บทที่ 8/3 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ

“ขอเสื้อผ้าคืนได้ไหม...” มุกตาภากระซิบขอร้อง หล่อนไม่ดื้อ อยู่กับเขาน่ากลัว แต่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าสามคนที่เดินตรงมาทางนี้น่ากลัวมากกว่า

“ไม่ได้” อัครายึดผ้าเปียกทุกชิ้นไว้เป็นหลักประกัน

“ฉันจะฟ้องย่า ว่านายอัคทำอะไรกับฉัน”

“รอดไปให้ได้ก่อนเถอะยัยเด็กกะโปโล”

หยุดสบสายตากันเสี้ยววินาที ประเมินความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน ก่อนต่างฝ่ายจะเมินใส่กัน

อัคราใช้ตาคู่คมแอบมองผ่านซอกหินไปทางกลุ่มคนที่มาหยุดริมน้ำตกวักสายน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้า บนหลังของพวกมันสะพายเอาอุปกรณ์ดักสัตว์มาด้วย ลำธารสายนี้โคตรยาว ไหลออกจากน้ำตกสูงชัน แม่งไม่ไปนั่งพักที่อื่น เสือกมานั่งพักตรงนี้ ไอ้พวกเวร

ตัวมุกตาภาสั่นทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านมาปะทะกายเปลือยเปล่า

อัคราเห็นใจเด็กอวดดี โอบมือใหญ่รอบแผ่นหลังบางดึงเรือนร่างนุ่มนิ่มมา กกกอดไว้กลางอกกว้าง ยินยอมให้หล่อนเบียดเรียวขาคู่งามหนีบเข้าหาสีข้าง เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย

กอดกันในท่วงท่าน่าหวาดเสียว อะไรต่อมิอะไรเสียดสีกันและกัน เนื้อนมนุ่มนิ่ม นวลเนื้ออวบอูมเบื้องล่าง อัคราแทบจะไม่ต้องจินตนาการถึงความงดงาม เขาเชยชมทุกอย่างได้ด้วยตาเปล่าและฝ่ามือหยาบกระด้างคู่หื่นกระหาย  

“ทะลึ่ง” หญิงสาวปัดมือเขาทิ้ง ไม่ให้เล่นกับปลายยอดชูชัน

“อ้าว คนจะเอากันจะมาทะลึ่งอะไร”

หัวเราะหึหึให้สาวน้อย

มุกตาภาค้อนใส่คนทุเรศ หล่อนขยะแขยงขนสีดำน่ารังเกียจบนอกกว้าง แต่จำใจเบียดกายเข้ากอดเขาอีกครั้ง ไม่เหลือช่องว่างให้เขาซุกซน อัคราเหมือนแกล้ง เล่นข้างหน้าไม่ได้ เขาสากมือหยาบกระด้างไปลูบไล้บั้นท้ายงอน

กลิ่นควันไฟอ่อนๆ ลอยมาทางนี้

ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนั้นจะปักหลักอยู่ริมน้ำตก เตรียมจะเอาสัตว์ป่าสักอย่างมาย่างกินยามเย็น

เย็นเหรอ...

หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า

แสงสุดท้ายลับขอบฟ้าไปแล้ว อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ท้องฟ้าจะปกคลุมไปด้วยความมืดมิด

“นายอัค ฉัน... หนาว”

ปากแห้งซีดกระซิบแผ่วเบา ซุกกายเข้าหาเขาใกล้ชิดแค่ไหนก็ไม่อาจบรรเทาความหนาวเหน็บในกาย สบตาอัครา อ้อนวอนขอให้เขาทำอะไรสักอย่าง

“อดทน”

อัคราตอบหลังถอนจูบ

ไม่ถึงสองวินาทีเขาเริ่มต้นจูบมุกตาภาอีกครั้ง หล่อนไม่ได้ให้ความร่วมมือแต่ไม่ได้มีปฏิกิริยาต่อต้าน

“ขะ... ขอฉันใส่เสื้อผ้าได้ไหม” ปากซีดสั่นระริก

“ผ้าเปียกใส่ไปก็หนาว กอดฉันไว้ให้แน่นๆ”  

เปียกขนาดนั้น ใส่ก็หนาว ไอ้เวรพวกนั้นจะอยู่อีกนานหรือเปล่า พวกมันไม่ใช่คนรู้จักของเขาด้วยสิ อาจจะเป็นคนต่างถิ่นมาล่าสัตว์เก็บของป่าไปขาย

เข้าใจมุกตาภา อัคราเองก็หนาว

โทรศัพท์?

