All Chapters of พิษรักพันธะวิวาห์: Chapter 1 - Chapter 10

ญาตาวีออกจากห้องนอนลูกสาวมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมทำงานรอบดึก ต่อมามีเสียงกริ่งทำลายสมาธิญาตาวีที่กำลังละเลงปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์ ถ่ายทอดจินตนาการในหัวออกมาเป็นนิยายรักให้นักอ่านกลุ่มเล็กๆ ที่คอยสนับสนุนผลงานได้อ่านงานนี้นับได้ว่าเป็นหนึ่งในรายได้หลักของคุณแม่ยังสาว ญาตาวีมีลูกเร็วไม่เคยทำงานประจำเป็นหลักแหล่ง มองหางานขายของเล็กๆ น้อยๆ มาประคับประคองตัวเองเพื่อไม่ให้รบกวนเงินจากสามีมากเกินไป จนกระทั่งได้ลองเขียนหนังสือและได้เงินพอค่าใช้จ่าย ทุ่มเทเวลาว่างหลังจากการเลี้ยงลูกให้งานเขียนมาจนปัจจุบันตัวเลขบนนาฬิกาดิจิตอลบอกเวลาตีหนึ่ง ใครมา บ้านเดี่ยวตั้งอยู่ในโครงการที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัย อุ่นใจได้ระดับหนึ่งสำหรับหญิงสาวที่อาศัยกับลูกสาวสองคนญาตาวีถอดแว่นกรองแสงคุณภาพปานกลางวางบนกองหนังสือ เปิดผ้าม่านดูความเคลื่อนไหวจากหน้าบ้าน พบเงาสองคนเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่อยู่ในลักษณะหิ้วปีก ผู้มาใหม่ไม่ได้กดซ้ำแต่ต่อสายเข้ามาที่โทรศัพท์ส่วนตัว“น้องญา ขอโทษที่มารบกวนกลางดึก”ญาตาวีออกมาเปิดประตู ตรีวิทย์เมื่อยแขนจากการหิ้วปีกคนเมารีบทักทาย นัยน์ตาคู่อ่อนหวานของสาวหน้าเด็กเลื่อนมามองปรเมศวร์ ได้

‘วันนี้เวลา 14 นาฬิกามีอุบัติเหตุใหญ่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร รถตู้บรรทุกผู้โดยสารเกินกำหนด คนขับหลับในประสานงานพุ่งชนรถโดยสารพลิกคว่ำ ผู้เคราะห์ร้ายเสียชีวิต...” นักข่าวเบี่ยงตัวให้กล้องเบนไปสำรวจความเสียหาย ในจุดเกิดเหตุทีมกู้ภัยยังอยู่ในพื้นที่จำนวนมากแม้ว่าจะลำเลียงผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตออกจากรถมาหมด เคลียร์ถนนเปิดทางให้รถยนต์กลับมาสัญจรตามปกติจากที่ติดเป็นทางยาวตั้งแต่ช่วงบ่ายเสียงรายงานหยุดลงตามมาด้วยภาพข่าวหายไปเนื่องจากปรเมศวร์ปิดรีโมต เขาไม่ต้องการเห็นภาพข่าวที่กระทบกระเทือนจิตใจ ภายหลังไม่สามารถช่วยชีวิตคนบาดเจ็บได้ มีคนเสียชีวิตเพิ่มขณะรักษา ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของชายคนนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว รวมถึงภาพความเสียใจของลูกสาวและภรรยาที่สวมกอดร่างไร้วิญญาณอาชีพหมอพบเจอการเกิดแก่เจ็บตายมามาก แต่ไม่มีครั้งไหนสัมผัสหัวใจเขาได้เท่าการเสียชีวิตของชายคนนั้น ลูกสาวผู้เสียชีวิตอายุน่าจะใกล้เคียงกับหนูวาววา ลูกสาวที่น่ารัก ในฐานะที่เป็นพ่อคน ปรเมศวร์สงสารครอบครัวผู้เสียชีวิตจับใจ ความสูญเสียนี้ทำให้เขาย้อนกลับมามองตัวเอง ถ้าเขาประสบอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรไปจะเป็นอย่างไรต่อไป คนตาย ตายไ

“ไม่อยากให้ป้าไป เพราะกลัวจะไปจ๊ะเอ๋สาวๆ หรือเปล่า”“อย่างอนสิครับ ไม่มีหรอก ผมชอบอยู่คนเดียว”“คุณหนูค้างสักคืนสิคะ ป้าให้เด็กเก็บกวาดห้องไว้รอ”“ไม่ล่ะครับ นอนไม่หลับกันพอดี”“คุณพี่อิ่มแล้วเหรอคะ เพิ่งกินไปนิดเดียวเอง”สิรีประจบเสียงหวาน เพิ่งเริ่มรับประทานไม่ทันไรสามีกลับวางช้อนคว้าแก้วมาดื่มน้ำ ใบหน้าดาราตกยุคร้าวระบมเมื่อสามีไม่สนใจตัวเอง แต่หันไปสนใจลูกชายคนโปรดสิรีแค้นใจ ทั้งที่ปรเมศวร์นิสัยเสีย พูดจาไม่เพราะ สามีกลับรักลูกชายคนนี้มากเสียจนข้ามหัวลูกๆ ตนเอง“นักข่าวมาโรงพยาบาลเยอะเหรอ เรียบร้อยดีไหม”“เขามาทำข่าวตามหน้าที่ ไม่จำเป็นต้องสนใจส่วนนั้น”“เมื่อวานภรรยาคนไข้ที่ปลื้มดูแลโทรหาพ่อฝากพ่อมาขอบคุณ ที่ปลื้มช่วยดูแลอาการป่วยสามีเธอดี ปลื้มทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ไปพักผ่อนไหม ช่วงงานแต่งกันต์ก็ได้ พ่ออนุมัติให้”“อยากไปเมื่อไหร่จะไปเอง ไม่ต้องยุ่งกับชีวิตผม”กับแม่บ้าน ปรเมศวร์พูดจาดีมีหางเสียงมากกว่าเวลาคุยกับพ่อแท้ๆ นายแพทย์สิทธิเดชหน่วงในหัวใจ รู้สึกอิจฉาแม้กระทั่งคนงาน สองพ่อลูกทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน ทว่าไม่มีโอกาสกินอาหารเที่ยงหรือคุยกันในแต่ละวัน อย่าว่าแต่ใช้เวลาเล็

