Lahat ng Kabanata ng นักธุรกิจพ่อลูกอ่อน: Kabanata 21 - Kabanata 30

หัวใจและความรู้สึกของหล่อนช่างอ่อนแอเหลือเกิน วันนี้ทั้งวันเฟื่องลดาขอลางานขังตัวเองไว้ในห้องนอน คอยโทรศัพท์หาน้องยมสลับกับลุงคนขับรถถามถึงอาการของท่านเจ้าสัววิทยา ร้องไห้ ทุรนทุรายเสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้ผู้มีพระคุณต้องนอนในห้องไอซียู เฟื่องลดาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์จึงไม่กล้าบากหน้าเข้าไปหา กลัวคุณแขไขจะทุบตีหรือขับไล่ออกไปให้พ้นจากบ้านเฟื่องลดาร้องไห้ฟุบตัวหลับบนโต๊ะทำงานตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็น โทรหายมอีกครั้งถึงรู้ว่าท่านได้สติแล้ว เฟื่องลดาสองจิตสองใจระหว่างย้ายออกไปกับหน้าด้านอยู่กับลูกต่อไป ราวๆ หัวค่ำได้ยินเสียงป้านงค์กับคนอื่นกลับมาบ้านจึงจะไปขอลูก ทว่ารณภพเองก็กลับมาด้วยทำให้เฟื่องลดาเปลี่ยนใจไม่กล้าเข้าไป“ป้านงค์ ฝากลูกที” เขาอุ้มตาหนูน้อยส่งให้แม่บ้าน ป้านงค์มองหน้าคล้ายไม่พอใจแต่เถียงไม่ได้จึงยอมอุ้มร่างเด็กชายไว้ รณภพจึงรีบจ้ำเท้าตามขึ้นบันไดมากระชากข้อศอกดึงกลับมาจนหล่อนสะดุดบันไดเกือบตก“เฟื่องเจ็บ” หัวเข่ากระแทกลงขอบบันไดอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาเกือบไหล“เจ

เขาเกลียดที่สุดคือการเป็นผู้แพ้กับการถูกหักหลัง! รณภพมีปัญหาเรื่องงานหลายอย่าง ราวกับกำลังถูกคนบางกลุ่มกลั่นแกล้ง อย่างเช่นเรื่องล่าสุดที่มีปัญหาก็คือโครงการใหม่แกะกล่องที่ยื่นเข้าที่ประชุมผ่านแล้วขั้นแรกเหลืออนุมัติวงเงินก้อนแรกมาใช้จ่าย เขาเล็งที่ดินแปลงงามติดชายหาดหัวหินไว้ คุยกันรู้เรื่องแล้วแต่จู่ๆ เมื่อวานเจ้าของที่ดินกลับโทรมาขอยกเลิกการเจรจาทั้งหมดเพราะมีคนให้เยอะกว่า ที่ดินราคาตั้งหลายสิบล้านเป็นไปไม่ได้หรอกจะตกลงกันเร็วขนาดนี้ รณภพจึงคิดว่าต้องมีคนรู้แผนเขาแน่ถึงตัดราคา‘คุณภพโทรมาจังหวะเดียวกับรสกำลังโทรไปพอดีเลย เรื่องที่คุณภพให้ไปสืบรสได้คำตอบมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดว่าคนที่สนใจที่ดินแปลงนั้นก็คือคุณฐานัส แถมโครงการที่เขาจะทำยังบังเอิญเหมือนคุณภพทุกอย่างยิ่งกว่าก๊อบปี้แล้วกดวาง รสว่านะคะ เป็นไปได้ยากมากที่คุณฐานัสจะรู้ข้อมูลของเราละเอียดขนาดนี้’“ตอนนี้ไอ้ฐานัสมันอยู่ที่ไหน กลับกรุงเทพหรือยัง”‘คุณฐานัสเพิ่งจะเข้าไปคุยกับเจ้าของที่ดินเมื่อวาน ยังไม่ทราบแน่ชั

นาตาลีเอียงองศาร่างกายให้หลากหลายท่ามากขึ้นเพื่อช่างกล้องจะได้ถ่ายเก็บไว้ทุกมุม จะเน้นการถ่ายกับคาเฟ่น่ารักๆ ให้เข้ากับแต่ละชุด ได้รูปที่พอใจแล้วก็เปลี่ยนชุดเรื่อยๆ ตอนนี้เข้าชุดที่สามแล้ว “เป็นทุกกอย่างให้แล้ว คนขับรถ ช่างกล้อง จัดมาเลยจะกี่ชุดพี่ก็จะถ่ายให้” มือกล้องจำเป็นยกดีเอสแอลอาร์ตัวใหญ่จากค่ายโซนี่ขึ้นถ่ายญาติผู้น้องที่มีชื่อเสียงในแวดวงนางแบบ เป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า เครื่องสำอาง แล้วก็มีธุรกิจค้าเพชรแท้ทองแท้“ไม่ต้องบ่นเยอะเลย ใครใช้ให้ชวนลีมาถ่ายรูปเล่นไกลขนาดนี้ คาเฟ่ที่หัวหินน้อยกว่ากรุงเทพไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า จะได้รูปไหมก็ไม่รู้”“อย่าบ่น เดี๋ยวพี่ถ่ายให้สวยๆ ใช้รีวิวได้ทุกรูป”ดวงตาของฐานัสคมลึกและหมองคลํ้า เกิดจากการทํางานหนัก อดหลับอดนอนติดต่อกันเป็นเวลานาน ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้อายุใกล้สามสิบห้า วันนี้เขาว่างประจวบเหมาะกับเห็นญาติผู้น้องกําลังจะมีเสื้อผ้าคอเล็กชั่นใหม่ออกมารูปแบบเหมาะกับทะเลจึงชวนมาหัวหิน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดหรอก เขาแวะมาคุยเรื่องที่ดินอีกรอบจึงทําให้รู้ว่าวันนี้ไอ้ภ

