All Chapters of ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: Chapter 21 - Chapter 30

บนหน้าสื่อออนไลน์ยังไม่เลิกเล่นข่าวเจ้าชายกับซินเดอเรลล่าเมืองไทยและนางร้ายแอ๊บแบ๊ว แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันนับตั้งแต่เกิดเรื่องที่ห้างสรรพสินค้าแล้วก็ตามแต่น่าแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมไม่มีใครมาถามอะไรกับเธอแล้ว ไม่มีสายตาอยากรู้อยากเห็น ทุกคนทำตัวปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่บางคนรู้ก็รู้อยู่ว่านิสัยชอบสาระแนเรื่องชาวบ้าน‘ว่าไงแม่’ เธอกดรับสายมารดา นี่ก็รอบที่ห้าแล้วที่แม่โทร. มาย้ำกับเธอว่าอย่าลืมเข้าไปพบคุณย่าชิดสมัย‘แต่งตัวเสร็จหรือยัง อีกประมาณสี่สิบห้านาทีแม่ก็ถึงบ้านคุณย่าแล้วนะ’‘เสร็จแล้วค่ะ กำลังจะออกไป’‘แล้วอย่าลืมล่ะ ก่อนจะตอบอะไรคุณย่ากับคุณหมอวาโย แกต้องคิดดีๆ นึกถึงอนาคตครอบครัวเราไว้ให้มาก’ของขวัญถอนหายใจ เบื่อเหลือเกินกับไอ้คำว่าอนาคตครอบครัว ‘ขวัญว่าแม่ให้พ่อเลิกทำธุรกิจเถอะ แล้วอยู่เฉยๆ เดี๋ยวขวัญจะดูแลพ่อแม่เอง’‘น้ำหน้าอย่างแกน่ะเหรอจะมาดูแลพวกฉัน ขนาดคอนโดฯ ยังต้องผ่อน จะเอาปัญญาที่ไหนมาทำอย่างที่ปากพูด ไม่ต้องพูดมากแล้วยายขวัญ พ่อไม่ยอมให้แกเลิกกับหมอภามเด็ดขาด’ เสียงดำรงธรรมพ่อของเธอแทรกเข้ามาในสาย แม่คงเปิดลำโพงให้พ่อได้ยินด้วย‘ถ้าแค่เงินกินเงินใช้แ

ชิดสมัยไม่อาจทำใจดูรูปถ่ายได้ทุกใบ นางหันมองหลานชายด้วยสายตาผิดหวังระคนเสียใจกับการกระทำของนายแพทย์ภาม ทั้งที่พยายามอบรมสั่งสอนให้เป็นคนดี สุดท้ายเชื้อก็ไม่ทิ้งแถว ภริตาเป็นเช่นไร ลูกชายที่ให้กำเนิดออกมาก็ไม่ต่างจากแม่คนทำผิดนั่งก้มหน้า ภามไม่รู้เลยว่าตัวเองควรทำยังไงต่อไปดี เขาไม่ต้องการหย่า ทว่าก็ไม่อาจทิ้งกีรติได้เหมือนกัน“พี่จำได้ว่าสัญญาแต่งงานระบุไว้ชัดเจนว่าเราต้องอยู่ด้วยกันจนครบห้าปี และขวัญต้องมีลูกให้พี่ เราถึงจะหย่ากันได้” ไม่อาจอธิบายหรือแก้ตัวใดๆ กับเรื่องที่คนอื่นเข้าใจว่าเขามีผู้หญิงอีกคน จนต้องยกสัญญาแต่งงานขึ้นมาเป็นข้ออ้างแบบหน้าด้านๆ กระนั้นก็ไม่สนหรอกว่าใครจะคิดยังไง เขาสนใจแค่ต้องการรั้งของขวัญไว้“สัญญานั่น ขวัญมีฉบับที่ถ่ายเอกสารไว้อยู่นะคะ” เธอหยิบสัญญาที่ภามพูดถึงออกมาจากซองสีน้ำตาลที่ทนายจิรัสย์เตรียมไว้ให้ “มีหมายเหตุไว้ว่าถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดคบชู้หรือกระทำผิดต่ออีกฝ่ายอย่างร้ายแรง สัญญาทุกข้อที่ระบุไว้เป็นอันโมฆะ สามารถหย่าได้ก่อนครบกำหนดระยะเวลาที่ระบุ และไม่จำเป็นต้องมีทายาทตามที่ตกลงกัน”นายแพทย์ภามสั่นไปทั้งตัวเมื่อได้อ่านหมายเหตุในสัญญา เขาไม่ได้เตรีย

