All Chapters of พิษรักพันธะวิวาห์: Chapter 41 - Chapter 50

53 Chapters

บทที่ 11/1 เรียนรู้กันและกัน

“เล่าเรื่องญาให้พี่ฟังบ้างสิ พี่เล่าเรื่องของพี่ไปตั้งเยอะ” ในเมื่อตกลงปลงใจจะก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน ปรเมศวร์กระตือรือร้นอยากฟังชีวิตหญิงสาว คนสองคนยังคงเคียงข้างกัน และจับมือกันแน่นหนึบไม่ปล่อยต่อเนื่องจากบ้านมาถึงไร่ชาอรุณรุ่ง ทอดสายตาอบอุ่นมองลูกสาวเล่นสนุกกับน้องกายน้องโฟกัสกฤตพลติดงานด่วนในสำนักงานไร่ชา ให้กลวัชรน้องชายคนเล็กประจำบ้านเข้าไปรับลูกๆ กับรสรินภรรยาสาวมาเที่ยวเล่นกลวัชรไม่ได้หนีหายไปไหน เขายืนคุมเชิงเฝ้าเด็กๆ เล่นเจงก้าหรือเกมตึกถล่ม ช่วยฝึกทักษะความคิดและฝึกสมาธิ ลักษณะการเล่นเริ่มจากนำบล็อกไม้มาวางต่อกันเป็นชั้นๆ จนสูงเหมือนตึก จากนั้นผู้เล่นแต่ละคนผลัดกันดึงบล็อกไม้ออกทีละชิ้น โดยห้ามไม่ให้ตึกถล่มลงมา เด็กๆ อายุใกล้เคียงกันและเล่นเป็นทุกคนผลัดกันเพ่งสมาธิดึงบล็อกไม้“เรื่องของญาไม่มีอะไร พี่ปลื้มอยากฟังตรงไหนเหรอคะ”ใบหน้าญาตาวีเห่อร้อนไม่เคยเขินอายมากเท่านี้มาก่อน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแดดร้อน ใช่แล้ว แสงแดดทำให้ผิวเธอเป็นสีแดง ญาตาวีหลอกสมองตัวเองให้สั่งการผ่อนคลายร่างกายลดอาการเกร็ง แต่ไม่ใช่จะทำได้ง่ายๆ ปรเมศวร์มีเสน่ห์เหลือล้นโน้มตัวเข้ามาใกล้ในแต่ละครั้ง จ
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 11/2 เรียนรู้กันและกัน

แม่บ้านยกขันโตกภาชนะใส่สำรับอาหารวางบนเสื่อให้เจ้าของบ้านและแขกรับประทานมื้อเที่ยง บนขันโตกมีอาหารเหนือหลากหลายชนิดจัดวางอย่างสวยงาม แยกเสิร์ฟเป็นกลุ่มไม่ได้แออัดรับประทานภาชนะเดียวกัน คนแก่สองคนไม่ร่วมขันโตกเดียวกับหลาน เพราะชอบเอามือเปิบกลัวหลานเห็นแล้วกินข้าวไม่อร่อย“อาหารพื้นเมืองธรรมดาๆ เคยกินหรือเปล่าจ๊ะ แม่หนูญา”“เคยเห็นจากในอินเทอร์เน็ต แต่ไม่เคยกินค่ะคุณย่า” นั่งเรียบร้อยสำรวจอาหารหลากหลายเมนูตรงหน้า รู้สึกตื่นเต้นเพราะเคยได้ยินชื่อขันโตกมานานแต่เพิ่งเคยเห็นของจริงครั้งแรกย่าสมสมัยเอ็นดูเด็กสาวมากขึ้นไปอีก มีหลานเพิ่มมาอีกคน เป็นหลานสาวด้วยแล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจคนแก่ดีแท้“ฝีมือแม่ครัวย่าอร่อยกว่าร้านอาหารบางร้านเสียอีก มาถึงที่แล้วต้องกินเยอะๆ กินไม่อิ่มขอเพิ่มได้ บ้านเราทำอาหารแบบบุฟเฟต์”“กลัวจะท้องแตกก่อนได้เติมสิครับคุณย่า แค่เซตเดียวเอามากินด้วยกันยังเกือบกินไม่หมด แต่นี่ คุณย่าให้คนแยกมาเสิร์ฟสามเซต” ปรเมศวร์คุยเล่นฆ่าเวลา ก่อนจะได้เวลาลงมือรับประทานอาหาร“ยุคโควิดอย่างนี้ จะมาเปิบข้าวด้วยกันได้ยังไง แยกชุดกันดีแล้ว จะบ่ายโมงพาลูกกินข้าวเถอะ ป่านนี้คงหิวกันแย่ แม่รส
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 12/1 เลือกแม่หรือเมีย?

