บทที่ 8/2 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ

“อย่า ฮือ...”

หน้าสวยสะบัดไปมา อัคราไม่สนใจ ใช้มือเล่นจนพอใจเขาสลับไปใช้ปาก ดูดเล่นจนไม่เหลือพื้นผิวไหนให้ลิ้นเขาสัมผัส

“นมสวยมากเลยมุก...”

คำชมบ้าๆ แบบนั้น ใครเขาอยากได้ยินกัน!

มุกตาภาใช้ดวงตาแดงก่ำสบตาหื่นกระหายของหลานชายย่าสะอาด โขดหินแข็งและสาก ผิวมุกตาภาบางมากขูดขีดหลายครั้งเริ่มจะเจ็บจนต้องเบ้ปาก ยอมทอดกายนอนนิ่งสะอึกสะอื้นเบาๆ หวังให้อัคราหายบ้า

นี่แค่จุดเริ่มต้น อัครายังบ้าได้มากกว่านี้

อารมณ์ทางเพศของเขารุนแรงเกินจะควบคุมไหว เอาหน้าซุกซบตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูก ลากมือหยาบกระด้างผ่านสะดือบุ๋มไปรูดซิปกางเกงยีนตัวเพรียว

มุกตาภาสะดุ้งเฮือกกลับมาต่อต้านเขาอีกครั้ง นั่นแหละเยี่ยมเลย ช่วยให้เขาลากกางเกงยีนได้ง่ายมากขึ้นจนกระทั่งตัวมุกตาภาเปลือยเปล่าสมบูรณ์

อึก... อัครากลืนน้ำลาย เขาเมานม เมาสะโพกผาย ต่ำลงไปถึงจุดสงวนอิสตรี

“อย่า!”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อัคราเลียสะดือสวยเล่นเป็นอมยิ้ม

เลียสะดือยังพลิ้ว เลื่อนต่ำลงไปอีกนิดเน้นๆ หนักๆ ตรงนั้นไม่เคลิ้มก็ให้รู้กันไป  

“นายอัค ฮื่อ!”

“เรียกอีก ดังๆ ฉันชอบ!”

“โรคจิต!”

“หึ!” ของชอบผู้ชาย ไม่โรคจิตจะได้เหรอ

อัคราถอนใบหน้าออกจากจุดเสียวระดับธรรมดามาโจมตีจุดเสียวระดับเทพ โฉบใบหน้าคมลงไปชิดวินาทีเดียวเรียวขาคู่งามหนีบเข้าหากัน

อัคราจับขาคู่นั้นแยกออกคว้าสะโพกเพรียวให้ลอยโด่งขึ้นจากโขดหินมาแนบชิดกับริมฝีปากสีแทน มีแค่แผ่นหลังด้านบนสุดเท่านั้นที่รองรับน้ำหนักตัวมุกตาภาไว้

“อย่า!” ตาสวยเปิดกว้าง หลับไม่ลง จะร้องไห้ให้ได้เมื่อเห็นการกระทำอุกอาจจากนายเหมืองชั่ว

“อ๊ะ...” หล่อนเกร็งหน้าท้องลดอารมณ์เสียวกระสัน

ไม่นะมุก ไม่

หญิงสาวหน้าแดงแปร๊ด สะบัดใบหน้าแรงๆ แต่ไม่มีเส้นผมปลิว เนื่องจากเปียกปอนไปหมดทั้งร่าง เล็บยาวคู่นั้นเคยวางบนไหล่แข็งแรงเพื่อจิกเล็บเข้าไปในเนื้อเขา กลับผ่อนแรงลงเหลือแค่จับไว้

ความรู้สึกเสียวจนต้องหลบตาพริ้มมันเป็นแบบนี้เองเหรอ...

มุกตาภาบิดเอวบ้างเป็นบางครั้งขณะที่อัคราโฉบเฉี่ยวลิ้นพลิ้วไหวไปตามซอกหลืบเร้นลึกในกายสาว

“นายอัค สะ... เสียว เสียว! พอ... พอก่อนได้ไหม ฮื่อ!” มุกตาภาขยับร่างกายได้แค่ท่อนบน ลืมตาขึ้นมองเห็นเพียงความดำดกของเส้นผมปกคลุมบนศีรษะนายหัวหนุ่ม

“นายอัค...”