เฟื่องลดานั่งหน้ากระจกมองหน้ากึ่งแต่งกึ่งสดเพราะแค่ลงรองพื้นบางๆ บางมากจนไม่รู้ว่าตกเย็นมานี้มันหลุดหายไปไหนหมด ของทั้งหมดที่เลือกไว้รณภพจ่ายเงินให้จริงฝากผ่านทางคุณโสม นัดแนะเวลากัน ก่อนเฟื่องลดาจะทำใจได้แล้วลงมือเช็ดเครื่องสำอางตัวเก่าจนสะอาดหมดจด ล้างหน้า ลงครีมบำรุงแล้วเริ่มแต่งหน้าใหม่ กิจกรรมในคืนนี้มีเลี้ยงอาหารริมชายหาด เล่นเกมแจกของรางวัลมากมาย ติดต่อทางโรงแรมไว้พร้อมหมดแล้วหล่อนกับคุณโสมจึงแค่ลงไปร่วมงานเฉยๆ ใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวไม่นานเฟื่องลดาในลุคสาวผมสั้นลอนวอลลุ่มตรงปลาย สวมชุดเดรสโทนสีขาวอภินันทนาการมาจากคุณศรันย์ก็แต่งตัวเสร็จ หล่อนมีความสุขมาก หมุนตัวหน้ากระจกหลายรอบก็ไม่เวียนหัวสักที หน้าสวย ชุดสวย มาพังตรงกระเป๋าสะพายข้างใบละร้อยเก้าสิบกับรองเท้าคัทชูสีขาวแบบสวมใส่ไปทำงานนี่แหละ ไม่เข้ากันมาก แต่ถึงอย่างนั้นเฟื่องลดาก็มีความมั่นใจเดินออกไปรอคุณโสมทั้งอย่างนั้น นัดหมายกันว่าจะลงมาเจอหน้าโถงลิฟต์ชั้นล่างก่อนหนึ่งทุ่ม ระหว่างยืนรอก็มีพนักงานที่พอจะคุ้นหน้าทยอยลงมา ต่างคนก็ต่างหันมองมาที่หล่อน เฟื่องลดาไม่ชอบเลยการถูกกลายเป็นจุดสนใจจึงก้มหน้าลง

“คุณภพ คุณเมาแล้วนะ กลับกันเถอะ”“อย่ายุ่ง… จะนอน ไปไกลๆ เลยไป”เงยหน้าขึ้นมาตวาดใส่ผมเผ้าเขายุ่งเหยิง แล้วนอนลงที่เดิม หน้าหล่อๆ ของเขาจมอยู่กับกองน้ำที่ละลายออกจากถังน้ำแข็ง สกปรกเปื้อนไปหมดเฟื่องลดามองภาพตรงหน้าด้วยความเพลียใจ ไม่รู้เลยว่าเขาเมาแล้วจะหมดสภาพได้ถึงขนาดนี้ เริ่มดึกแล้วโซนครัวใกล้จะปิดเหลือแค่พนักงานคอยดูแลลูกค้าให้นั่งต่อได้ไม่เกินตีหนึ่ง หล่อนแอบขโมยเงินในกระเป๋ารณภพมาจ่ายเพราะบิลเรียกเก็บมาสี่พันกว่าลูกค้าหลายโต๊ะทยอยลากกันกลับไปแล้วเหลือกลุ่มหนุ่มๆ ชาวต่างชาติกับคนไทยอีกสองโต๊ะยังดื่มกันอย่างสนุกสนาน ร้องเพลงเสียงดังเอะอะโวยวาย เลยเที่ยงคืนมาแล้วเฟื่องลดาเริ่มทนความหนาวไม่ไหวจึงสะกิดปลุกเขาแรงๆ ลมหายใจเขาผ่อนเขาออกสม่ำเสมอ เกรงใจ แต่ก็ต้องปลุก“อย่าคิดว่าจะเก็บความลับไปได้ตลอด…” เขาเมามาก สะอึก ตอบกลับคนละเรื่อง พึมพำพูดคนเดียวไปเรื่อยเปื่อย“จะเอามันมาแทนที่งั้นเหรอ… น้ำหน้าอย่างมันเนี่ยนะจะดูแลงานได้ เป็นลูก… หรือไม่ใช่ลูก… ทำไมถึงไม่เข้าข้า