‘ลองทวนคำพูดของป้า จำได้จริงหรือเปล่า!’ป้านวล ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของคุณผู้หญิงกาญจนาต่อสายโทรหาญาตาวีเพื่อฝากส่งต่อข้อความให้ปรเมศวร์รับทราบ เนื่องจากเขาไม่เปิดโทรศัพท์ส่วนตัวมาสองสามวันเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก เขามีความสุขกับการทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ร่วมกับลูกสาว พาลูกเดินเล่นในหมู่บ้านไปถึงเซเว่นหน้าปากซอย ซื้อจักรยานมาปั่นเล่นกับลูก สอนหนังสือภาษาอังกฤษ ดูหนัง ดูการ์ตูน ไม่เล่นซนเฉพาะตอนหลับเท่านั้นมีปรเมศวร์ช่วยดูแลลูกอีกแรงเธอมีเวลาว่างมากขึ้น อบขนม เขียนงาน ทำอาหารว่างให้คุณพ่อคุณลูกรับประทาน หลายวันมานี้ญาตาวีมีความสุขมาก ถึงแม้ว่าในหลายๆ ครั้งจะยังไม่ชินที่มีเขาอาศัยร่วมบ้าน โทรศัพท์ญาตาวีแทบจะไม่มีใครโทรเข้ามา เงียบสงบอย่างที่เธอชอบ เพิ่งจะมีสายจากป้านวลโทรเข้า สั่งยิกๆ ให้เธอทำให้ได้ ไม่ทำก็ไม่ยอม“คุณกาญจนาจะกลับกรุงเทพฯ ช่วงบ่ายวันนี้ เที่ยวบินรอบบ่ายสอง แต่เวลาเที่ยงตรงให้พี่ปลื้มไปส่งท่านที่สนามบินและพาลูกไปด้วย”‘ดีมาก บอกคุณหนูให้ครบทุกคำ ห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว อีกสิบนาทีป้าจะโทรมาใหม่ ถ้ายังไม่บอกคุณหนูปลื้ม ป้าจะโทรมาจิกทุกๆ ห้านาที แล้วอย่าคิดปิดโทรศัพท์ มีแต่คนข
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 12/2 เลือกแม่หรือเมีย?

“ญา ใครเอากล้วยมาห้อยไว้ตรงนี้ ดูนี่ เครือโคตรใหญ่”กลับถึงบ้าน ลงรถมาเปิดรั้วแต่พบเครือกล้วย มันใหญ่มากขนาดแทบจะเท่าตัว ยกกล้วยทั้งเครือขึ้นให้ดู ญาตาวีหัวเราะราวกับว่ารู้เจ้าของพาให้ปรเมศวร์งุนงง เขาย้ายมาอาศัยร่วมบ้านหลายวัน เพื่อนบ้านไม่มีมาทักทายสักคนทุกคนต่างคนต่างอยู่ แล้วใครกัน ใจดียกมาให้ทั้งเครือ“สุกงอมกำลังดี น่ากินจังเลย เอามาทำขนมหรือไม่ก็ของหวาน หวานน้อยๆ กินดีไหมนะ ทำกล้วยตากกับเค้กกล้วยเพิ่มด้วย น่าอร่อย”“พี่ไม่กินของไม่รู้ที่มาที่ไป จะไปทิ้งเดี๋ยวนี้” เขาเอาจริง ญาตาวีรีบลงจากรถมาขวางทาง ของดีๆ ทั้งนั้นจะเอาไปทิ้งให้เสียดายทำไม“ของป้าข้างบ้านค่ะ แกแอบส่องพี่ปลื้มนานแล้วแต่ไม่กล้ามาทัก” ส่งสายตาไปทางบ้านหลังข้างๆ ขอแค่หันไปมอง เขาจะพบป้าแก่ๆ คนหนึ่งแกล้งยืนรดน้ำต้นไม้แถวนั้น แต่คอยยื่นหน้ามาแอบสอดส่องปรเมศวร์รับฟัง ถ้าป้าคนนี้เขาเคยเห็นหลายครั้ง ป้าชอบมาผลุบๆ โผล่ๆ หน้าบ้านเวลาเขามาออกกำลังกาย อ่านหนังสือ หรือทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ บนโต๊ะสนามหน้าบ้านปรเมศวร์พยายามปรับปรุงนิสัยตัวเองให้ดีขึ้นมาตลอดทั้งสัปดาห์ มีคนให้ของก็ควรจะขอบคุณ เขาทะมัดทะแมงอุ้มเครือกล้วยขยับจาก
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 13 ความลับที่ไม่ลับ