“เด็กดี... อีกนิดเดียว”

ตาอัคราหวานเยิ้ม หลงใหลกลีบกายสาวที่ยังสดใหม่ มีสีแดงอ่อนๆ ไม่ได้ชอกช้ำเหมือนนังนวลที่มันผ่านมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำก่อนจะมาเป็นเมียเขา

“เธอสวยมาก เด็กน้อย...”

นิ้วทั้งสี่จากข้อมือสองข้างยังช้อนใต้สะโพกอวบ ว่างเว้นแค่นิ้วโป้ง อัคราคืบคลานมันเข้าไปแบะกลีบสาวออกเล็กน้อย พ่นน้ำลายลงไปเติมความชุ่มชื่นเชยชิมอีกรอบให้หนำใจ

“อืม...” เสียงครางแสนหวานกระตุ้นให้เขาไล้เลียเร็วมากขึ้น

อัคราแข็งค้างไปทั้งตัว เสียงน้ำตก ซ่า ซ่า ซ่า ไม่อาจกลบเสียงแห่งความสุขสันต์

อัคราชอบการแก้แค้นวิธีนี้ ไอ้เมฆเอาเมียเขาไป เขาเอาลูกมันมาทำเมียแทน ถือว่าหายกัน

“อืม... อืม... อา...”

นายเหมืองหนุ่มผู้ร่ำรวยแต่สกปรกที่สุดในอำเภอแอบมองใบหน้านวลของสาววัยยี่สิบเอ็ดปี มุกตาภาดูดนิ้วโป้งเล่นเพื่อข่มความต้องการทางเพศ ซึ่งคนทุกคนมีอยู่ในตัวไม่ได้เกี่ยวกับว่าเพศไหน

เพิ่งเคยโดนเหรอ?

หรือเพราะเคยมาหลายครั้งแล้วถึงได้ชอบ

อัคราแสยะยิ้ม

เขาฉวยโอกาสนั้นค่อยๆ วางสะโพกเพรียวลงราบบนโขดหิน ความเย็นชั่ววูบทำให้หล่อนลืมตาขึ้นมามองเขาอีกครั้ง

อัคราไม่ยอมให้เด็กเพิ่งโตมีเวลาคิดฟุ้งซ่าน ยืดตัวสูงใหญ่ขึ้นไปประกบจูบบนปากอิ่ม ชอนไชลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานจนมุกตาภาหลับตาลงอีกครั้ง แนบกายแข็งแรงไปกับอกเปลือยนุ่มนิ่ม รีบเร่งจัดการกางเกงยีนขายาวของตัวเองออกไปให้พ้นทาง

ทั้งอัครากับมุตตาภาอยู่ในโหมดพร้อมรบ ฟัคกันก่อนเรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกันทีหลัง แต่กลับมีเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ จากทางป่าฝ่าความรกทึบของพงหญ้ามาทางธารน้ำตก เสียงคนคุยกันนั้นไม่ได้มีแค่หนึ่งคน แต่มีสอง หรืออาจจะสาม

“เงียบๆ ไว้”

อัคราดึงมุกตาภาขึ้นมากอด อุ้มกายอรชรเปล่าเปลือยติดเอวไป

เร็วถึงขั้นมุกตาภาไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าอัครานิ่งมาก ดึงนิ้วมาแตะปาก สั่งกึ่งขอความร่วมมือ โดยที่เขาไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจ

พวกเขาอยู่ในสภาพล่อแหลมอาจจะเป็นอันตรายทั้งตัวมุกตาภาและตัวเขาเอง

“ขอเสื้อผ้าคืนได้ไหม...” มุกตาภากระซิบขอร้อง หล่อนไม่ดื้อ อยู่กับเขาน่ากลัว แต่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าสามคนที่เดินตรงมาทางนี้น่ากลัวมากกว่า

“ไม่ได้” อัครายึดผ้าเปียกทุกชิ้นไว้เป็นหลักประกัน