โทรศัพท์ไปไหน?

ในกางเกงยีนของอัคราไม่มีอะไรอยู่ในนั้นสักอย่าง เขาพกโทรศัพท์ติดตัวเสมอ ไม่ได้ทิ้งไว้ในรถ ถึงตรงนี้จะไม่มีสัญญาณแต่คนของเขาสามารถตามตัวได้จากตำแหน่งล่าสุดและแกะรอยตามหาได้

อัคราแลหางตาไปทางน้ำตก อย่าบอกนะว่าโทรศัพท์ตกน้ำตอนเขากระโดดลงไปช่วยยัยเด็กลิงทโมนคนนี้

“โทรศัพท์ฉันตกน้ำตอนที่ฉันลงไปช่วยเธอ”

“บ้าจังนายอัค ฉันยังไม่อยากตาย”

“อย่าห่วงเลย คนของฉันแกะรอยจากตำแหน่งล่าสุดได้”

“อีกนานแค่ไหนกว่าคนของนายอัคจะรู้ว่านายอัคหายไป เราไม่ต้องรอข้ามวันข้ามคืนเหรอ”

ก็ไม่รู้สินะ

หน้าอัคราตอบมาเองโดยไม่ต้องพูด

“ถึงพวกนั้นจะกลับไป เราก็ออกจากป่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ดี เราไม่มีไฟฉาย อุปกรณ์ป้องกันตัวก็ไม่มี เดินฝ่าป่าออกไปเจองู เจอเสือ เราได้ตายกันพอดี”

“อยู่ตรงนี้ก็ตายเหมือนกันนั่นแหละ ถ้าพวกมันมากินน้ำริมน้ำตก บ้าจังนายอัค ฉันยังไม่อยากตาย”

“ฉันก็ไม่อยากตายเหมือนกันนั่นแหละ เด็กบ้า” เถียงเขาฉอดๆ ปากดี ปากเก่งเหลือเกินลูกสาวไอ้เมฆ

“อื้อ...” คุยกันอยู่ดีๆ อัคราจูบลงบนปากนิ่มอีกครั้ง มุกตาภาเบื่อจะห้ามไม่ให้เขาหาเศษหาเลยกับกายสาว

“พอก่อน เราออกไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขาไม่ดีกว่าเหรอ นายอัคใหญ่โต มีแต่คนเกรงใจ พวกเขาคงไม่ทำอะไรเราหรอก โดยเฉพาะกับนายอัค”

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเด็กโง่ คนใหญ่คนโตใช่ว่าไม่มีศัตรู มีคนอยากฆ่าฉันเยอะแยะเต็มไปหมด เธอไม่รู้เหรอ ยิงฉันทิ้งตรงนี้ ไม่มีใครเอาผิดพวกมันได้”

“อ๋อ เก่งแค่ตอนมีลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลัง กับตอนถือปืนงั้นสิ ฉันคนหนึ่ง ที่อยากให้นายอัคตาย”

 “อยากให้ฉันตายเหรอ” อัคราโกรธแค้น

“นายอัคคิดฆ่าพ่อ ฆ่าพี่นวล แล้วยังจะฆ่าฉัน คนที่ชอบสร้างศัตรู ก็สมควรแล้วที่จะถูกเกลียด”

เขารึอุตส่าห์ช่วยชีวิตทั้งยังพามาหลบหลังโขดหิน ให้รอดพ้นจากสายตาคนหาของป่ากลุ่มนั้น

มุกตาภากลับพูดจาเสียดสีให้เขาโกรธแค้น

“พวกเลี้ยงไม่เชื่องอย่างเธอ ต้องเจออย่างฉัน!”

