All Chapters of นายหัวทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 30

“อย่า ฮือ...”หน้าสวยสะบัดไปมา อัคราไม่สนใจ ใช้มือเล่นจนพอใจเขาสลับไปใช้ปาก ดูดเล่นจนไม่เหลือพื้นผิวไหนให้ลิ้นเขาสัมผัส“นมสวยมากเลยมุก...”คำชมบ้าๆ แบบนั้น ใครเขาอยากได้ยินกัน!มุกตาภาใช้ดวงตาแดงก่ำสบตาหื่นกระหายของหลานชายย่าสะอาด โขดหินแข็งและสาก ผิวมุกตาภาบางมากขูดขีดหลายครั้งเริ่มจะเจ็บจนต้องเบ้ปาก ยอมทอดกายนอนนิ่งสะอึกสะอื้นเบาๆ หวังให้อัคราหายบ้านี่แค่จุดเริ่มต้น อัครายังบ้าได้มากกว่านี้อารมณ์ทางเพศของเขารุนแรงเกินจะควบคุมไหว เอาหน้าซุกซบตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูก ลากมือหยาบกระด้างผ่านสะดือบุ๋มไปรูดซิปกางเกงยีนตัวเพรียวมุกตาภาสะดุ้งเฮือกกลับมาต่อต้านเขาอีกครั้ง นั่นแหละเยี่ยมเลย ช่วยให้เขาลากกางเกงยีนได้ง่ายมากขึ้นจนกระทั่งตัวมุกตาภาเปลือยเปล่าสมบูรณ์อึก... อัครากลืนน้ำลาย เขาเมานม เมาสะโพกผาย ต่ำลงไปถึงจุดสงวนอิสตรี“อย่า!”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อัคราเลียสะดือสวยเล่นเป็นอมยิ้มเลียสะดือยังพลิ้ว เลื่อนต่ำลงไปอีกนิดเน้นๆ หนักๆ ตรงนั้นไม่เคลิ้มก็ให้รู้กันไป “นายอัค ฮื่อ!”“เรียกอีก ดังๆ ฉันชอบ!”“โรคจิต!”“หึ!” ของชอบผู้ชาย ไม่โรคจิตจะได้เหรออัคราถอนใบหน้าออกจากจุดเสียวระดับธ

ฟ้ามืดมากแล้วแต่คนกลุ่มนั้นยังไม่ยอมย้ายไปจากข้างน้ำตก เอาไก่ป่ามาย่างกินเอร็ดอร่อย กลิ่นหอมจนท้องของมุกตาภาร้องโครกครากเพราะความหิว ตั้งแต่บนรถปรับอากาศหล่อนยังไม่ได้กินอะไรเลย ผ่านมื้อเช้า กลางวัน เย็น มาถึงกลางดึก มุกตาภาหิวจนหน้ามืดตาลายไส้จะขาดอยู่แล้ว“ยิ้มบ้าอะไร” มุกตาภาถามหน้าบึ้งแล้วหลบตา เดือนหงายท้องฟ้าค่อนข้างสว่าง ส่องลงมาทางโขดหินขนาดใหญ่ที่พรางกายหล่อนกับเขาไม่ให้กลุ่มคนหาของป่าจับได้“ถามดีๆ ก็ได้ ไม่ต้องใช้คำว่าบ้า”“ฉันต้องพูดดีๆ กับคนที่ข่มขืนฉันด้วยเหรอ”“ข่มขืนที่ไหน เธอสมยอมเอง ได้ยินเต็มหู อ๊าๆๆ นายอัค อ๊า...”“บ้า” มุกตาภาหน้าแดง“หยุดเลยนะ ไม่ต้องพูดเรื่องเมื่อกี้ออกมาอีก”“จะพูด” เขาสวนกลับเร็ว เลิกคิ้วขึ้นยียวนกวนประสาท โอบท่อนแขนรอบไหล่บางรั้งเรือนร่างเพรียวบางที่สวมเสื้อผ้าเปียกครบทุกชิ้นมาแอบอิงใกล้ๆ เพื่อคลายความหนาว“เอ๊ะ ปล่อย ได้จนพอใจแล้วยังจะมาแตะต้องอะไรอีก”“ทำไมจะแตะไม่ได้ ในเมื่อเธอเป็นเมียฉัน”“ตลกแล้ว เจอกันวันเดียวข่มขืนฉันเลย มีหน้ามาเรียกเมีย ก็แค่อยากระบายความใคร่เท่านั้นแหละ สิ่งที่นายอัคทำกับฉัน!”“ถ้าระบายความใคร่ ฉันคงไม่บรรจงรีดน้ำให