“คนไหนว่าที่เจ้าบ่าว ตรีเหรอ” อาจารย์เชิด ข้าราชการบำนาญวัยแปดสิบปีสำรวจสง่าราศีลูกศิษย์แต่ละคน ในใจท่านตัดกันต์ดนัยกับปรเมศวร์ทิ้ง หน้าขรึมเหลือเกิน ไม่กินเส้นกันเหมือนสมัยเรียนไม่มีผิด ตรงข้ามกับตรีวิทย์ ตัวโจ๊กสร้างสีสันประจำกลุ่มเจอทีไรยิ้มแฉ่งเสมอ“ไม่ใช่ครับอาจารย์ ผมเป็นแค่เพื่อนเจ้าบ่าวที่หล่อกว่าเจ้าบ่าว”“ไม่ใช่ตรี ถ้าอย่างนั้นปลื้มใช่ไหมเจ้าบ่าว” อาจารย์ไม่หยุดคาดการณ์ ชวนลูกศิษย์กลุ่มโปรดดื่มชาที่หลานสาวยกเข้ามาให้ลักษณะบ้านอาจารย์เป็นบ้านไม้ใต้ถุนยกสูง ตั้งบนเนื้อที่ยี่สิบไร่ จัดสรรทำแปลงเกษตร นาข้าว เลี้ยงสัตว์ สงบสุขในช่วงบั้นปลายชีวิต“ก็ยังไม่ใช่ครับ เฉลย เจ้าบ่าวคือนายกันต์ครับอาจารย์”“กันต์เองเหรอ ยินดีด้วย ได้ใครเป็นเจ้าสาว ไม่พามาด้วย”“เด็กที่คุณย่าผมรับดูแลครับ คุณย่าอยากให้ผมแต่งงานกับเธอ ผมขอเชิญอาจารย์ไปร่วมงานนะครับ ถ้าว่าง ถือซะว่าไปพักผ่อนกับครอบครัว ผมจะจัดรถตู้และห้องในรีสอร์ตที่ดีที่สุดรับรองอาจารย์กับครอบครัว”“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ใกล้ๆ แค่นี้อาจารย์เอารถส่วนตัวไปได้ เดินไปข้างหน้าได้สักทีนะ อาจารย์เป็นห่วงอยู่เชียวว่าจะลืมรักเก่าไม่ได้”มือเหี่ยวย่
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 14 งานแต่งกันต์ดนัย

ลานกว้างหน้าบ้านไม้สักในไร่ชาอรุณรุ่ง มีโต๊ะ เก้าอี้ และเตาปิ้งย่างจำนวนมากบริการเพื่อนสมัยเรียนฝ่ายว่าที่เจ้าบ่าว แต่ไม่ว่ากันต์ดนัยจะเดินไปทักทายเพื่อนโต๊ะไหน ทุกคนกลับเอาแต่ถามถึงปรเมศวร์ขำไม่ออก ใครกันแน่เป็นเจ้าของบ้านและเป็นเจ้าของงานแต่ง ตรีวิทย์ส่งไลน์หาตั้งแต่ช่วงเช้านัดให้เข้ามากินข้าวเที่ยงร่วมกับเพื่อนๆ คงจะมาอยู่หรอก ปรเมศวร์ไม่ชอบคนเยอะ ที่ไหนมีคนเยอะ ที่นั่นไม่มีปรเมศวร์“รอหน่อย เดี๋ยวก็มา ตามสบายเลยนะ ขาดเหลืออะไรบอกได้”กันต์ดนัยโป้ปด กล้าพนันว่าปรเมศวร์ไม่มากินข้าวกับเพื่อนแน่นอน ถ้าไม่บ่ายแก่จัดๆ ก็นู่นแหละ ช่วงค่ำที่จะมีงานเลี้ยงสละโสดคุณหมอหนุ่มออร่าจับ หล่อมากกว่าทุกวัน เขามีรูปร่างสูงเพรียวแต่งกายสบายๆ สวมกางเกงขายาวทรงขาสอบสีดำ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน พับข้อมือเรียบร้อย สีเสื้อบังเอิญแมตซ์กับว่าที่เจ้าสาว ถูกเพื่อนๆ แซวยกใหญ่ ดารินทร์นิสัยคล้ายปรเมศวร์ ไม่ชอบคนเยอะ และไม่ชอบเพื่อนเขาบางคนที่พูดมาก พูดจาไม่ให้เกียรติ หนีไปนั่งหน้าตาบู้บี้รวมกับเพื่อนสมัยเด็กเสียไกลกันต์ดนัยพยักหน้าให้ตรีวิทย์ช่วยดูแลเพื่อน กันต์ดนัยแค่แวะไปทักทายและขอบคุณเพื่อนๆ ที่เดินทางไกลมาร
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 15 สัญญารัก

