All Chapters of พิษรักพันธะวิวาห์: Chapter 31 - Chapter 40

“สัญญานะคะ ว่าคุณพ่อจะวิ่งเล่นเป็นเพื่อนหนู”“คุณพ่อสัญญา คุณแม่ล่ะคะ สัญญาไหม นั่งดูคุณพ่อเล่นกับหนูวาก็ได้ ไม่ต้องออกมาวิ่งเดี๋ยวจะสะดุดล้มหัวเข่าแตก”โยนไม้ต่อไปทางหญิงสาวที่แก้มแนบชิดกันในเวลานี้ พวกเขาถูกลูกรัดคอจนหายใจไม่ออกกันทั้งคู่มีหรือญาตาวีจะปฏิเสธ“จ้ะ แต่ตอนนี้ปล่อยก่อนนะ คุณแม่เวียนหัว”เด็กแก้มใสมีความสุข ได้คุยเล่นกับบิดามารดาหนูน้อยหายง่วงเป็นปลิดทิ้งชันตัวขึ้นมานั่งคุยจ้อพูดไปเรื่อยตามประสาเด็ก ฟังไปนานๆ ญาตาวีเริ่มปวดหูแทนปรเมศวร์ ลูกพูดเก่งมาก พูดไม่หยุดปาก จับเรื่องนั้นเรื่องนี้มาเชื่อมโยงกันจนคนฟังแทบจะนอนหลับ แต่ผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าเขาไม่เบื่อเลย ยังคงตอบโต้บทสนทนากับลูกสาวไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ญาตาวีที่ไว้เชิงเริ่มจะมีรอยยิ้มออกมาให้เห็นชอบเวลาที่ปรเมศวร์คุยเล่นกับลูกสาว“จริงเหรอ ช่วยคุณแม่ทำขนมด้วยเหรอ ทำอะไรเป็นบ้าง”“หนูปั้นคุกกี้เป็นรูปกลมๆ ให้คุณแม่เอาไปใส่เตาอบ แต่มันไม่สวย หนูกินเอง ของพี่ๆ ลูกค้าคุณแม่เป็นคนทำ มีแม่พิมพ์ค่ะ ถ้าคุณพ่อไปอยู่กับหนู หนูจะให้คุณแม่ทำให้กินทุกวันเลย คุณแม่เก่ง ทำอาหารอร่อย ทำขนมก็อร่อยด้วยนะคะ ทำเค้กเก่ง สวยมาก!”“ถ้าถึงว

“พี่ปลื้ม ดื่มน้ำเย็นสักหน่อยไหมคะ เผื่อจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น”“ขอบใจนะ” ปรเมศวร์ส่งสายตาชวนหญิงสาวมานั่งด้วยกัน ก่อนรับแก้วน้ำจากเธอมาดื่ม บนแผ่นอกมีร่างกายเล็กจ้อยอาศัยนอน มีลูกมีเมียน่ารักขนาดนี้ ตัดสินใจไม่ผิดหรอกที่ทิ้งทุกอย่างมาเลือกทั้งสองคน“บ้านพี่ปลื้มยังครื้นเครงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ ดีใจจังที่ญาย้ายมาอยู่ที่นี่ ออกจากพ่อแม่พี่ปลื้มมาได้ญาสดชื่นขึ้นเยอะเลย”“ถ้าพี่ย้ายมาอยู่ด้วย ญาคิดว่าพี่จะสดชื่นอย่างที่ญาพูดหรือเปล่า”“ถามญา ญาจะตอบถูกใจเหรอคะ ญาไม่มีอะไรให้เสีย ไม่มีงาน ไม่มีเพื่อน ไม่มีบ้าน ไม่มีอะไรสักอย่าง ย้ายไปอยู่ไหนก็ได้ แต่พี่ปลื้มไม่เหมือนกัน งาน บ้าน เพื่อน ทุกอย่างในชีวิตของพี่อยู่ที่นู่นทั้งหมด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการย้ายถิ่นฐาน มันคงจะเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับพี่”“แต่ถ้าย้ายออกมาทำให้มีความสุขมากขึ้น น่าจะคุ้มค่าให้ลอง”มือปรเมศวร์คืบคลานไปจับบนมือเล็กที่ไม่ได้นุ่มนิ่มเพราะต้องทำงานหนัก อยู่ใกล้ไม่เห็นคุณค่า ห่างไกลกันเข้าหน่อยกลับมองเห็นทุกอย่างชัดเจน“ถ้าพี่ขอร้อง... ให้ญารับพี่กลับเข้ามาในชีวิต จะได้หรือเปล่า”“ชีวิตญาตอนนี้อาจจะไม่ได้สุขสบาย แต

“อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่คิดก็ได้ แกอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ จะเครียดเปล่าๆ ฟังจากที่แกเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง พี่ปลื้มทะเลาะทุกคนหนักมากขนาดนั้นน่าจะหลบไปเลียแผลใจเงียบๆ รอสภาพจิตใจดีขึ้น เขาโอเค เขาก็กลับมาเอง ให้เวลาเขาอีกนิดเถอะนะ”“ตอนนี้จะสองทุ่มครึ่งแล้วนะจ๋า ฉันโทรหาเขาตั้งแต่บ่ายเขาไม่เปิดเครื่องเลย น่าจะโทรบอกสักคำหรือส่งข้อความมาให้ฉันรู้สักนิดว่าปลอดภัย ฉันเป็นห่วงเขาแทบแย่ แต่เขาล่ะ ไม่ห่วงฉันกับลูกบ้างเลยเหรอ ถ้าเขาไม่เห็นว่าฉันเป็นคู่ชีวิต คู่ทุกข์ คู่สุข แล้วเขาจะมาขอคืนดีทำไม”“อย่าเพิ่งนอยด์พี่ชายฉันเลยนะ พี่ปลื้มเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ให้เวลาเขาปรับตัว ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาหาแกกับลูก”“กลับมาตอนที่ฉันไม่ต้องการเขาแล้วน่ะเหรอ แกรู้ไหมจ๋า พ่อแกไม่ให้ใครมาดูแลหลานเลย แค่จะกินข้าวกินยา ฉันยังต้องเดินไปขอ ฉันมาขอรักษาฟรีหรือไง กลัวฉันไม่จ่ายเงินฉันจ่ายให้ก็ได้ แต่อย่าทำกับลูกฉันแบบนี้ ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ยอมยกโทษให้ใครทั้งนั้น”“แกอย่าพูดให้ฉันร้องไห้ได้ไหม” สองสาวอยู่คนละฟากฝั่งของโทรศัพท์ต่างส่งเสียงร้องไห้ระงมน้อยใจสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ช่วงเวลาที่ผู้หญิ

‘ฉันได้ยินฝ่ายบริหารคุยโทรศัพท์กับพ่อนาย เขาส่งจดหมายไปให้แพทย์ระดับผู้บริหารรายงานพฤติกรรมก้าวร้าวของนาย ทุกคนกลัวบารมีพ่อนาย กลัวนายจะมีปัญหาเรื่องงานใหม่’กันต์ดนัยมีน้ำใจโทรมาส่งข่าวความเคลื่อนไหวที่กรุงเทพฯ ปรเมศวร์ไม่ได้ตกใจ เขารู้อยู่แล้วว่าข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไร“ขอบใจมาก แต่ฉันจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว มีข่าวหรือมีเรื่องเพิ่มเติมนายไม่ต้องโทรมาบอกหรอกนะ ฉันไม่อยากรู้”‘นายไหวจริงหรือเปล่า นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วนะ’“ทำยังไงได้ เลือกแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ก็ต้องยอมรับทุกอย่าง อย่าห่วงเลย ฉันไม่จนมุมง่ายๆ หรอกเพื่อน”‘เรื่องเมื่อคืนเป็นยังไง คืนดีกับน้องญาหรือยัง’ “ยังไม่ได้คุยกันเลย แต่คงเร็วๆ นี้”‘เมื่อเช้าเล่าให้ตรีฟัง มันด่านายยับ’ก็น่าโดนด่า ปรเมศวร์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ“ช่วงนี้อาจจะปิดโทรศัพท์ มีอะไร โทรเข้าเครื่องญานะ ฝากบอกตรีด้วย มันส่งข้อความมาดรามาเป็นร้อย ใครจะอ่านไหว”‘โอเค พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวบอกให้ ตรีมันแค่เป็นห่วงนาย’ตรีวิทย์เป็นเพื่อนที่น่ารัก เขานิสัยไม่ดีเอาแต่ใจ กันต์ดนัยที่ว่าใจเย็นยังเคยเลิกคบกันไปช่วงหนึ่ง แต่ตรีวิทย์ไม่เคยเลิกคบกัน ติดต่อและคุยกันสม

“ดิฉันเห็นด้วยกับท่าน เด็กคนนั้นไม่เหมาะกับปลื้มเลย ปลื้มไม่น่ากลับมาหาเมียเก่า หย่าขาดกันไปแล้ว น่าจะหย่าขาดให้จบๆ ไป น่าเจ็บใจตรงที่ดิฉันเคยสนิทกับปลื้มมากๆ แต่กลับไม่มีใครเล่าเรื่องปลื้มให้ฟังเลย ดิฉันไม่รู้ว่าปลื้มแต่งงาน มีลูก มีเมียตอนไหน เพิ่งจะรู้ว่าปลื้มมีลูกมีเมียก็วันเดียวกับที่เจอปลื้มในห้างฯ ก่อนน้องจ๋าจะถูกรถชน”“ลูกสะใภ้ไม่มีการศึกษา ไม่มีหัวนอนปลายเท้า มันน่าป่าวประกาศตรงไหน พ่อหนูรู้นิสัยฉัน ถึงไม่เอาไปพูดต่อให้ชื่อเสียงตาปลื้มเสีย”“แต่คุณพ่อน่าจะบอกให้ดิฉันรู้บ้าง ไม่ใช่ให้ดิฉันรู้เอง!”“แล้วหนูจะอยากรู้เรื่องลูกชายฉันทำไม” ชายสูงวัยเบนความสนใจจากบ้านเช่าหลังเก่ากลับมาทางหญิงสาวเจ้าของรถมาสด้า สีหน้าเธอเลิ่กลั่กชั่วขณะ ไปต่อไม่เป็น หน้าเจื่อนนั้นคิดหาคำแก้ตัว“เปล่าค่ะ ดิฉันแค่อยากรู้ตามประสาเพื่อนเก่าเท่านั้น เอ่อ... แล้วท่านวางแผนจะทำอะไรต่อไปเหรอคะ เมื่อปลื้มลาออกจากงานแล้ว”“กลับได้แล้ว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ ให้เสียอารมณ์”‘หน็อย! บทอยากเรียกใช้งานฉันเรียกยิกๆ ทำอะไรอยู่ก็ต้องทิ้งงานมารับใช้ ใช้งานเสร็จถีบหัวฉันส่งเร็วนักนะ ไอ้แก่บ้าอำนาจ!’สายฝนแค้นใจกำมือแน