ไม่ว่าชีวิตต้องพบเจอปัญหาอะไร อย่างไรก็ต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ว่าในฐานะบุคลากรประจำโรงพยาบาล หรือบทบาทอื่น‘หนูโอนเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนให้แม่แล้วนะ ส่วนค่าน้ำค่าไฟของที่บ้าน เดี๋ยวหนูจัดการจ่ายให้เอง’ไม่มีหรอกเงินร้อยล้านที่จะไปวางแทบเท้าถวายให้พ่อแม่ เธอมีแค่เงินหลักหมื่นที่พอแค่เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของบุพการีทั้งสอง และสำรองเงินส่วนหนึ่งไว้สำหรับเป็นค่าใช้จ่ายยามคนหนึ่งคนใดในครอบครัวเจ็บป่วย นี่คือหน้าที่ลูกที่คิดว่าตัวเองทำเต็มที่ที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้แล้ว‘แกหย่ากับผัวแล้วได้อะไรมาบ้าง เอามาให้พ่อ พ่อต้องการเงินไปหมุนในธุรกิจ’ ดำรงธรรมที่นั่งอยู่ข้างภรรยาพูดแทรกขึ้นถึงจะโกรธของขวัญแค่ไหนที่ทำให้เงินร้อยล้านต้องหายไปต่อหน้าต่อตา ทว่าก็น้อยกว่าความละโมบในใจที่มี การที่ของขวัญหย่ากับผัว เขาเชื่อว่าลูกสาวไม่ได้เดินออกมาตัวเปล่าแน่เมื่อวานพ่อยังโกรธเธอแทบเป็นแทบตาย แต่คงคิดได้กระมังว่าการที่เธอเซ็นใบหย่าต้องได้ส่วนแบ่งสินสมรสมา ‘หนูให้ได้แค่เงินรายเดือน ส่วนเงินทำธุรกิจของพ่อ พ่อต้องหาเอาเอง’‘ของขวัญ! นี่ฉันเป็นพ่อแกนะ เลี้ยงแกมากว่าจะโตจนมีผัวได้

ร้านกาแฟร้านเดียวในโรงพยาบาลคือสถานที่ที่ของขวัญชอบไปนั่งทำงานยามต้องการใช้ความคิดเงียบๆ คนเดียว ซึ่งแทบทุกครั้งที่มา เครื่องดื่มที่หญิงสาวชอบสั่งก็คือมอคคา กาแฟผสมช็อกโกแลตหวานน้อย“เอามอคคาเย็นแก้วนึงครับ”“ได้ค่ะคุณหมอ รอสักครู่นะคะ” พนักงานรับออร์เดอร์ส่งยิ้มให้นายแพทย์หนุ่มที่มีข่าวลือกระฉ่อนไปทั่วโรงพยาบาลว่าเล่นชู้จนเมียขอหย่า ทั้งยังแอบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากเคาน์เตอร์นักภามจับสังเกตได้จึงหันหลังไปตามสายตาพนักงาน เลยได้เห็นว่าของขวัญนั่งอยู่ เจ้าหล่อนใส่หูฟัง ทั้งยังหันหลังให้ คงไม่รู้กระมังว่าเขาเดินเข้ามาในร้าน ไม่อย่างนั้นคงเก็บของลุกหนีไปแล้ว“กาแฟได้แล้วค่ะคุณหมอ สี่สิบห้าบาทค่ะ”“นี่ครับ” ภามยื่นเงินให้พนักงานก่อนเดินออกจากร้านไป หลายครั้งที่เขาบังเอิญเจอของขวัญในโรงพยาบาล ซึ่งเราทั้งคู่ต่างก็แค่ยิ้มให้กันตามมารยาท ไม่ได้พูดจาหรือทำอะไรมากไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าช่องว่างระหว่างตัวเองกับของขวัญนับวันก็ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆไม่รู้เลยว่าหากเคลียร์ทุกอย่างจบแล้ว เขากับของขวัญจะเป็นยังไง ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่เธอจะมีคนใหม่ไปแล้วหรือยัง แล้วค

กว่าภามจะได้สติก็เช้าของอีกวัน ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาทั้งยังสวมเสื้อผ้าตัวเดิมของเมื่อวาน แถมที่นอนก็ไม่ใช่เตียงที่บ้านหรือเตียงที่ห้องของขวัญ จำได้รางๆ ว่าตามเจ้าหล่อนมาแล้วมีเรื่องกับจิรัสย์“โอ๊ย!” คนถูกต่อยจนสลบร้องโอดโอยเมื่อแตะที่มุมปาก พยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างเพราะเมาแล้วนี่เขาอยู่ไหน..เมื่อมองไปรอบบริเวณ จึงได้เห็นว่าที่ที่ตัวเองนอนอยู่คือห้องกลางเก่ากลางใหม่ขนาดไม่กว้างนัก ทว่าก็ไม่ได้คับแคบจนเกินไป ภายในห้องมีมุมกาแฟ และมีเสื้อสีฟ้าคล้ายเสื้อของพนักงานรักษาความปลอดภัยแขวนอยู่“ตื่นแล้วเหรอคุณ”“ที่นี่ที่ไหนครับ”“ห้องพักรอปอภอ เมื่อคืนคุณเมามากแล้วไปสร้างความวุ่นวายให้ลูกบ้านคอนโดฯ เลยถูกผัวเขาต่อยจนสลบ คุณขวัญเลยให้ผมลากคุณมากที่นี่”ผัวของขวัญงั้นเหรอ!ทำไมคนถึงได้ชอบเข้าใจผิดกันนักนะว่าจิรัสย์เป็นสามีของของขวัญ“ไม่ใช่หรอกครับ ผู้ชายคนนั้นน่ะ เป็นแค่เพื่อนของขวัญ”“อ้าวเหรอ ผมก็นึกว่าเป็นแฟนกัน เห็นเข้าๆ ออกๆ คอนโดฯ คุณขวัญอยู่หลายครั้งเลยนะ”ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่าของขวัญเป็นผู้หญิงหวงเนื้อหวงตัวขนาดไหน หากไม่ใช่คนสนิท ไม่มีทางที่เจ้าหล่อ