งานเลี้ยงอาหารช่วงค่ำเพิ่งเริ่มไปได้ไม่กี่นาที คุณย่าสมสมัยนั่งหัวโต๊ะรวมกับกลุ่มผู้สูงวัยและเครือญาติที่รักใคร่กลมเกลียว มีกันต์ดนัย กลวัชร กฤตพล และรสรินนั่งเก้าอี้ตัวถัดมาเพื่อพูดคุยกับญาติผู้ใหญ่ เก้าอี้ตัวหนึ่งด้านขวามือกันต์ดนัยว่าง ว่าที่เจ้าสาวไม่ยอมมาร่วมงาน คำบอกเล่าปรเมศวร์ทำให้ญาตาวีไม่เข้าใจไปกันใหญ่ ทำไมต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่ชอบ“ดาร์ลิ้งจัดอยู่ในประเภทเดียวกับพี่กับกันต์นี่แหละ รักสันโดษ ชอบอยู่คนเดียวเงียบๆ มากกว่าให้ใครต่อใครมารายล้อม สองคนไม่ได้รักกัน เหตุผลที่แต่งงานกันเพราะคุณย่าอยากให้แต่งแค่นั้น เธอคงไม่รู้มาก่อนว่าคุณย่าจะเชิญแขกมาเยอะ แขกบางคนทำให้เธอไม่พอใจ”“เท่ากับว่าพี่ผู้หญิงไม่ได้รักพี่กันต์ แล้วฝ่ายพี่กันต์ล่ะคะ รักไหม”ถามยังไม่จบ ปรเมศวร์ตักอาหารมื้อค่ำมาจ่อรอป้อนราวมากับลูก ญาตาวีตามใจเขา ไม่อยากขัดใจปรเมศวร์ตอนนี้กลัวเขาจะไม่ยอมเล่าให้ฟัง“ไม่ได้รัก แต่ไม่ได้รังเกียจ สองคนต่างไม่มีใคร กันต์ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่ได้ชอบใครเป็นพิเศษ แล้วก็ไม่มีท่าทีจะชอบใครด้วย ส่วนฝ่ายหญิงก็ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่ได้ชอบใคร เป็นความสัมพันธ์ที่งงๆ ดีว่าไหม”“งงๆ แล้วมันเ
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 16 ฉีกหน้าลูกสะใภ้

‘ประกาศจากกัปตัน ขณะนี้ลมมรสุมพัดผ่านจังหวัดเชียงใหม่ ฝนตกหนัก ลมพัดแรง ท้องฟ้าเหนือท่าอากาศยานเชียงใหม่ปิด ย้ำ ท้องฟ้าปิด ทำให้ไม่สามารถนำเครื่องลงจอด กัปตันจะนำเครื่องบินวนรอสภาพอากาศเปิด แต่หากสุดวิสัยอาจจะต้องนำเครื่องกลับท่าอากาศยานต้นทาง...’ “ไม่ได้!”นายแพทย์สิทธิเดชร้อนใจอยากไปให้ถึงจุดหมายตามกำหนด เตรียมปลดสายรัดเข็มขัดประท้วงแต่ภรรยาหลวงคว้าแขนไว้“คุณเดช มันอันตราย”ท่านไม่พอใจ แต่เพราะเครื่องสั่นและทุกคนต่างหันมามอง ทำให้ท่านจำใจนั่งลงที่เดิมกอดอกรอคอยอย่างใจร้อน“เมื่อไหร่จะมาถึงสักที!”คนมารอรับ รอนานเข้าเริ่มอารมณ์เสียสายฝนสะบัดหน้าสะบัดตาอย่างคนโมโหร้าย แต่งตัวสวยเดินวนรอบโถงผู้โดยสารขาเข้าหลายสิบรอบ รอเที่ยวบินที่เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนโดยสารมาเชียงใหม่ รู้อย่างนี้ไม่รอเสียก็ดี คุณสิทธิเดชกำลังจะทำให้เธอพลาดไปร่วมงานแต่งกันต์ดนัย ระยะทางจากตัวเมืองเข้าไปในไร่อรุณรุ่งไกลเกือบสี่สิบกิโลเมตร กว่าจะไปถึงเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันมาอาจจะแยกย้ายไปหมด เสียงเรียกเข้าแผดลั่น เผลอดีใจนึกว่านายแพทย์สิทธิเดช ที่ไหนได้บิดาเธอนั่นเองที่โทรหา สายฝนกดรับสายอย่างไม่เต็มใจ เสียงเข้มๆ
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 17 แต่งงานกันนะ

