Lahat ng Kabanata ng นักธุรกิจพ่อลูกอ่อน: Kabanata 31 - Kabanata 40

รณภพเลิกงอน ครางรับในลำคอส่งมือมาให้แต่กลับไม่ยอมมองหน้าหล่อนให้เสียศักดิ์ศรี จังหวะจะเดินตามเขาเกือบก้าวพลาดทำให้ต้องใช้แขนอีกข้างตวัดมากอดต้นคอเล็ก เพื่อถัวเฉลี่ยน้ำหนักตัวเองให้พอดีกันจะได้ไม่หกล้มหัวคะมำ แอบตกใจไปเองเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะเข้าไปกอดหล่อนรณภพลากขาแรงๆ ตามหล่อนไปยังลิฟต์ เฟื่องลดาตัวเล็กนิดเดียวแต่พยุงเขาลากเขาเข้าไปข้างในจนสำเร็จ กดลิฟต์ลงชั้นล่างจนกระทั่งเข้ามาถึงในห้อง“นั่งก่อน” กระซิบบอกชายเจ้าอารมณ์ หยีตาเล็กน้อยขณะส่งเขานั่งลงบนเตียง ตัวเขาหนักมากหล่อนเจ็บไหล่ ต้องนวดสองสามครั้งความรู้สึกว่าไหล่เป็นไหล่ถึงกลับมา หล่อนรู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาไม่สามารถอาบน้ำเองได้เพราะยังเดินไม่สะดวกอีกทั้งตามเนื้อตัวยังมีรอยฟกช้ำ ดูสภาพแล้วหล่อนแทบไม่ต้องคิดอะไรมากเลยก็รู้ ว่าทำไมท่านเจ้าสัวถึงไม่ไว้ใจมอบงานให้เขาทำ ก็ดูเขาทำตัวสิ เจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ไม่แคร์ความคิดความรู้สึกคนอื่น คนรอบตัวไม่เคยบอกเขาเลยหรือไงนะถึงข้อเสียพวกนี้ เฟื่องลดาไม่อยากทำตัวเสี่ยงให้ถูกเขาตะเพิดไล่อีกจึงไปหาผ้าผืนเล็กกับภาชนะมาใส่น้ำ หล่อนไม่พูดอะไรกับเขา แค่วางท

“เอ่อ… น้องมานั่นแล้ว” โสมสุรีพูดไม่เต็มปากชี้นิ้วข้ามไปทางด้านหลังให้เจ้านายรู้ว่าน้องเฟื่องได้ยินหมดเลย หัวเราะแหะๆ แล้วเรียกน้องมานั่งด้วยกัน “มานั่งกินตรงนี้ค่ะน้องเฟื่อง พี่จองเก้าอี้ไว้รอแล้ว”“ขอโทษที่มาสายนะคะ” เฟื่องลดาก้มศีรษะลงแทนคำขอโทษ ถือจานอาหารค้างในมือ ยังไม่กล้านั่งร่วมโต๊ะกับรณภพ ยึกๆ ยักๆ สองสามครั้งเห็นเขาหันหน้าไปทางอื่นก็เลยตัดสินใจนั่งร่วม“เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงไม่สายหรอกจ้ะ รีบกินข้าวกัน พี่มาตั้งแต่แปดโมงครึ่งกินไปหลายจานมาก อร่อยๆ ทั้งนั้น พี่กินห่อหมกอันนี้ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่อร่อยมาก น้องเฟื่องลองชิมไหมพี่แกะให้”“ในจานเฟื่องก็เยอะแล้วกลัวกินไม่หมดค่ะ”“กลัวอะไร กินเข้าไปเยอะๆ จะได้มีเนื้อมีนวล พี่จะได้โทรไปรายงานคุณแขว่าน้องเฟื่องกินข้าวหมดสองจาน พี่อยากได้หน้า”พูดตรงไม่มีอ้อมค้อมซะขนาดนี้เฟื่องลดาจึงยอมกินอาหารเพิ่มมากกว่าเดิม หล่อนคุยกับพี่โสม กิน แล้วก็ยิ้มหลายครั้ง ไม่ทันสังเกตเลยว่ารณภพกำลังหันมามองหน้าตนเองอย่างสนใจ ทรงผมใหม่ขอ

ดอกซ่อนกลิ่นผลิดอกออกมาขาวนวลชวนให้หลงใหล มันสวยเหลือเกินในมุมมองของเฟื่องลดาแต่คนไทยหลายคนกลับมองว่ามันเป็นดอกไม้อัปมงคลมีไว้ใช้ในงานศพ ห้ามปลูกในบ้านเด็ดขาด เจ้าดอกไม้เพิ่งจะถูกเด็ดมาไม่นานจำเป็นต้องทิ้งไว้ในถังขยะระหว่างทางเพราะคุณโสมสุรีเป็นคนหัวโบราณ กลัวเจ้าดอกไม้ตัวปัญหาจะทำให้เกิดเรื่องร้ายระหว่างการเดินทางเฟื่องลดายอมทำตามแม้ในใจจะเสียใจอยากเก็บกลับมา หล่อนไม่ได้มองว่ามันเป็นดอกไม้น่ากลัว ความรู้สึกของหล่อนที่มีต่อดอกไม้มันเหมือนผู้หญิงบางคนที่พบเจอกับชะตากรรมชีวิตที่เลวร้าย เจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงหรือทารุณกรรมมาตั้งแต่เด็ก แล้วเกิดความชอบส่วนตัว แปลก แบบแปลกมากๆ เช่นการอยากเลี้ยงงู หลงใหลในสีสัน ความสวยงาม อยากใช้ชีวิตร่วมอยากหลับนอนกับมันในจำนวนมากกว่าคนปกติที่ชื่นชอบในด้านนี้ ไม่ได้มองว่าคนพิเศษกลุ่มนั้นโรคจิต เข้าใจว่ามันเป็นกลไกการปกป้องความรู้สึกเจ็บปวดที่สะสมลึกอยู่ในใจงูเป็นสัตว์น่ากลัวแต่ชะตากรรมที่เคยเผชิญมามันน่ากลัวมากกว่า ในเมื่อเก่งพอที่จะผ่านมันมาได้ทำไมจะต้องกลัวอะไรอีก แต่ไม่ต้องตกใจไป หล่อนแค่เข้าใจ แต่ไม่ได้ชอบเลี้ยงสัตว์แ

