All Chapters of พิษรักพันธะวิวาห์: Chapter 21 - Chapter 30

ดึกมากแล้ว กอปรกับได้อยู่ภายใต้อ้อมแขนอบอุ่นจากทั้งพ่อและแม่ เด็กหญิงผล็อยหลับไปด้วยใบหน้าแสนสุข แขนเล็กๆ คู่นั้นยังคงกอดพ่อกับแม่ตลอดเวลา รักทั้งสองคน แต่เพราะพ่อแม่แยกทางกันเด็กหญิงจำเป็นต้องเลือก ทั้งที่การเลือกนั้นนำมาซึ่งความทุกข์กลายเป็นปมในใจญาตาวีเช็ดตัวให้ลูกสาวและคอยอยู่เคียงข้างจนลูกสาวหลับสนิท หน้าเธอไม่เหลือที่ให้ดู ร้องไห้จนดวงตาสองข้างแดงช้ำและปูดโปนน่าเกลียด โกรธปรเมศวร์ที่ไม่มาหาลูกตามสัญญา แต่ถ้าหากไม่บังเอิญเจอเขาที่นี่ก็อาจไม่โอกาสเข้าใกล้ลูก ในใจเธอสับสน แต่นอกเหนือจากความรู้สึกนั้น ญาตาวีพยายามสุดฤทธิ์เพื่อปฏิเสธหัวใจตัวเองว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน อยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน แต่อย่างน้อยก็ได้เจอเขาสัปดาห์ละสองสามครั้งเวลาที่เขามาเล่นกับลูกหรือมารับลูกไปเที่ยวเล่นข้างนอก ไม่ใช่ตัดขาดกันไปอย่างนี้ขาดเขา ทำให้ญาตาวีต้องอยู่โดดเดี่ยวและเหงามากขึ้น แล้วหยดน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง ญาตาวีต้องหลบหน้าเขาเข้าไปจัดการอารมณ์ตัวเองในห้องน้ำ วักน้ำเย็นมาล้างหน้าให้ร่างกายสดชื่น ตอนนั้นเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเสื้อคลุมตัวนอกมีคราบอาเจียนลูกแห้งติด มันส่งกลิ่นเหม็น เธ

“พี่ฝนคิดอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ คุณพ่อเคยบอกจ๋าเหมือนกัน ว่าพี่ปลื้มพูดจาดีกับจ๋ามากกว่าพี่ๆ สองคน คุณพ่อบอกว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะจ๋าเหมือนคุณพ่อ แต่พี่ธีกับพี่จินเหมือนคุณแม่”ตอนนั้นเธอกับสายฝนแลกเปลี่ยนความคิดเห็น เดินหลบรถยนต์จำนวนมากขับวนหาที่จอดในห้างฯ ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์“ถามหน่อยสิ ปลื้มแต่งงานมีลูกมีครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ไม่เคยเห็นปลื้มลงรูปลูกสักครั้ง เพื่อนเรียนด้วยกันก็ไม่มีใครพูดถึง”“ไม่ได้จัดงานเป็นทางการหรอกค่ะ มีแค่ผู้ใหญ่สองฝ่ายเข้ามาคุยกัน แล้วจดทะเบียนสมรส พี่ปลื้มแต่งเพราะฝ่ายหญิงท้องน่ะค่ะ”“น่าสงสารปลื้ม ที่ต้องทนอยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รัก”“แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว เมียพี่ปลื้มพาลูกมาอยู่เชียงใหม่ พี่ปลื้มโสดแล้วเนื้อหอมน่าดูเลยค่ะ คุณพ่อเล่าว่าสาวๆ ตามจีบตรึม จ๋าอุบไว้ ไม่อยากให้เพื่อนรู้ กลัวจะจิกหัวจ๋าขอเบอร์โทรไปจีบพี่ปลื้ม”“ยัยจ๋า สายแล้ว เร็วๆ วิญญาณเต่าเข้าสิงเหรอถึงเดินช้า!” สายจริงๆ รีบวิ่งตามไป เพื่อนข้ามถนนไปแล้วสุชาดาจำเป็นต้องหยุดรอให้ถนนว่าง ทว่า... ผลัวะ! บางอย่างพุ่งกระแทกด้านหลัง ส่งผลให้ร่างกายบอบบางเสียหลักคว่ำหน้าล้มจากทางเท้าลงถ

“คุณพ่อขา” หนูวาววางัวเงียตื่นขึ้นมาตอนนั้นพอดี นอนไม่หลับเพราะเสียงคนทะเลาะกัน เด็กน้อยหาวนอน ร้องขออ้อมกอดจากบิดาปรเมศวร์เข้ามากอดลูกสาว“ตื่นแล้วเหรอคะคนเก่งของคุณพ่อ หายป่วยหรือยัง ยังอยากอาเจียนเหมือนเมื่อคืนอีกไหม”“หนูไม่อยากอาเจียนค่ะ หนูฝันถึงคุณพ่อ ตื่นมาก็เจอคุณพ่อ”วาดมือสองข้างกอดบิดาไม่ยอมปล่อยด้วยความคิดถึง“จะฝันถึงคุณพ่อทำไม เมื่อคืนคุณพ่อนอนอยู่กับหนูทั้งคืน”“คุณแม่อยู่ด้วยไหมคะ คุณแม่ไปไหน หนูคิดถึง” ตอนที่มองหาคุณแม่รอบห้องหนูวาบังเอิญพบคนคนหนึ่ง “คุณย่า!”สตรีสูงวัยปรับอารมณ์ “จ๋า คิดถึงคุณย่าไหมคะ”“หนูคิดถึงคุณย่า หนูไม่สบาย คุณย่ามาเยี่ยมหนูใช่ไหม”“จ้ะ คุณย่านั่งเครื่องบินมาจากกรุงเทพฯ เลยนะลูก”“หนูคุยโทรศัพท์กับย่านวลทุกวัน ย่านวลโทรมาหาหนู แต่หนูไม่ได้คุยกับคุณย่าเลย คุณแม่บอกว่าคุณย่าทำงานหนักเหมือนคุณพ่อ”“หนูรอคุยโทรศัพท์กับคุณย่าเหรอคะ”“ค่ะ” เด็กน้อยไม่รู้เดียงสา เชื่อคำพูดมารดาที่บอกให้รอ“ต่อไปคุณย่าจะโทรหาหนูบ่อยๆ นะคะ สัญญา”“สัญญาค่ะ” หนูวาเกี่ยวก้อย พอดีกับคุณแม่ของแม่หนูออกจากห้องน้ำ หนูน้อยมองเห็นร้องดีใจ“คุณแม่ขา คุณย่ามาหาหนูค่ะ” คลายอ้อม