ความสัมพันธ์เปราะบางระหว่างสองพ่อลูกจบลงอย่างไม่มีชิ้นดี นายแพทย์สิทธิเดชข้ามสะพานไม้กลับมาฝั่งตัวบ้านมองเห็นหลานสาว จะเรียกให้เข้ามาหาหลานสาวกลับหันหลังวิ่งหนีไปทางอื่น จุดจบคนจิตใจคับแคบไม่มีใครอยากอยู่ใกล้ ลูกชาย หลานสาว อาจจะรวมถึงหลานอีกคนที่กำลังจะเกิด จะไม่มีใครอยากกราบไหว้และเรียกท่านว่าปู่ชายสูงวัยยืนตัวตรงอยู่ดีๆ ตัวกลับเอียงไปทางด้านขวาซวนเซเกือบจะล้ม คว้าราวจับสะพานไว้ทันแต่มือข้างนั้นกลับหมดแรง ตัวท่านล้มลงเสียงดังโครม! “คุณเดช/ท่าน” ภรรยาหลวงกับสายฝนอับอายขายหน้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนรีบตามมา ทั้งสองคนช่วยกันออกแรงพยุงท่านให้กลับมายืน แต่นายแพทย์สิทธิเดชเกลียดชังเด็กสาวรุ่นลูกเหลือเกิน“สายฝน! อย่ามาแตะตัวฉัน นับต่อจากนี้ ห้ามติดต่อฉันมาอีก!”“โทษดิฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะ! ดิฉันแค่ส่งข้อมูลให้ท่านทราบ หน้าที่ปักใจเชื่อหรือเปล่าเป็นของท่าน ดิฉันไม่ได้ผิด อย่ามาว่าดิฉัน!”“ฉันรู้ หนูฝน อย่าถือสาคุณเดชเลย มาช่วยฉันพยุงท่านออกไป”“เห็นแก่คุณกาญจนา ดิฉันจะช่วยค่ะ” สายตาสายฝนก้าวร้าว ในเมื่อแผนแยกปรเมศวร์ออกจากเด็กคนนั้นล่มไม่เป็นท่า เธอไม่มีความจำเป็นต้องพะเน้าพะนอเอาใจ ช
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more

บทที่ 18 รอยยิ้มที่แสนเศร้า

ในวัย 29 ปีบริบูรณ์ ลูกสาวเพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน ปรเมศวร์บินไปประเทศสหรัฐอเมริกาเพื่อเรียนเจาะจงด้านการผ่าตัด เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้การเรียนและทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่าสองปีโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ในรัฐนั้นเสนอตำแหน่งงานให้เขา มีช่วงว่างหนึ่งเดือนสั้นๆ ให้พักผ่อนและตัดสินใจ ปรเมศวร์คิดถึงเพื่อนสนิททั้งสองเลือกใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นกลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ และครอบครัวกันต์ดนัยกับตรีวิทย์ไปรับถึงสนามบินไม่ได้พาไปกินเลี้ยงสังสรรค์อย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่พาเขามาบ้านเดี่ยวหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ที่เขาเคยเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยซื้อให้ใครอาศัยในบ้านหลังนั้นเขามีโอกาสได้พบผู้หญิงคนหนึ่งที่โตขึ้นกว่าวันที่เขาไปจากประเทศไทย เธอน่าจะอายุย่าง 20 ปี จูงมือลูกสาววัย 2 ขวบออกมารับแขก เด็กผู้หญิงผิวพรรณดีหน้าตาน่ารักถอดพิมพ์เดียวกับเขา ยิ้มตาหยีหัวเราะดีใจที่เห็นว่าใครมา เด็กร้องเรียก พ่อ ไม่เต็มเสียง เพราะเพิ่งฝึกพูดไม่กี่คำ เท้าเล็กๆ เดินตรงมาทางเขาแต่ผ่านไปกอดกันต์ดนัยสลับกับตรีวิทย์ เพื่อนสนิททั้งสองมีของติดมือมาฝากเป็นขนมกับของเล่นเด็กหญิงจิ้มนิ้วลงบนซองขนมให้พ่อตรีช่วยแกะ ล้วงมือป้อมๆ
last updateLast Updated : 2026-04-24
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status