บททั้งหมดของ ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: บทที่ 11 - บทที่ 20

“เรื่องนี้ก็เหมือนกัน ห้ามพูดอีก พี่ยังไม่ได้รับปากสักคำว่าจะหย่าให้ บอกแล้วไงว่าถ้าอยากหย่าก็อยู่กันให้ครบห้าปีก่อน และต้องมีลูกให้พี่ด้วย” ทีกับคนอื่นของขวัญยังบอกจะมีลูกด้วยตั้งสามคน กับเขาที่เป็นสามี ณ ปัจจุบัน ถ้าจะอุ้มท้องให้คงไม่ใช่ปัญหาบางครั้งภามเป็นผู้ใหญ่ ทว่าในบางคราชายหนุ่มกลับพูดไม่รู้เรื่อง เขาดึงดันท่าเดียวเลยว่าจะไม่หย่า แถมยังต้องการให้เธอมีทายาท ทั้งที่เมื่อตอนกลางวันยังพาผู้หญิงอีกคนไปซื้อของใช้เด็กอ่อน ไม่รู้หรอกว่าเด็กในท้องของกีรติใช่ลูกภามหรือไม่ ที่รู้และมั่นใจคือเรื่องที่เธอจะไม่ยอมอุ้มท้องลูกของผู้ชายที่รู้ว่าปลายทางจะได้จดทะเบียนหย่าเด็ดขาด“บอกแล้วไงคะว่าขวัญจะมีลูกก็ต่อเมื่อขวัญมั่นใจว่าจะเลี้ยงลูกให้มีความสุขได้ ขวัญจะไม่ยอมมีลูกตามความต้องการของใครเด็ดขาด โดยเฉพาะพี่ภาม” ผู้ชายที่คิดใช้เธอเป็นเครื่องผลิตทายาทเพื่อสืบทอดธุรกิจและตระกูล“ทำไมขวัญถึงไม่อยากมีลูกกับพี่” คุกรุ่นในอก ทว่าก็ต้องพยายามใจเย็นกับของขวัญ เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งคู่แย่ลงไปกว่าที่เป็นอยู่ ถึงอย่างไรก็ต้องประคับประคองกันไป “ถ้าคิดว่ายังไงเราก็หย่ากัน ขวัญก็ไม่ต้องหย่า

ถุงยางที่ของขวัญซื้อมาถูกนายแพทย์ภามปาทิ้ง เขาอุ้มหญิงสาวไปที่เตียง โยนเธอลงอย่างไม่คิดอ่อนโยนเหมือนอย่างที่เคยเป็น“อย่านะพี่ภาม!” เธอรู้ทันความคิดสามีว่าภามจะทำอะไร “ขวัญบอกแล้วไงว่าถ้าจะนอนด้วยกันก็ต้องป้องกัน”“พี่ไม่คิดว่ามันจำเป็น”นายแพทย์พยายามแยกขาเรียวออกจากกัน ทว่าของขวัญไม่ยอมให้สามีกระทำในสิ่งที่เขาต้องการได้สำเร็จ เธอขัดขืน จิกข่วน ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง แม้กระทั่งฟาดฝ่ามือลงที่ข้างแก้มผู้ชายที่รักเพื่อเรียกสติ ของขวัญก็ทำทว่าไม่อาจหยุดนายแพทย์ภามที่กำลังบ้าคลั่ง ชายหนุ่มต้องการภรรยานั่นคือส่วนหนึ่ง อีกเรื่องเขาอยากเอาชนะคนใต้ร่าง ของขวัญไม่เคยดื้อกับเขา ตลอดมาเธอยอมทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม แล้วอยู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาขอหย่า มิหนำซ้ำยังบอกให้สวมถุงยาง ทั้งที่เอากันแบบเนื้อแนบเนื้อมาตลอดสามปีตั้งแต่ที่แต่งงานวันแรกแล้วนี่อะไร มาบอกให้เขาป้องกันงั้นเหรอป้องกันบ้าบออะไรเกินไปแล้วนะของขวัญ!“ถ้าพี่ภามไม่ใส่ถุง ขวัญก็ไม่ยอมให้พี่มีอะไรด้วย” ภามต้องการเธอยังไง เธอก็อยากได้เขาอย่างนั้น เซ็กซ์ดุดัน เร่าร้อน ร่างกายเธอร่ำร้องว่าต้องการ กระนั้นก็อยู่ภายใต้ข้อแม้ที่ว่าภามต้อง

