Lahat ng Kabanata ng นักธุรกิจพ่อลูกอ่อน: Kabanata 61 - Kabanata 70

จังหวัดพระนครศรีอยุธยาบ้านไม้สองชั้นใกล้ที่นาจำนวนสิบห้าไร่เจ้าของกำลังยกถุงปุ๋ยขึ้นรถจะขนย้ายไปเก็บไว้โรงเก็บด้านใน เพื่อจะได้ลงปุ๋ยในช่วงเย็น หญิงวัยกลางคนชื่อฟ้าช่วยสามียกคนละแรงแม้มันจะหนักมาก แต่เพราะเคยชินกับการทำนาจึงสามารถช่วยยกได้ มีลูกสาวมาคอยช่วยยกอีกแรง ในขณะนั้นเองจู่ๆ ก็มีรถเบนซ์สุดหรูจากไหนไม่รู้ขับเข้ามาในบ้าน ฟาง ลูกสาววัยย่างสิบแปดระริกระรี้ตีแขน“รถใครอะแม่ หรูจัง ทำไมขับเข้ามาในบ้านเรา”“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน พ่อ ไปดูหน่อยซิ”ชายวัยใกล้เคียงกันปัดมือไล่ฝุ่นเช็ดตามเนื้อตัวก่อนจะเดินไปด้อมๆ มองๆ รถหรู รอสักพักเจ้าของรถก็เปิดประตูลงมา หน้าตาหล่อมาก น้องฟางกรี๊ดเสียงดังอย่างลืมตัวรีบซ่อนหลังแม่ ชายผู้มาใหม่หน้าตาผิวพรรณดี แต่งกายสุภาพ ต่างจากตนเองลิบลับ“มาถามทางเหรอคุณ”“ใช่ครับ ผมไม่รู้ว่ามาถูกบ้านไหมแต่ผมมาหาเฟื่องน่ะครับ ชาวบ้านบอกว่านี่เป็นบ้านพ่อรัตแม่ฟ้า ใช่หรือเปล่าครับ” รณภพยังไม่ดับเครื่องยนต์เผื่อจะมาผิดหลังและในรถมีลูกชายตัวน้อยมาด้วย อากัปกิริยาของเขาสุภาพสภาพบ้านหลังนี้ค่อนข้างทรุดโทรมแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรขอแค่เจอเมียเขาก็ดีใจมากแล้ว เขาทำงานหนักยาวหล

กว่าจะกล่อมลูกให้หลับได้หมดเรี่ยวแรงมหาศาล เฟื่องลดานั่งพักเล่นโทรศัพท์ส่องอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อย ไปเจอโพสต์ยัยหมิงอวดดอกกุหลาบใส่คำบรรยายว่าเป็นบุพเพสันนิวาส เจอหน้าบริษัทบ่อยจนได้เดทกัน แปลกดีนะ อย่างยัยนี่ก็มีคนหลงมาชอบด้วยเหรอ หล่อนอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา ไม่ใช่อะไรหรอก คิดถึงมัน ย้ายมาช่วยงานคุณภพแล้วไม่ค่อยมีใครมาจิกกัดเหมือนตอนทำแผนกการตลาดเฟื่องลดากดเข้าไปอ่านคอมเมนต์ไม่เจออะไรมีแค่เพื่อนมาแซวปกติ ส่องทะลุหน้าทะลุหลังจนไปเจอเฟซบุ๊กของผู้ชายน่าสงสัย หน้าโปรไฟล์เขาเป็นรูปน้องแมวหล่อนอยากเห็นหน้าจึงกดเข้าไป โปรไฟล์ค่อนข้างยาวระบุการศึกษาจบจากไหนบ้าง พอเห็นยูที่ฝรั่งเศสก็เริ่มสงสัยไปกันใหญ่ เฟื่องลดาเลื่อนโพสต์ลงหารูปจนในที่สุดก็เจอโธ่ อาจารย์บอลของพวกเรานี่เอง มาทำอะไรแถวบริษัททำไมได้มาเจอยัยหมิง เฟื่องลดาอ่านโพสต์เขาเพลินๆ แล้วกดปิดด้วยรอยยิ้มคุณจีก็เดทกับสารวัตรหมากเพื่อนคุณภพ คุณหนิงก็กลับไปคืนดีกับแฟน สถานการณ์ทุกอย่างกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ตามวันเวลา เอยแฮปปี้ เจ้จอยก็แฮปปี้กับสามีและธุรกิจร้านชาบู คิดดูแล้วก็เหลือแต่หล่อนคนเดียวนี่แหละที่ไม่แฮปปี้กับใครเพื่อนเพราะคุณสามีไม่ยอมม

