บทที่ 8/1 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ

แสงสีส้มอ่อนพาดผ่านขอบฟ้า ย้ำเตือนให้คนสองคนรีบออกจากป่า อัคราอาศัยในพื้นที่ตั้งแต่แรกเกิดและเดินป่าบ่อย ควรเข้าใจสภาพป่ามากที่สุด แต่เขากลับจ้องจะเอาชนะลูกสาวนายเมฆจนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

อัคราถอดเสื้อโปโลออกมารีดน้ำก่อนเหวี่ยงมันทั้งที่ยังเป็นก้อนกลมลงบนโขดหิน ห่างจากกายอ่อนแรงของมุกตาภาแค่ไม่กี่เซนติเมตร

“ว่ายน้ำไม่เป็นทำไมไม่บอกวะ โง่หรือเปล่า!”

เขาทำผิด แต่กลับหาเรื่องมุกตาภา พูดจาเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นถูกต้อง

มุกตาภาเหลืออดเหลือทนกับเขา คว้าเสื้อเขาได้หล่อนลุกขึ้นยืน จับมันเหวี่ยงเข้าไปในน้ำ

ความแรงของสายน้ำที่ต่อเนื่องมาจากน้ำตกพัดพาเสื้อไปไกลภายในเสี้ยวพริบตา

“นี่เธอ!”

อัคราเตรียมจะต่อว่า แต่ถูกมุกตาภาถลาเข้ามาทุบลงที่อกกว้างหลายต่อหลายครั้งจนตัวเขาก้าวถอยไปด้านหลัง

“ฉันเกือบตาย นายอัคยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นกับฉันอีกเหรอ! ใจร้าย ใจดำที่สุด! ฮือ... ฉันไปทำอะไรให้ นายอัคถึงคิดจะฆ่าฉันให้ตาย แค่เพราะเกลียดพ่อเมฆเหรอ งั้นก็ฆ่าฉันอีกคนเลยสิ คนไร้ญาติอย่างฉัน ต่อให้ตายไป ก็ไม่มีใครมาตามหาศพหรอก ฮือ... ปล่อยให้ฉันตายเลยสิ จะช่วยฉันขึ้นมาทำไม ฮือ... ออกจากป่าไปได้ ฉันจะเอาเรื่องทั้งหมดไปบอกย่า! ฮือ... แล้วฉันก็จะแจ้งตำรวจจับนายอัคข้อหาฆ่าคนตาย!”

“พอสักที!”

กรงเล็บร้ายกาจรวบข้อมือบางไว้มั่นให้มุกตาภาเลือกสะดีดสะดิ้งแสดงพฤติกรรมต่อต้าน หล่อนไม่ยอมอยู่นิ่ง โทษทัณฑ์ครั้งนี้อัคราจึงกระชากหล่อนมาอยู่ในวงแขน แผ่นอกเปลือยสีแทนอุดมไปด้วยมัดกล้ามฉบับคนใช้แรงงานในเหมือง แนบชิดไปกับเสื้อยืดสีขาวตัวบาง ที่มันบางจนเห็นโครงชุดชั้นในสีหวานชัดเต็มสองตา

จากไม่หื่น อัคราหื่นตามสัญชาตญาณดิบของเพศชาย ซึ่งเขาห่างหายจากการร่วมหลับนอนกับผู้หญิงหลายเดือน เพราะมัวแต่ยุ่งๆ กับงานในเหมือง รั้งสาวตัวบางเข้ามาให้อกกับอกชนกัน

มุกตาภาขยะแขยงสัมผัส กลับกัน อัครากลับมีอารมณ์

“เลิกพยศแล้วก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของเธอซะ! เธอไม่มีทางหลุดออกจากป่านี้ไม่ได้ ไม่มีทางได้เจอย่า ตำรวจเหรอ ฮึ! ฉันซื้อไว้หมดแล้ว ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกนะ! เธอต้องอยู่ที่นี่กับฉัน ทำงานทุกอย่างตามที่ฉันสั่งชดใช้หนี้สินที่พ่อเธอขโมยเงินขโมยเมียไปจากฉัน! ห้าล้านเชียวนะ ที่มันเอาไป เธอไม่ต้องทำงานทั้งชีวิตเหรอ ถึงจะใช้หนี้หมด!”

“ให้อยู่กับนาย! ฉันยอมตายที่นี่ ตอนนี้ยังดีกว่า!”