ตุ้บ!“โอ๊ย เจ็บ!”เด็กเมื่อวานซีนชันกายขึ้นจากเตียงนอนสามฟุตมาร้องโวยวาย “จะฆ่ากันหรือไง!”“จะเปลี่ยนใจฆ่าก็ตอนนี้แหละ ดื้อนัก! กลัวคนอื่นไม่รู้เหรอไง ว่าฉันพาเธอมาอยู่ด้วย หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยากอ่อยผู้ชาย!”“ฉันจะรู้ได้ไงว่านายอัคพาฉันมาที่ไหน! เอาอะไรคิดพาฉันมาบนเรือขุดแร่ที่มีแต่คนงานผู้ชาย นายอัคนั่นแหละคิดอะไร จะพาฉันมาให้นายอัคกับคนอื่นทำอะไรต่อมิอะไรงั้นเหรอ”“น้ำหน้าอย่างเธอ ฉันคนเดียวก็ไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องให้ถึงมือไอ้พวกนั้นโทรมหรอก!”“ไอ้บ้า ปากไม่ดี นายอัคสารเลว!”เขาไม่ตายเพราะกำปั้นน้อยที่เหวี่ยงเข้าทุบอกหรอกอัครารำคาญ รวบมือเล็กกดไหล่เด็กแสบให้นั่งลงปลายเตียง หนุ่มตาเหยี่ยวมองสาวตากวาง มุกตาภาหลับตาเก้อเข้าใจผิดคิดว่าเขายกมือขึ้นจะตบตี แต่ความจริงแล้วอัคราแค่จะถอดกางเกง“บ้า!” หล่อนยกมือขึ้นปิดตา เขาโยนกางเกงไปหล่นตุ้บลงมุมห้อง แอบลืมตามองผ่านนิ้วผ้าเก่ามีหลายตัวจนกองสูงเป็นภูเขาอยากจะอี๋อยากจะแหวะ อัคราเป็นผู้ชายที่สกปรกที่สุดในโลก!“ถอดของเธอบ้างสิ ตัวเปียกเดี๋ยวก็ไม่สบาย”“ไม่! อย่า...” ปฏิเสธเสียงงอแง ไม่ให้อัคราแตะต้องร่างกาย ยังไม่ยอมลดมือเพราะแอบเห็นว่าอั

ดูเหมือนว่ามุกตาภาจะคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในห้องแคบๆ นี้เสียแล้ว ตลอดสองสัปดาห์มานี้อัคราไม่ได้ใจร้ายกับหล่อนอีก อยากได้อะไรแค่เขียนใส่กระดาษ เขาฝากคนงานของเขาเข้าเมืองซื้อมาให้ทั้งหมดมุกตาภาได้ไม้กวาดมาปัดเศษดินเศษเส้นผมที่หล่นสกปรกบนพื้นไม้ ได้เสื่อมาปูพื้นเวลานั่งกินข้าว ได้เครื่องนอนใหม่เอี่ยมยกชุดทำให้หล่อนนอนหลับสบายมากขึ้น ไม่ต้องทนใช้ชีวิตเหม็นอับให้กลากเกลื้อนขึ้นแขน ได้เสื้อผ้าใหม่ชุดเดรสสวยๆ สเปรย์ปรับอากาศ ของใช้ในการอาบน้ำ และหนังสือสามเล่มไว้อ่านเล่นแก้เบื่ออัครากลับมานอนกับหล่อนทุกคืน แต่นอนไม่เต็มตา หลับทีละสองสามชั่วโมงก็ลุกไปทำงานอีกรอบ อึดถึกทนจนมุกตาภาคิดว่าเขาอาจจะอายุไม่ยืนนัก ได้ป่วยตายสักวันเพราะโหมงานหนักถึงเวลาอาหารทุกเช้ากลางวันเย็น เขาหิ้วปิ่นโตเข้ามากินในห้องนอนด้วยกัน ระหว่างวันเขาว่างจากการทำงานมักจะเดินทอดน่องกลับมานั่งเล่นในห้อง เผื่อหล่อนอยากเข้าห้องน้ำหรืออยากได้อะไร เขาล็อกแม่กุญแจไซซ์ใหญ่คล้องประตูไว้ ถึงจะถูกด่าว่าตัวเหม็นทุกวันอัคราก็โรคจิตเหลือเกินไม่เคยสะทกสะท้านทางหนีเดียวของมุกตาภามีแค่ช่องเล็กๆ เหนือหัวเตียง แต่ใครจะมุดไปได้ช่องเล็กแค่นั้

เพล้ง! ราวกับว่าอัคราสามารถสัมผัสถึงความรู้สึกนึกคิดของมุกตาภาได้ เขาพาลุงครามกับคนงานเกือบสิบชีวิตเข้ามาในร้านอาหารดังในตัวอำเภอ เมนูทั้งหมดเอาใจคนท้องถิ่น ขายอาหารป่าจำพวกหมูป่า ไก่ป่า เก้ง กวาง หรือหากวันไหนมีสัตว์ป่าผิดกฎหมายร้ายแรง ไม่ให้ล่า เจ้าของร้านก็จะมากระซิบเสนอใกล้ๆ ให้ลูกค้าตัดสินใจด้วยตัวเอง“นายอัค บาดเจ็บตรงไหนไหม”หนุ่มหล่อรวยแถมยังโสดมาใช้บริการทั้งทีเจ้าของร้านอกอึ๋มย่อมต้องมาดูแลโต๊ะเขาด้วยตัวเองเป็นธรรมดา แขนเขาพลาดปัดไปโดนแก้วเบียร์ตกแตก เจ้าของร้านสาวสวยก้มนมหกเก็บเศษแก้วทีละชิ้นนำไปวางบนที่ตักผงที่พนักงานเสิร์ฟวิ่งไปหยิบมาให้“ไม่” แม้อัคราจะเมินหน้าหนีไปทางอื่น ทว่าใต้โต๊ะตัวใหญ่ เจ้าหล่อนอ่อยต่อเนื่องถึงขั้นลากมือเรียวนุ่มไปบนหน้าแข้งชายหนุ่มเสนอตัวให้เขาสุดยอด เก็บเศษแก้วยังไม่หมดจำต้องกลับมาเก็บเศษหน้าตัวเอง เนื่องจากจู่ๆ นายหัวหนุ่มแห่งเหมืองอัคราลุกขึ้น“กลับ”ลุงครามกับคนงานหนุ่มๆ กำลังสั่งอาหารหันมามองเขาทั้งโต๊ะ ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมจากอัครา เขาก้าวพรวดออกไปจากร้าน เป็นเหตุให้ลุงครามกับคนงานทุกคนวางเมนูแล้วตามเจ้านายออกไปจนถึงตอนนี้คุณสะอาดยังไม่ส