ถ้าไม่มีก็นอนสนามบินหนึ่งคืนค่อยออกเดินทางรุ่งเช้า หัวอกคนจะไปเอาของหนักร้อยตันมาทับก็รั้งไม่อยู่ จะไปท่าเดียว“เอากระเป๋านายมา แล้วไปขึ้นรถ”“อะไร” คันนี้รถเขา ชี้ไปทางรถที่จอดด้านหลังทำไม“ถึงยังไงก็ต้องทิ้งรถไว้สนามบินไม่ใช่เหรอ ทิ้งไว้คอนโดฯ ดีกว่า มีคนช่วยดูแลให้เยอะแยะ ไปเถอะ ฉันไปส่งนายเอง”ไอเดียนี้ไม่เลว ปรเมศวร์ไม่อิดออดขนย้ายสัมภาระจากรถสปอร์ตราคาหลักสิบล้านไปไว้ในน้องน้ำพักน้ำแรงรถตรีวิทย์“ดึกป่านนี้ไม่มีเที่ยวบินแล้วมั้ง ไม่เปลี่ยนใจแน่เหรอ”ระหว่างทางไปท่าอากาศยานสุวรรณภูมิตรีวิทย์คอยโน้มน้าว“กลับคอนโดฯ ตอนนี้ยังทันนะ มีทางให้กลับรถข้างหน้า”ไม่สำเร็จ วงหน้าเข้มจัดไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียวตามใจมันแล้วกัน คนอย่างเขาเหรอจะเปลี่ยนใจปรเมศวร์ได้ ต้องกันต์ดนัยนู่น รายนั้นสุขุม หว่านล้อมคนเก่งมากกว่าใช้ทางด่วนมาถึงที่หมายในเวลาต่อมา ยังไม่จอดรถด้วยซ้ำแค่ชะลอเนื่องจากการจราจรหนาแน่นมีรถเข้าออกจำนวนมาก ปรเมศวร์กลับถือกระเป๋าลงจากรถเดินลิ่วๆ กลืนหายไปกับฝูงชน“อย่างนี้ก็ไม่พ้นถูกแม่นายด่าสิวะ!” จะถ่อสังขารมาถึงที่นี่ทำไม ในเมื่อไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าปรเมศวร์ไปไหนตรีวิทย์อยาก

“เอกสารอะไร” ได้ยินชื่อเพื่อนสนิทสองหนุ่มรับมาอ่าน พลันขนอ่อนลุกเกรียวมองกันและกัน“ฉิบหาย” ตรีวิทย์หลุดปากสบถ คนมองกันเต็ม ลากแขนกันต์ดนัยไปคุยส่วนตัว“บอกแล้วว่าปลื้มเอาจริง เห็นไหม ไม่ทันข้ามวันร่อนจดหมายลาออกส่งตรงถึงโรงพยาบาล อยากจะบ้า ทำยังไงดี ฉีกทิ้งดีไหม”“อย่า! บ้าเหรอ มีลายเซ็นปลื้มแนบมาด้วยนายก็เห็น”“ถ้าเอาไปส่งผู้อำนวยการจะไม่บ้ากว่าเหรอ”“ปลื้มขอลาออก ส่วนจะให้ออกหรือเปล่า อยู่ในดุลพินิจผู้อำนวยการ มันอยู่นอกเหนือการตัดสินใจของเรา”“ถ้าอย่างนั้นนายเอาไปส่งแล้วกัน ฉันไม่กล้า”ตรีวิทย์ไวปานลิง คว้าได้แค่สายลม“เฮ้ย! โยนกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ”ไม่มีคำจะพูด งานล้นมือยังไม่ได้นอนเต็มตาตั้งแต่เมื่อคืน ต้องรีบไปตรวจคนไข้ กลับต้องรับหน้าที่ส่งจดหมาย คนที่พอมีเวลาว่างกลับวิ่งหนี ช่างเป็นเพื่อนที่รักเพื่อนเสียจริง เขาประชด!ก๊อก ก๊อก!ไม่รอเจ้าของโรงพยาบาลอนุญาตเปิดประตูเข้าไป“ขออนุญาตครับ”“รอเป็นไหม” ตำหนิเพื่อนสนิทลูกชายคนโต ในห้องไม่ได้มีแค่ท่าน แต่มีญาติคนป่วยมาขอคำปรึกษาส่วนตัว“ขอโทษครับ ผมมีเรื่องสำคัญอยากรายงานให้ท่านทราบ”“จะด่วนแค่ไหนก็ควรมีมารยาท ออกไปก่อน”นายแพทย