ทั้งคู่ตกใจไม่ต่างจากเธอ กีรติรีบปล่อยมือจากภาม ส่วนภามก็เดินเข้าไปหาภรรยา เขาเอื้อมมือไปตรงหน้า ห่างเพียงแค่เส้นผมกั้นก็จับแขนของขวัญได้ แต่ก็แค่.. เพราะหญิงสาวถอยหลังหนีไม่ยอมให้สามีแตะตัวของขวัญช็อกจนทำอะไรไม่ถูก เธอมองไปเบื้องหน้าด้วยดวงตาที่พร่ามัวด้วยว่าถูกฉาบไล้ไว้ด้วยหยาดน้ำใสที่หลั่งไหลรินออกมาราวกับว่าโลกถล่มดินทลายลงตรงหน้า เจ็บปวดจนไม่อาจทนต่อไปได้ไหว ของขวัญที่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครได้เห็น กำลังกรีดร้องทั้งน้ำตาต่อหน้าสามีและผู้หญิงอีกคนของนายแพทย์ภาม“ขวัญใจเย็นๆ”“อย่ามาใกล้ขวัญ!” พยายามทำใจเรื่องที่ภามมีผู้หญิงอีกคนมาตลอด ไม่ถาม ไม่ตาม เพราะคิดว่าระหว่างเธอกับภามสักวันเราต้องหย่ากัน เธออยากรักษาความรู้สึกดีๆ ต่อกันไว้ อนาคตข้างหน้าถึงไม่ใช่ผัวเมียก็ยังเป็นพี่น้องที่ปรารถนาดีต่อกันได้ ไม่อยากให้ระหว่างเราต้องบาดหมางหรือแตกหักกันไปข้าง แต่นั่นก็อยู่ในเงื่อนไขที่ว่าเธอไม่ได้มาเห็นภาพบาดตาเฉือนหัวใจอย่างที่กำลังได้เห็นอยู่เบื้องหน้า“พี่กับเกลเราแค่มาซื้อของ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น”เฮอะ! นี่น่ะเหรอคำแก้ตัวของนายแพทย์ภาม เธอไม่ได้อยากรู้สักนิดว่าเขาพากีรติมาทำอะไรกันที่ห้าง

ภามกลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน โรงจอดรถของบ้านมีรถยนต์จอดอยู่หลายคัน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นรถเขาทั้งนั้น ส่วนรถเก๋งซีดานคันที่ของขวัญใช้ ไม่ได้จอดอยู่ในที่ประจำของมันทั้งที่ทำใจไว้แล้วว่ากลับมาแล้วอาจเกิดเรื่องอย่างที่กำลังเป็น ทว่าพอได้เผชิญจริงๆ เขากลับทำใจไม่ได้บ้านหลังนี้ต้องการของขวัญ ตัวเขาเองก็เช่นกัน แต่หากต้องให้เลือกใครสักคนระหว่างผู้หญิงที่เป็นภรรยากับกีรติ เขาก็เลือกได้อย่างไม่ลังเลกีรติไม่มีใคร ในขณะที่ของขวัญมีคนรายล้อมรอบกายมากมาย เธอเข้มแข็งและเป็นคนเก่ง แต่กีรติไม่ใช่“คุณหมอคะ คือคุณขวัญ..” เจ้านายบ้านนี้ไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายที่เรือนใหญ่ ยิ่งเป็นยามวิกาล การที่จะก้าวขาเข้ามาในอาณาเขตที่นางกำลังยืนยิ่งเป็นเรื่องต้องห้ามภามรักความสงบและเกลียดความวุ่นวาย จึงไม่มีคนใช้คนไหนกล้าย่างกรายเข้ามาในเวลาที่รู้ว่าไม่สมควร เว้นเสียแต่ว่าคุณผู้ชายหรือภรรยาเรียกใช้แต่ที่ป้าจุรีอยู่รอนายแพทย์ภาม เพราะต้องการบอกให้ชายหนุ่มรู้ว่าคุณผู้หญิงขนกระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของทั้งหมดออกไปแล้ว“คุณขวัญเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าย้ายออกไปแล้วค่ะคุณหมอ ป้าถามว่าเธอจะไปไหน เธอก็ไม่บอก” ป้าจุรีร้อนรน

“ฮึก! ฮือ..”ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง ของขวัญก็ปล่อยโฮออกมา ไม่รู้เลยว่าจะทนกับเรื่องราวที่ถาโถมเข้ามาได้แค่ไหนแรงกดดันสายตาเหยียดหยามสงสารและสมเพชทั้งยังคนที่ผลัดกันเข้ามาถามเรื่องเธอกับภาม เธอต้องรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง จะกลับบ้านไปหาครอบครัวก็ไม่ได้ เมื่อเช้าพ่อโทร. มาด่าเธอยับ หาว่าเป็นเพราะมัดใจผัวไว้ไม่ได้ จนทำให้ผู้หญิงอีกคนแทรกเข้ามาในความสัมพันธ์ดำรงธรรมย้ำกับเธอหลายรอบว่ายังไงก็ห้ามหย่าเด็ดขาด เหตุผลก็ไม่พ้นเรื่องเงินที่พ่อหมั่นไปขอจากชิดสมัยมาไม่รู้กี่สิบล้าน ส่วนแม่ก็เอาแต่ร้องไห้ ไม่พูดอะไรกับเธอนอกจากสำทับว่าให้ฟังที่พ่อพูดแล้วทำตามซะไม่มีใครถามสักคำว่าเป็นยังไงบ้างไม่มีถ้อยคำปลอบโยนจากคนในครอบครัวไร้ซึ่งอ้อมกอดอบอุ่นให้พึ่งพิงในยามที่ความรู้สึกดิ่งจนถึงจุดต่ำสุดมีแต่คำด่าทอและกล่าวโทษว่าเธอกำลังจะทำให้บ่อเงินบ่อทองของพ่อแม่หลุดมือไป“สู้สิขวัญ”เหลือแค่ตัวเธอที่โอบกอดตัวเองด้วยสองแขนในห้องน้ำแสนคับแคบภายในโรงพยาบาล สถานที่แห่งเดียวที่เธอได้ปลดปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลออกมาโดยที่ไม่มีใครเห็น เป็นของขวัญในแบบที่เป็น ผู้หญิงอ่อนแอแสนโง่เขลาที่ยอมได้ทุกอย่างเพียงเพื่