“ปากดี! สมกับเป็นลูกสาวไอ้เมฆ ปากแบบนี้ ขอฉันลองชิมหน่อยได้ไหม ว่าจะหวานหรือเปล่า หรือจะขมเพราะอาบยาพิษ!”

อัครากดเรือนร่างสาวอายุอ่อนกว่าหลายปีลงไปนอนราบบนโขดหิน เขาบีบปากเรียวบางให้หล่อนอยู่นิ่งๆ สะเปะสะปะจูบหนักลงบนกลีบปากอิ่มแสนเย้ายวนใจ จูบโดนปากบ้างไม่โดนบ้าง เพราะมุกตาภาดิ้นรนขัดขืนตลอดเวลา

“นายอัคอย่า! ฮือ... อย่าทำฉัน ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง ฮือ...”

“ปล่อยให้โง่เหรอ! ทีพ่อเธอยังทำกับเมียฉันได้แล้วทำไมฉันจะทำกับเธอไม่ได้! ไอ้เมฆมันจูบเมียฉัน เหมือนที่ฉันจูบเธอ แล้วมันทำอะไรเมียฉันอีกรู้ไหม! มันถอดเสื้อผ้าเมียฉัน แล้วแตกในเอากันจนนังนวลมันท้อง! สิ่งไหนที่พ่อเธอทำกับเมียฉัน ฉันจะทำกับเธอทั้งหมด เพื่อแก้แค้นมัน!”

“ไม่นะ!”

มุกตาภากรี๊ด ถูกคมเล็บร้ายกาจลากเอาเสื้อยืดคอกลมหลุดออกจากศีรษะ เหลือแค่บราเซียร์ตัวเล็กจ้อยปิดทรวงอกอวบเกินตัว

อัคราทาบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง มุกตาภาสะบัดหน้าหนีหนวดเคราซึ่งระคายเคืองผิวหน้าบอบบาง ร้องกรี๊ด ถูกอัคราจูบปิดปากอีกครั้ง ส่งได้แค่เสียงอืออาในลำคอ น้ำตาเกือบไหล เมื่อดิ้นรนอย่างไรก็หนีเขาไม่พ้น

“นายอัค พอที พอเถอะ อย่าทำเลย ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว...”

“ถ้าไม่อยากให้ฉันทำ พรุ่งนี้ต้องเอาเงินห้าล้านที่พ่อเธอขโมยไปมาคืนฉัน ว่ายังไง มีไหม ถ้าไม่มี ก็อย่าได้พูดขอร้องฉันให้เหนื่อยเปล่า!”

นัยน์ตาอัคราหื่นกระหายทอดมองนวลเนื้ออวบใต้บราเซียร์เปียกน้ำ รวบข้อมือมุกตาภาไว้อีกครั้งให้แน่นกว่าเดิมถึงสองเท่า ส่งมือข้างที่ว่างไปไปดึงปราการห่อหุ้มอกอวบลากขึ้นไปบนต้นคอ ยอดอกสีน้ำผึ้งอ่อนดีดเด้งขึ้นท้าทายสายตา ชูชันน่าลิ้มลงเหนือเต้าอวบ

อัคราอยากเอาจนตัวสั่น ครางเสียงหลง คลายการจับกุมมือมากุมเต้างาม ขย้ำแรง เคล้นเล่นเหมือนเห็นเป็นปุยนุ่นจนมุกตาภาเจ็บ

“นายอัค อย่า ฮือ...”

คนจิตใจสปรกจะขืนใจได้แม้กระทั่งกับผู้หญิงไร้ทางสู้เชียวเหรอ

หญิงสาวห่อไหล่พยายามจะพลิกกายอรชรหนีไปทางอื่น แต่ไม่ถึงเสี้ยววินาที ถูกอัคราคว้าไหล่กลับมานอนแผ่ใต้ร่างให้เขาเอาลิ้นมาลิ้มลองความสดใหม่ของสาววัยแรกแย้ม

ความเย็นจากสายลมและสายน้ำทำให้มุกตาภาหนาวสั่น ความร้อนเดียวที่หล่อนได้รับมาจากมือคู่ใหญ่ที่ตบตีสองเต้าเล่นเพลินมือ ไม่ได้แรงมาก แต่มันน่าอายที่สุดในความคิดของหญิงสาว

“อย่า ฮือ...”