื้อกลางวันพร

สองมือของหรงซูดันหัวไหล่ของเขาเอาไว้ เธอเบิกตากว้างจ้องชายหนุ่มตรงหน้า จุมพิตของเขาที่รุกล้ำดุดัน ทำให้เธอรู้สึกขาดอากาศหายใจทันทีเมื่อรับรู้ว่าหญิงสาวรับไม่ไหว เซิ่งถิงเชินจึงค่อย ๆ คลายเธอออก เมื่อได้สูดออกซิเจนใหม่เข้าไปในปอด สติของหรงซูจึงค่อย ๆ กลับมาสุดท้ายชายหนุ่มคลอเคลียที่ริมฝีปากเธอสักครู่ จึงปล่อยตัวเธอ แล้วมองริมฝีปากแดงฉ่ำของเธอเผยอเล็กน้อย หายใจจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงดวงตาสวยหยาดเยิ้มคู่นั้นที่จ้องเขาอย่างขุ่นเคืองมุมปากของเขาอมยิ้ม ยื่นมือไปจับมือของเธอ บอกว่า “ไปกันเถอะ!”หลังออกจากสนามบินแล้วขึ้นรถหรงซูเพ่งมองชายหนุ่มที่สภาพของเขาเหมือนเดิม บนหน้าผากไม่มีรอยที่ถูกชนเลยแม้แต่น้อยเซิ่งถิงเชินสบเข้ากับสายตาของหญิงสาว ยกยิ้มพูดว่า “ทำไม ไม่เจอฉันนานเกินไปเหรอ?”หรงซูกล่าว “ไหนคุณลองบอกมาสิว่าคุณเกิดอุบัติที่ไหน?”เซิ่งถิงเชินอมยิ้มบอกว่า “ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรก็ดีแล้วนี่”หรงซูมองเขา หลังสบตากันไม่กี่วินาที ก็หลุบตาแล้วถอนสายตามองไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ถามไปก็ไม่มีความหมายอะไรเซิ่งถิงเชินพาเธอกลับไปที่ตึกเซ็นทรัลพาร์กโดยตรงหลังลงจากรถเซิ่งถิงเชินมองกระเป๋าเ

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?” หรงซูถามเดวิดกล่าว “ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เมื่อก่อนทำอะไร ตอนนี้ก็ยังทำอย่างนั้น”หรงซูตอบรับเสียงเรียบ และไม่ถามอะไรมากพูดคุยกันไม่กี่คำตอนจะวางสายเดวิดถามว่า “คืนนี้เจอกันไหม?”หรงซูชะงักไปครู่หนึ่ง “หมายความว่าไง?”เดวิดกล่าว “เซิ่งถิงเชินยังไม่บอกคุณเหรอ คืนนี้มีงานเลี้ยงงานหนึ่ง”หรงซู “ไม่แน่ใจนะ”เดวิดยิ้มบอกว่า “เขาต้องพาคุณมาแน่นอน”หลังวางสายหรงซูก็ไม่ได้โทรศัพท์ไปถามวันนี้เธออยู่พักผ่อนในอะพาร์ตเมนต์ ประมาณสี่โมงเย็นได้รับข้อความว่าพรุ่งนี้ให้ขึ้นเครื่องตอนบ่ายสองโมงจึงจะยืนยันบัตรประชาชนและพาสปอร์ตของตัวเองอย่างลืมตัวขณะนั้นพ่อบ้านเดินเข้ามา พูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณผู้หญิง คุณผู้ชายเตรียมชุดราตรีไว้ให้แล้วครับ”เพราะคำพูดเมื่อครู่ของเดวิด ตอนนี้หรงซูจึงไม่แปลกใจ เพียงแต่เธอไม่อยากไปร่วมงานเลี้ยงเธอจึงโทรหาเซิ่งถิงเชินทันที หลังโทรติดแล้ว น้ำเสียงสุภาพทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นว่า “ฮัลโหล”หรงซูกล่าว “ฉันไม่ค่อยสบาย คุณไปงานเลี้ยงเองนะ”น้ำเสียงเซิ่งถิงเชินเป็นห่วง “ตอนนี้ยังไม่สบายตัวอีกเหรอ?”เมื่อคืนเขาทำอะไรไปเขาไม่รู