บทส่งท้ายฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ เมื่อไหร่ที่เมฆหมอกจางไปสายรุ้งก็จะมาทักทาย ชีวิตของเฟื่องลดามีความสุขมากยิ่งขึ้นนับจากวันที่กลับจากเชียงใหม่ รณภพให้ทุกอย่างที่หล่อนต้องการและสบายใจอยากได้ เขาให้เวลา ให้ความรัก ให้ความมั่นใจ จัดงานแต่งแม้จะมีลูกสองคนแล้ว เขาเชิญครอบครัวทั้งทางพ่อและแม่หล่อนมาร่วมงาน จัดหารถรับส่ง ที่พัก แล้วก็คอยดูแลอุปการะครอบครัวพวกท่านให้กินอยู่สบายมากขึ้น ที่สำคัญคือเขายอมจดทะเบียนสมรสโดยไม่กลัวว่าหล่อนจะหลอกเอาสมบัติเขาครึ่งหนึ่ง เขาบอกว่าไม่หวง อยากให้หล่อนสบาย สามีน่ารักแบบนี้หล่อนจะไปไหนได้ รูปพรีเวดดิ้งวางเต็มบ้านเดินไปมุมไหนก็เจอ ครรภ์เฟื่องลดาใหญ่มากอีกเดือนเดียวก็ถึงกำหนดคลอดแล้ว สามีไม่ให้ไปทำงานให้อยู่บ้านทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ กับลูกชาย เขากลัวหล่อนเบื่อก็แนะนำให้กลับไปทำวิดีโอเล็กๆ น้อยลงยูทูบ รีวิวเครื่องสำอาง รีวิวกระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาขยันซื้อให้ไม่ขาดคุณแม่แขไขตื่นเต้นไม่แพ้กันกับเขาเตรียมหาของรับขวัญตั้งแต่หลานยังอยู่ในครรภ์รวมไปถึงญาติๆ ของเขาเช่นเดียวกัน ทุกคนต่างซื้อของฝากมากมายส่งมาให้ที่บ้าน แวะมาเยี่ยม มาถ่ายรูปกับหล่อน ยังไม่ถึงกำหนดคลอดเลยแต่สาม

2แท็กซี่มาส่งที่สนามบินเชียงใหม่ก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่องสองชั่วโมง จึงมีเวลาเดินเล่น กินข้าว ซื้อของฝากกลับกรุงเทพ“คุณภพ ซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนั้นคะ น้ำหนักจะเกินหรือเปล่า” เฟื่องลดากำลังเหม่อได้ที่มาได้สติตอนที่ลูกวิ่งเข้ามาเกาะขา เอียงใบหน้าไปมองก็เห็นพ่อของลูกถือถุงแคปหมูกับของฝากอื่นๆ พะรุงพะรังมาเต็มมือ เขาอุ้มลูกพาไปซื้อน้ำซื้อขนม ให้หล่อนนั่งรออยู่หน้าเกทขณะรอช่วงบอร์ดดิ้งไทม์กลับกรุงเทพลูกน้อยได้ขนมมาหนึ่งชิ้น กัดกินกรุบๆ ซุกหน้าซบบนหน้าขา เฟื่องลดาต้องอุ้มดึงแกขึ้นมานั่งบนตักช่วยเช็ดคราบเลอะ“ไม่รู้จะซื้ออะไรกลับไปฝากคนที่บ้าน เราน่าจะแวะร้านของฝากก่อนเข้าสนามบินเนอะ จะได้ซื้อใส่กระเป๋าโหลดใต้เครื่อง”“แค่นี้ก็เยอะแล้วค่ะ” ยื่นมือออกไปจะช่วยถือ“ไม่เป็นไร” เขาปฏิเสธ ย้ายมานั่งลงข้างเฟื่องลดาแล้วมัดปากถุงของฝากรวมกัน อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่องแล้ว เขาต้องถือถุงพวกนี้กับกระเป๋าใบเล็กของตัวเองแล้วก็เมีย ช่วงบ่ายคนพลุกพล่านมาก ยิ่งเวลาใกล้จะเรียกขึ้นเครื่องคนก็ยิ่งเยอะเป็นพิเศษ เก้าอี้ว่างแทบไม่เหลือเลยหลายคนต้องยืนรอ“แหวนไปไหน?” เขาเงียบไปนานมากกว่าจะทักถาม หล

4ใกล้จะถึงกำหนดคลอดลูกคนที่สองแล้ว รณภพตื่นเต้นมากกว่าภรรยาเสียอีก จัดเตรียมกระเป๋าไว้ตั้งแต่อายุครรภ์เข้าสู่เดือนที่แปด เป็นกังวลว่าถ้าหากภรรยาคลอดก่อนกำหนดหรือรีบมากๆ จะลืมของสำคัญ เขาจัดไปหมดแม้กระทั่งตุ๊กตายังเอาไปด้วย ตั้งใจจะวางไว้ข้างหมอนให้ภรรยาได้เห็นว่ามีหมีน้อยๆ คอยให้กำลังใจ เขากลัวหล่อนจะมีภาพคลอดลูกคนแรกติดตาจึงดูแลทุกอย่างเป็นอย่างดี จัดหาห้องพักที่ดีที่สุด หมอที่เก่งที่สุด และการดูแลในระดับดีเยี่ยม ยอมทุ่มเทจ่ายค่าคลอดลูกรวมกันหลายล้านญาติๆ ต่างทยอยมาเยี่ยมตั้งแต่อยู่บ้าน เขาให้คนขับรถไปรับแม่ฟ้ากับน้องฟางที่อยุธยามาให้กำลังใจเฟื่องลดาด้วยอายุครรภ์ของเฟื่องลดามากกว่าเก้าเดือน แต่ลูกชายตัวน้อยยังไม่มีวี่แววจะอยากออกมาดูโลกภายนอก คุณหมอจึงแนะนำให้ผ่าคลอด มันฟังดูน่ากลัวมากสำหรับผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขา“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเข้าไปในห้องคลอดด้วย” รณภพลากเก้าอี้เข้ามานั่งเฝ้าเตียง บางครั้งก็กลัวบางครั้งก็ตื่นเต้น ถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอเก็บบรรยากาศห้องพักฟื้นไว้และนับเวลารอเจอน้องกราฟเขาตั้งชื่อลูกชายคนที่สองว่า ‘กราฟิก’ ไม่มีความหมายอะไรพิเศษ แค่อยากให้คล้องจองกับพี่กัปตันจึงเล