นายเหมืองเถื่อนจูบปิดปากมุกตาภา เพิ่มอุณหภูมิในร่างกายหล่อนให้อบอุ่นมากขึ้น องศาการขยับกรอบหน้าเร็วตามการขบเม้มบนเรียวปากบาง

“อย่านะ จะบ้าเหรอ พวกนั้นได้ยินจะทำยังไง!”

“ก็อย่าเสียงดังสิ ถ้าเธอไม่อยากโดน 4 ต่อ 1!”

อัครากัดติ่งหูบาง ผลีผลามช้อนมือใหญ่เข้าใต้ก้นงอนยกขึ้นมาสอดรับกับแก่นกายที่แข็งแกร่ง และตั้งตรงพรักพร้อมสอดใส่

มุกตาภาจะโยกก้นหนี แต่อัคราบังคับกดสะโพกมนมาสอดประสานร่าง ไม่ใจดีรอให้ร่างกายหล่อนปรับตัวกับการรุกราน ตะปบฝ่ามือลงบนสะโพกเพรียวยกเอวหล่อนขึ้นลง ขึ้นลง ต่อเนื่องหลายครั้งให้ความเสียวซ่านอาบชะโลมจิตใจ กระแทกกระทั้นรุนแรงชำแรกลึก

“เจ็บ...”

“เจ็บก็ต้องทน ถ้าเธอร้องสักแอะ ฉันจะชวนพวกมันมาเล่นสนุกกับตัวเธอ!”

อัครายกสะโพกสอบกระเด้งขึ้นมาสอดใส่ถี่ยิบ ไม่ปล่อยให้มุกตาภาได้มีเวลาหายใจ กดแผ่นหลังสาวผิวสีน้ำผึ้งให้แนบไปกับโขดหิน

ดวงตาคู่หวานมีหยดน้ำใสไหลทะลักออกมา

“อ๊ะ...”

“บอกให้เงียบ!”

อัคราแกล้งสะกิดปุ่มเกสรแสนสวย ให้เรียวขาคู่งามสั่นแรงกว่าเดิม สะใจที่เห็นหล่อนยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ เพราะไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมา

เขาเลื่อนริมฝีปากมาประกบบนริมฝีปากของหล่อน บดขยี้อย่างเร่าร้อน มุกตาภาเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียวซ่านปนเจ็บๆ แสบๆ จูบของเขาทวีความร้อนแรงพร้อมๆ กับแก่นกายเบื้องล่างเคลื่อนไหวถี่ ยอดอกคู่สวยตกอยู่ภายในอุ้งปากร้อน ถูกโจมตีจุดเสียวหลายจุดพร้อมกัน

เนื้อกับเนื้อกระทบกันหนักหน่วง เสียวครางหฤหรรษ์ถูกกลบโดยเสียงน้ำตก จากเคยต่อต้าน สีหน้ามุกตาภาในตอนนี้แดงระเรื่อและมีนัยน์ตาหวานเยิ้มจากความสุขจนล้นอก

“อ๊ะ... อ๊ะ... นายอัค...” กอดรอบต้นคอรับจูบจากเขา หลับตาและบิดกายงดงามไปมายินดีรับทุกความสุขที่เขาตั้งใจมอบให้

“มีความสุขไหมมุก...” อัคราพูดขึ้น

“อืม...”

เขารวบขาคู่งามมาแนบไปกับหน้าท้องแข็งแรง ทุ่มแรงทั้งหมดที่มีส่งไปยังจุดสอดประสานระหว่างเพศชายกับเพศหญิง ความหนาวสั่นในช่วงแรกแปรเปลี่ยนมาเป็นความอุ่น กว่าทุกอย่างจะดำเนินไปถึงจุดแตกดับที่ทำให้คนสองคนอุ่นมากกว่าเดิม