All Chapters of นายหัวทมิฬ: Chapter 11 - Chapter 20

“ปากเหรอ! เดี๋ยวเถอะ”ย่าสะอาดสะบัดฝ่ามือเหี่ยวเหมือนจะฟาดหลาน ทว่าย่ารักหลานชายมากที่สุด โกรธอย่างไรตีไม่ลง อย่างมากในวัยเด็กก็แค่ลงโทษอัคราด้วยการงดเติมข้าวเพิ่มอีกจานได้ผลทุกที เพราะเด็กพลังเยอะจะทรมานทนฟังเสียงท้องร้องโครกครากจนข่มตาหลับไม่ลงพ่อของอัคราด่วนตายจากไปเมื่อห้าปีที่แล้ว ดินถล่มทับตายทั้งเป็นระหว่างการขุดเจาะหน้าดินปีต่อมาแม่อัคราตายไปอีกคน ตรอมใจที่สูญเสียสามีผู้เป็นที่รักปู่ก็ตายในเหมืองเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ทำงานหนักตราบจนวินาทีสุดท้าย พลัดตกน้ำถูกเชือกพันขาจนจมน้ำตายตระกูลของย่าสะอาดหากินกับธรรมชาติจึงถูกธรรมชาติลงโทษ ห่วงแต่อัคราทายาทคนสุดท้ายในตระกูล ย่าสะอาดไม่อยากให้หลานชายป่วยหรือเป็นอะไรตามปู่กับพ่อเขาไปอีกคนหลานเข้าเหมืองวันไหน ย่าสวดมนต์ภาวนาขอให้หลานชายปลอดภัย อย่าทิ้งย่าแก่ๆ คนนี้ให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว“หยอกเล่นน่า ได้ยินย่าบ่นเหงาคิดถึงหลาน แค่ชดเชยความอบอุ่นให้ย่า กินข้าวเถอะครับ ผมไม่ได้นอนมาสองวัน ง่วงมาก คุยกับย่าไม่นานก็จะกลับบ้านแล้วครับ”เอาใจย่า ตักน้ำพริกปลาทูวางไว้บนข้าวสวยร้อนๆ ย่าสะอาดยังไม่ยอมกินข้าว ตั้งลำคอตรงจ้องมองมาที่เขา“กลับไปก็น

“น้ำหน้าอย่างนี้เหรอ ที่บ่งบอกว่าสำนึกผิด!” อัคราตะคอก“ตาดำยกโทษให้ผมแล้วครับนายหัว” หนุ่มพยายามจะบอกเล่า เพื่อให้ความผิดของเขาลดน้อยลง ในเขตอำเภอนี้ใครหาเรื่องอัคราเท่ากับตาย หนุ่มไม่อยากมีปัญหากับคนที่มีอำนาจมากที่สุด“ตาดำยกโทษให้มึง แต่กูไม่ยกโทษให้มึง แล้วมึงจะทำไม ไอ้เวร! มึงเจตนาทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงความตาย! ตั้งข้อหาพยายามฆ่ากับมึงยังได้! กูมีหลักฐานแน่นหนาเอาผิดมึงได้ ต่อให้ตาดำจะบอกว่าไม่เอาเรื่องมึงก็เถอะ! มึงทำงานกับกู เป็นลูกน้องกู หน้าที่ของมึงคือก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง ไม่ใช่กร่างหาเรื่องคนอื่น กล้าทำร้ายได้แม้กระทั่งกับเพื่อนร่วมงาน มึงอยากฆ่ากัน มึงไปฆ่านอกเวลางาน! แต่มึงทำในเวลางาน เพราะอยากลองดีกับกูมากกว่า!”“นาย... ยกโทษให้ผมเถอะครับ ผมผิดไปแล้ว” คนงานหนุ่มทรุดนั่งบนพื้นก้มกราบนายหัวอัครา “ผมมีครอบครัวให้ต้องดูแล ลูกเล็ก เมียป่วยไม่ได้ทำงาน แม่ก็ป่วยนอนติดเตียง ขอร้องเถอะครับนาย”“คนอื่นเขาไม่มีครอบครัวให้ดูแลเหรอ มึงถึงคิดจะฆ่าเขา! ถ้ามึงรักครอบครัวมึงมากพอ มึงคงไม่ทำสารเลวให้กูหงุดหงิด! นับจากนี้ต่อไปอีกหนึ่งปี มึงอย่าให้กูเห็นหน้ามึงในเหมืองอีก ข้างนอกก็อย่า