“เด็กปากนรก!”สิรีกระทืบเท้า หวีดเสียงแหลม จิกปลายเล็บลงบนฝ่ามือ เจ็บใจตัวเองที่ไม่เคยเอาชนะปรเมศวร์ได้แม้แต่ครั้งเดียว พริบตาเดียวเท่านั้นดึงสายตาไปทางผู้หญิงหน้าอ่อนคนหนึ่ง สายตาสิรีเหยียดหยามอีกฝ่ายสุดฤทธิ์ เสื้อผ้าหน้าผมทุเรศ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ว่าเด็กชั้นต่ำคนนี้เคยเป็นสะใภ้ตระกูลมหาเศรษฐีสิรีเปลี่ยนเป้าหมาย ก้าวอาดๆ ตรงเข้าไปกระชากสายแมสก์ออกจากใบหน้าอ่อนเยาว์ สายข้างหนึ่งขาดติดมือมาด้วย เกิดรอยเล็บ และรอยแผลบนแก้มนวล สิรีกระทำต่อหน้าปรเมศวร์ เขาตกใจมากถึงขั้นวิ่งตามมากระชากแขนสิรีเหวี่ยงไปให้พ้นจากญาตาวี“อย่ามาแตะต้องเมียผมแม้แต่ปลายเล็บ!”“แค่อยากเห็นหน้าเมียปลื้มใกล้ๆ ไม่ได้เหรอ”“ไปดูหน้ายัยฟ้าลูกสะใภ้คุณ! มันมีปาก มีตา มีหูเหมือนกัน ขอเตือน อย่าทำให้ผมโกรธ!”“โกรธแล้วจะทำอะไรน้า ลืมแล้วเหรอ ว่าที่นี่โรงพยาบาลใคร” สิรีกระพือขนตากวนโมโหปรเมศวร์“ปลื้มพูดเองว่ามีแต่คนของคุณพ่อ คิดบ้างสิ ถ้าทุกคนเห็นพฤติกรรมไม่ดีของว่าที่คุณหมอคนใหม่ ปลื้มอาจจะตกที่นั่งลำบากตกอับไม่มีงานทำก็ได้นะ คนอย่างปลื้มจะไปไหนรอด นอกจากซมซานมาของานสาขาอื่น เพราะบากหน้ากลับกรุงเทพไม่ได้ แต่ระวังนะ นิสัย

“ญาโอนเก็บเดือนละสองหมื่นเข้าบัญชีลูกทุกเดือน เพิ่งจะถอนไปจ่ายค่าเทอมให้ลูกเมื่อเดือนที่แล้ว จ่ายไปตั้งสองแสนห้า ตอนแรกญานึกว่าค่าเทอมนานาชาติจะปีละแสนนิดๆ ถ้าแค่นั้น ญาส่งลูกเรียนจบ ป.6 สบายๆ ได้อยู่กับลูกเพิ่มอีกตั้งหลายปีค่อยคืนลูกให้กลับไปอยู่กับพี่ แต่หลังจากได้รับตารางค่าใช้จ่ายจากทางโรงเรียน มีค่าเทอม ค่าอาหาร ค่าแรกเข้า ค่าอะไรต่อมิอะไร มันเยอะมาก เงินสองแสนห้าได้ทอนมาแค่ไม่กี่ร้อย ทำเอาเข่าญาทรุดไปเลย แล้วค่าเทอมชั้นประถมก็แพงขึ้นไปอีก ให้ญาจ่ายเงินให้ลูกแบบนี้ทุกปี ญามีแค่นี้ มันมีทางพอหรอกค่ะ”เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นเด็กวัยรุ่น ญาตาวีก็เรียนโรงเรียนระดับนี้ ไม่ได้รู้สึกว่ามันแพงเพราะพ่อแม่จ่ายให้ทั้งหมด แต่เมื่อได้มาเป็นแม่คนและต้องจ่ายให้ลูก รู้สึกได้เลยว่าถ้าเงินไม่เยอะเงินไม่เหลือมากจริงจะต้องลำบากมากในการอดทนหาเงินกัดฟันส่งลูกเรียนย้อนกลับไปถึงช่วงชั้น ม.5 ที่พลาดตั้งท้อง บ้านเธอมีปัญหาการเงิน แต่พ่อแม่ยังอุตส่าห์หาเงินมาจ่ายค่าเทอมแพงๆ ให้เธอเรียนมีแต่เธอที่ใจแตกจนต้องทิ้งการเรียน ไม่ได้คุยกับพ่อแม่หลายปีหลายครั้งญาตาวีคิดถึงพวกท่าน แต่ไม่รู้จะโทรไปหาด้วยเรื่องอะไร ถ้า