All Chapters of นายหัวทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 23

แสงสีส้มอ่อนพาดผ่านขอบฟ้า ย้ำเตือนให้คนสองคนรีบออกจากป่า อัคราอาศัยในพื้นที่ตั้งแต่แรกเกิดและเดินป่าบ่อย ควรเข้าใจสภาพป่ามากที่สุด แต่เขากลับจ้องจะเอาชนะลูกสาวนายเมฆจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างอัคราถอดเสื้อโปโลออกมารีดน้ำก่อนเหวี่ยงมันทั้งที่ยังเป็นก้อนกลมลงบนโขดหิน ห่างจากกายอ่อนแรงของมุกตาภาแค่ไม่กี่เซนติเมตร“ว่ายน้ำไม่เป็นทำไมไม่บอกวะ โง่หรือเปล่า!”เขาทำผิด แต่กลับหาเรื่องมุกตาภา พูดจาเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นถูกต้องมุกตาภาเหลืออดเหลือทนกับเขา คว้าเสื้อเขาได้หล่อนลุกขึ้นยืน จับมันเหวี่ยงเข้าไปในน้ำความแรงของสายน้ำที่ต่อเนื่องมาจากน้ำตกพัดพาเสื้อไปไกลภายในเสี้ยวพริบตา“นี่เธอ!”อัคราเตรียมจะต่อว่า แต่ถูกมุกตาภาถลาเข้ามาทุบลงที่อกกว้างหลายต่อหลายครั้งจนตัวเขาก้าวถอยไปด้านหลัง“ฉันเกือบตาย นายอัคยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นกับฉันอีกเหรอ! ใจร้าย ใจดำที่สุด! ฮือ... ฉันไปทำอะไรให้ นายอัคถึงคิดจะฆ่าฉันให้ตาย แค่เพราะเกลียดพ่อเมฆเหรอ งั้นก็ฆ่าฉันอีกคนเลยสิ คนไร้ญาติอย่างฉัน ต่อให้ตายไป ก็ไม่มีใครมาตามหาศพหรอก ฮือ... ปล่อยให้ฉันตายเลยสิ จะช่วยฉันขึ้นมาทำไม ฮือ... ออกจากป่าไปได้ ฉันจะเอาเรื่องทั้ง

“ขอเสื้อผ้าคืนได้ไหม...” มุกตาภากระซิบขอร้อง หล่อนไม่ดื้อ อยู่กับเขาน่ากลัว แต่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าสามคนที่เดินตรงมาทางนี้น่ากลัวมากกว่า“ไม่ได้” อัครายึดผ้าเปียกทุกชิ้นไว้เป็นหลักประกัน“ฉันจะฟ้องย่า ว่านายอัคทำอะไรกับฉัน”“รอดไปให้ได้ก่อนเถอะยัยเด็กกะโปโล”หยุดสบสายตากันเสี้ยววินาที ประเมินความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน ก่อนต่างฝ่ายจะเมินใส่กันอัคราใช้ตาคู่คมแอบมองผ่านซอกหินไปทางกลุ่มคนที่มาหยุดริมน้ำตกวักสายน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้า บนหลังของพวกมันสะพายเอาอุปกรณ์ดักสัตว์มาด้วย ลำธารสายนี้โคตรยาว ไหลออกจากน้ำตกสูงชัน แม่งไม่ไปนั่งพักที่อื่น เสือกมานั่งพักตรงนี้ ไอ้พวกเวรตัวมุกตาภาสั่นทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านมาปะทะกายเปลือยเปล่าอัคราเห็นใจเด็กอวดดี โอบมือใหญ่รอบแผ่นหลังบางดึงเรือนร่างนุ่มนิ่มมา กกกอดไว้กลางอกกว้าง ยินยอมให้หล่อนเบียดเรียวขาคู่งามหนีบเข้าหาสีข้าง เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายกอดกันในท่วงท่าน่าหวาดเสียว อะไรต่อมิอะไรเสียดสีกันและกัน เนื้อนมนุ่มนิ่ม นวลเนื้ออวบอูมเบื้องล่าง อัคราแทบจะไม่ต้องจินตนาการถึงความงดงาม เขาเชยชมทุกอย่างได้ด้วยตาเปล่าและฝ่ามือหยาบกระด้างคู่หื่นกระห