Line GroupMook: ทุกคน สรุปว่าฉันกลับบ้านนะMook: เจอกันตอนเปิดเทอมKie: ขอให้พ่อสบายดีนะ ไว้เจอกันMay: [ส่งสติกเกอร์โอเค]Nim: [ส่งสติกเกอร์เดินทางปลอดภัย]รถปรับอากาศสายใต้คันใหญ่เคลื่อนที่ออกจากสถานีขนส่ง มุกตาภาเปลี่ยนช่องแช็ตจากไลน์กลุ่มเพื่อนไปไลน์ส่วนตัวย่าสะอาด เพิ่งพิมพ์ได้ครึ่งเดียวซัมซุงเครื่องเก่าดับคาตา เปิดหลายครั้งแต่ไม่ติด อย่าบอกนะว่าแบตหมด โธ่... ไม่น่ารีบร้อนจนลืมชาร์จ ลืมไปว่าระหว่างทางกลับจากเกาะล้านมาถึงฝั่งพัทยา และจากพัทยานั่งรถตู้กลับมาถึงกรุงเทพฯ ฟังเพลงมาตลอดทางกระเป๋าเป้ใบเล็กมีของใช้ส่วนตัวไม่มาก มุกตาภายกขึ้นมาวางไว้ข้างเท้า หล่อนยกมันขึ้นมาค้นหาสายชาร์จ รื้อค้นนานสองนานกว่าจะมั่นใจว่าลืมเอามาด้วย สิบชั่วโมงที่ไม่มีโทรศัพท์ใช้มุกตาภาคงจะทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็นมุกตาภาไม่มีอะไรทำ นั่งรถว่างๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่นบนที่นั่งเดี่ยวมาตลอดทั้งคืน หลังฟ้าสางรถปรับอากาศคันใหญ่เคลื่อนเข้าสู่เขตจังหวัดพังงา มุกตาภาตื่นตัวตอนผ่านจุดจอดตำบลเขาหลัก มาถึงจุดจอดตำบลทุ่งมะพร้าว เช็ดหน้าเช็ดตาเตรียมลงรถในจุดจอดอำเภอท้ายเหมือง ตบแก้มตัวเองไว้ไม่ให้ผล็อยหลับอีกรอบกลัวจะนั่งย

มือโปะยาสลบนั่งรถคันเดียวกับอัครามาถึงเรือนหอเฝ้ามองนายหัวหนุ่มวางร่างไม่ได้สติของลูกสาวนายเมฆลงบนเตียงนอนในห้องนอนแขกบนชั้นสองของบ้าน แววตาคนสูงวัยไม่ได้โหดร้าย ค่อนข้างอ่อนโยน ห่วงใยเด็กสาวรุ่นลูกที่คุ้นหน้าคุ้นตามาตั้งแต่แรกเกิดแม่ของน้องหนูมุกคนรู้จักในหมู่บ้านข้างเคียง พ่อของน้องหนูมุกก็ไอ้เมฆ คนงานที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขทำงานในเหมืองด้วยกันมายี่สิบกว่าปี ลุงครามขัดใจอัคราไม่ได้ ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่โหดร้ายกับเด็กสาวตัวแค่นี้หนักมากเกินไป“ถ้าย่ารู้เรื่อง คนแรกที่ผมจะเอาเรื่องก็คือลุง เข้าใจตรงกันนะ”“ลุงเข้าข้างนายหัวอยู่แล้ว ไม่ทำนอกเหนือจากคำสั่งหรอกครับ” เลิกแอบมองเด็กสาว คิดในใจว่าตัวใครตัวมันนะหนูนะ“แต่ถึงลุงจะไม่บอกใคร ก็ใช่ว่าจะเก็บเป็นความลับไปได้ตลอดนะครับ คนเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ก็พวกคนรับใช้กับคนงาน พวกมันผิดสังเกตอาจจะเอาไปเล่าลือจนเข้าหูคุณสะอาดก็เป็นไปได้”“ขอสักเดือนก็พอแล้ว พ้นจากช่วงนั้นย่าจะรู้ก็เรื่องก็ช่างย่า”ลุงครามหลับตาพลางยืนเอียงข้างไม่มองอัคราลากนิ้วสากไปตามกรอบหน้าเด็กสาว เจตนาชัดเจนว่าลักพาตัวหล่อนมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แบบนี้มันเข้าข่ายกักขังหน่วง

โฟร์วีลคันสีดำของอัคราขับออกจากหมู่บ้านหน้าเหมืองมุ่งหน้าไปทางชายป่า มีกระต๊อบน้อยหลังเล็กของพรานแก่ในหมู่บ้าน ก่อนถึงทางเดินขึ้นเขา อัคราจอดรถไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใช้นิ้วกระดิกเรียกมุกตาภาให้ลงรถเหมือนเห็นหล่อนเป็นไอ้แมนยูหมาจรหน้าสำนักงานลูกสาวคนงานในเหมืองใจใหญ่เหมือนผู้ชายอกสามศอก เคยถูกโปะยาสลบแต่ไม่คิดหนี เหวี่ยงประตูปิดกลับแรงที่สุดในชีวิตให้เจ้าของรถชอกช้ำใจก่อนจะเชิดหน้าตามมามองหน้าอัครา“อ้าว นายหัว มาเกือบมืดค่ำ จะไปไหนเหรอ” พรานเฒ่าเจ้าของบ้านเหลาไม้อยู่ไม่ไกล ด้อมๆ มองๆ จนรถจอดจึงออกมาถามอัครายังไม่ตอบ ตาแก่เห็นหน้าเด็กสาวที่มาด้วยกันเขาสะดุ้งสุดตัว“นังหนูคนนี้ ลูกสาวนายเมฆไม่ใช่รึ!”มุกตาภาอุ่นใจ รู้สึกเหมือนได้พวกพ้องเพิ่มมาอีกคน“ใช่จ้ะตา ฉันมุกจ้ะ เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ”เตรียมจะก้าวเดินไปทางตากลับถูกอัคราคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้ไม่ให้เดินไปไหนทั้งนั้น มุกตาภากัดฟันมองหน้าเขา สู้แรงอัคราไม่ได้จึงยอมแพ้ ยอมยืนคุยอยู่ตรงนี้“นายอัคจะพาฉันไปหาพ่อเมฆ พ่อเข้าไปหาของป่าเหรอจ๊ะ”“ข้า... ข้าไม่รู้ เอ็งอย่าถามข้าเลย”ตาแก่อุ้มไม้ไผ่ไปเหลาทางอื่น“เดินไป” อัคราไม่คลายแรงมือที่ขยุ้มบนค