จิตวิญญาณของหญิงสาวล่องลอยออกห่างจากโลงศพเรื่อยๆ มาเห็นฉากหนึ่งในห้องคลอดของโรงพยาบาล ต้นตอของเสียงเด็กร้องมาจากทารกเพศชายคนนี้แกร้องไห้อย่างหนัก ทว่าคุณหมอกลับไม่มีเวลาจะดูแลเพราะกำลังช่วยยื้อชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งที่ลมหายใจกำลังแผ่วลงเรื่อยๆ ในไม่ช้าร่างกายนี้อาจจะดับสิ้นลงทุกครั้งที่มือคู่นั้นกดลงบริเวณหัวใจมันมักจะกระแทกมาถึงร่างของหล่อน เจ็บปวดทุรนทุรายร้องไห้ไม่สามารถห้ามกายตัวเองได้ หล่อนทิ้งกายลงนอนบนพื้นแผดเสียงที่ไม่มีใครได้ยินร้องออกมา กลัวหยาดเลือดที่ไหลซึมออกจากช่องคลอดอย่างไม่มีขีดจำกัด มันแดงฉานและเจิ่งนองเต็มพื้นโรงพยาบาล มือคุณหมอเพิ่มแรงกดให้มากขึ้นจนกระทั่งร่างต้นของหล่อนกลับมามีลมหายใจอีกครั้งแม้จะแผ่วบางนี่มันเรื่องอะไรกัน น่ากลัว หล่อนกอดร่างตัวเองตัวสั่นระริกกลัวจนแทบลืมหายใจ กวาดดวงตาคู่ขลาดเขลามองทุกการกระทำของหมอและพยาบาล ในห้องคลอดยังคงวุ่นวายดวงตาแดงก่ำมองเห็นหนึ่งในพยาบาลอุ้มทารกน้อยขึ้นมาวางบนอก ทารกน้อยจำสัมผัสได้หยุดร้องไห้ซบใบหน้าลงทำปากจุ๊บจิ๊บอยากจะดื่มน้ำนมที่ใกล้จะเสียชีวิต ราวกับปาฏิหาริย์ เปลือกตาของแม่ก็ค่อยๆ ลืมขึ้นมองหน้าลูกรักท

อนงค์กลัวสายตาเด็กคนนั้นรีบรุดกายเข้ามาในห้องนั่งเล่นคลานเข่าจะฟ้องเจ้านายที่ตนเองเคารพรักทว่าคุณภพกลับติดคุยโทรศัพท์ตนเองจึงไม่มีเวลาฟ้อง อ้ำๆ อึ้งๆ นานมากกระทั่งเขาวางสายเห็นจังหวะจะรายงานแต่ช้าไปซะแล้วเพราะยัยเด็กคนนั้นเดินผ่านตัวเองเข้ามาอุ้มคุณหนูน้อย อนงค์ไม่พอใจ ทำหน้าตาฮึดฮัดขัดใจกระทืบเท้ารีบเดินหลบออกไปปล่อยให้ยมกับรณภพงง“จะแปดโมงแล้วเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวรถติด”“ค่ะ ปะ น้องยม ไปขึ้นรถกัน” คุณแม่ยังสาวยิ้มแย้มเมตตาเด็กรับใช้ ให้น้องถือกระเป๋าตามหลังตนเองออกมาข้างนอก ขึ้นมานั่งบนสปอร์ตคาร์คันหรูสองประตูสี่ที่นั่ง รณภพรอให้ทุกคนนั่งสบายแล้วก็ขับออกไปช้าๆ ไม่เร็วเหมือนเวลาขับคนเดียว เขาไม่ชอบใช้คนขับรถ ขับเองจะไปไหนก็ได้สะดวกสบาย แต่ก็มีหงุดหงิดบ้างช่วงรถติด ติดไฟแดงครั้งไหนเขาคอยแอบมองเฟื่องลดาหันหลังไปคุยกับลูก ภพ มึงอย่าบ้า เขาตบหน้าตัวเองในใจคนขับรถระดับวีไอพีพาพนักงานการตลาดตำแหน่งเล็กๆ มาส่งถึงหน้าบริษัท พนักงานแถวนั้นหันมองเป็นแถบแล้วซุบซิบกับเพื่อน เขากับหล่อนต่างเฉยเพราะถูกนินทาจนชินแล้วโดยเฉพาะเฟื่องลดา