บททั้งหมดของ FATED TO BE MINE: บทที่ 61 - บทที่ 70

ISANG malakas na sampal ang pinakawalan ni Addie pagkatapos niyang dalhin sa ospital ang babae. Kung hindi pa pala ito nadala doon ay baka tuluyan na itong namatay dahil sa matinding pagkawala ng dugo. Napakaputla nito at halos wala ng buhay nang makita niya.Nakayuko ang lalaki sa harapan niya at walang imik. “Paano mo naatim na gawin iyon sa kaniya?! Sa tingin mo ba ay deserve mo siya?!” sigaw niya rito. Wala siyang pakialam kung sabihin nitong pakialamera siya masyado sa buhay ng mga ito ngunit halos madurog ang puso niya sa kanyang nakita sa totoo lang lalo na noong hawakan nito ang kamay niya at magmakaawa na huwag na lang niya itong dalhin sa ospital dahil ayaw na niyang mabuhay pa.Kahit na wala siyang ideya kung ano ng kwento sa likod ng lahat ng iyon ay alam niya na may malalim iyong dahilan at konektado ang lahat ng iyon sa kaibigan ni Sevi. halos nanginginig ang kanyang katawan sa galit sa totoo lang.Hindi pa siya nakuntento at pagkatapos ay hinawakan niya pa ang kwelyo ng

PUNO ng lungkot at awa ang mga mata ni Addie habang nakatingin sa babaeng nasa harapan niya. Napaka putla ng mukha nito at halatang hinang-hina na. Napakagat labi na lang siya. Hindi niya alam kung ano ang meron sa kanilang dalawa ng lalaking iyon ngunit sigurado siya na pinahihirapan siya nito dahil bakit nito sasapitin ang ganung itsura kung hindi, hindi ba?Ilang oras na siyan nakaupo sa tabi nito at tahimik lang na tinitingnan ito hanggang sa narinig niya ang mahina nitong pag-ungol. Nang lingunin niya ito ay nakita niya ang mga luhang pumapatak mula sa mga mata nito. “Please… huwag… please…” nanginginig at takot na takot ang boses nitong nagmakakaawa.Tumayo siya at bahagyang niyugyog ang balikat nito dahil para bang nananaginip ito ng wala sa oras. Ilang sandali pa ay dahan-dahan na itong nagmulat ng mga mata. Nang makita siya nito ay bigla na lang itong napakagat-labi, sa sumunod na segundo ay napahikbi na ito at napahagulgol. Niyakap niya ito at hinaplos-haplos ang likod. Kung

BUMALIK si Laida sa kanyang silid at napaupo sa kama. Isang mahabang buntong hininga ang pinakawalan niya. Napaisip siya bigla sa offer sa kaniya ni Sevi. kung papayag siya sa gusto nito ay tiyak na hindi lang basta galit ang matitikman niya mula sa kanyang ama ngunit ang hindi niya masigurado ay kung nagsasabi ba ng totoo ang lalaki sa kaniya.Baka mamaya kasi ay bigla na lang siya nitong iwanang sa ere ng hindi niya man lang nakakamit ang gusto niya. Sa totoo lang, simple lang naman talaga ang gusto niya. Gusto niya lang naman lumaya mula sa puder ng kanyang ama na walang ibang ginawa kundi ang ipagawa sa kaniya ang mga bagay na hindi nito maipagawa sa kanyang ate na siyang paborito ng mga ito.Siya ang tagasalo ng lahat samantalang ang kanyang kapatid ay walang ibang ginawa kundi ang magpasarap buhay. Kung pwede nga lang sana niyang isipin na ampon siya ay ginawa na niya pero napaka-imposible nun at ngayon nga ay nanganganib nang tuluyang bumagsak ang kanilang kumpanya dahil sa lak

HAPON na nang muling makarinig ng katok si Sevi sa kanyang opisina. Napa-angat siya ng kanyang ulo, bago pa man niya maibuka ang kanyang bibig ay biglang bumukas ang pinto at pumasok na sa loob si Bill. sa likod nito ay naroon na si Mr. Cruz na nakasunod kaya wala na siyang nagawa pa. Plano niya kaninang i-cancel ang pakikipagkita rito dahil gusto niya sanang kausapin ang kanyang ama tungkol sa sinabi sa kaniya ni Laida ngunit sa dami ng inasikaso niya sa araw na iyon ay hindi na niya nagawa pang kausapin ito dahil ayaw niya namang kausapin ito sa cellphone lang, gusto niya na personal niyang sabihin dito ang tungkol sa bagay na iyon.Tinigil niya ang kanyang ginagawa pagkatapos ay tumayo mula sa kanyang kinauupuan. Sinalubong niya ito at pagkatapos ay kinamayan. Ito ang unang beses na tumapak ito sa kanilang kumpanya sa totoo lang at hindi niya alam kung anong pakay nito sa pagpunta doon.“Nice to meet you Mr. Cruz.” sabi niya kaagad. “Maupo kayo.” iginiya niya itong umupo sa sofa.T

NAGING mabibigat ang mga paghakbang ni Sevi habang naglalakad. Napakaraming tanong ang tumatakbo sa kanyang isip ng mga oras na iyon pero saka niya na lang ito iisipin pa. Ang mahalaga ay alam na niya na may anak na sila ni Addie.Sa totoo lang, wala pa sa isip niya ang magkaroon ng anak dahil pakiramdam niya ay masyado pa siyang bata para rito. Gusto niya munang gawin ang mga bagay na gusto niya at higit sa lahat ay gusto niya munang maging successful pa bago sana siya magkaroon ng anak. Pero ngayon na nalaman niya na may anak siya ay hindi nama siya nadismaya o nalungkot man lang, bagkus ay sayang hindi niya mailarawan ang bumalot sa dibdib niya, saya na ngayon niya lang naramdaman.Ilang sandali pa ay dahan-dahan ng itinulak ng Tita ni Addie ang pinto ng silid. Malamlam ang ilaw sa loob marahil dahil baka hindi sanay ang mga ito na matulog ng may ilaw. Ang kanyang puso ay tila ba lalabas na sa kanyang dibdib ng mga oras na iyon dahil sa lakas ng pagtibok nito.Kaagad niyang natanaw