All Chapters of พิษรักพันธะวิวาห์: Chapter 11 - Chapter 20

“ผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลย ใคร คนรู้จักแกเหรอยัยจ๋า” นักศึกษาแพทย์ยื่นหน้ามาถาม เมื่อเพื่อนสนิทแอบมองชายคนหนึ่งไม่ละสายตาแม้ว่าเขาจะเดินผ่านหน้าร้านไป อีกทั้งยังมีปฏิกิริยาทางร่างกายวางเสื้อเด็กที่ตั้งใจจะซื้อไปฝากหลาน พี่ธี พี่ชายยัยจ๋ากำลังจะเป็นพ่อคน เร็วๆ นี้พี่สะใภ้จะคลอด ยัยจ๋าค่อนข้างงก ไม่ซื้อราคาเต็ม มาหาของใหม่และถูกเก็บไว้รอให้วันคลอด“แกรอตรงนี้ก่อนนะ แป๊บเดียวเดี๋ยวฉันกลับมา”สุชาดากึ่งเดินกึ่งวิ่งเร็วจนหอบเหนื่อย ร้องเรียกชื่อเล่นปรเมศวร์ซ้ำๆ จนกระทั่งร่างกายแข็งแรงหยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาสุชาดาสว่างสดใส เมื่อชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพี่ชายคนโต“ใช่พี่ปลื้มจริงด้วย”ปรเมศวร์เป็นบุคคลที่เจอตัวยาก สุชาดาเรียนคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่หลายปี กลับบ้านเฉพาะช่วงปิดเทอมเฉลี่ยหนึ่งถึงสองครั้งต่อปี แทบจะไม่มีโอกาสได้เจอหน้าเขาปรเมศวร์ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกตั้งแต่สุชาดายังเด็ก และถ้าหากไม่ถูกบังคับ เขาจะไม่กลับบ้านเป็นอันขาด สาเหตุหลักที่ทำให้เขาเกลียดชังบ้าน คือการมีอยู่ของครอบครัวภรรยาน้อยคุณพ่อพี่ชายคนโตที่ไม่ค่อยสนิทกันมากนักมองด้วยสายตารับรู้ว่ามาทักทาย แต่แล้วยังไง

วันสองวันนี้ต้องทำตัวให้ว่างหน่อยแล้ว อาจจะมีสายเรียกเข้าตอนกลางดึกโทรมาทำเสียงกระซิกๆ ก่อนจะร้องไห้เหมือนเช่นเคย“ไม่ได้อยู่กินด้วยนะ พี่จะสั่งกลับบ้าน ไม่อยากให้ลูกรอนาน”“พี่ปลื้มซื้อโทรศัพท์ใหม่เหรอ จ๋าคุ้นๆ ว่าพี่ใช้สีดำ” พี่ชายกดดูเวลาผ่านหน้าจอมือถือหลายครั้ง กว่าสุชาดาจะสังเกตเห็น“เครื่องเก่าจอหน้าจอหลังแตก ขี้เกียจรอซ่อมเลยซื้อใหม่”“น่าเสียดาย ไปทำตกท่าไหน ถึงแตกทั้งเครื่องขนาดนั้นคะ”ท่าจูบกำแพงละมั้ง ขว้างทีเดียวรู้เรื่อง แตกจนไม่กล้าจับ“เผลอทำหลุดมือ” เขาอ้าง ปิดบังสาเหตุที่แท้จริง ประเมินสถานการณ์ดูแล้วสุชาดาน่าจะยังไม่ได้คุยกับบิดา ยังไม่รู้ว่าเขาทะเลาะกับท่าน ส่งจดหมายลาออกและมาไกลถึงเชียงใหม่ก็ดี จะได้ไม่ต้องรีบโทรไปบอกบิดาว่าเจอเขา“แค่หลุดมือตกพื้นไม่น่าแตกขนาดนั้นนะคะ ไม่ได้ติดฟิล์มกันกระแทกเหรอ แล้วเครื่องใหม่ติดหรือยัง ขอจ๋าดูได้ไหม ถ้าเลือกยี่ห้อดีๆ ตกพื้นแรงๆ อย่างมากก็แตกแค่ฟิล์มไม่แตกมาถึงหน้าจอ”สุชาดารับมาดูตวัดสายตาขึ้นตำหนิ กลับเข้าร้านเดิมให้ช่วยติดฟิล์มกันกระแทก เครื่องของสุชาดาติดฟิล์มเต็มจอดูแลอย่างดี ถนอมราวกับลูกในไส้ไม่อยากสิ้นเปลืองเงินด้วยการซ

“น้องญา”กลวัชร ทายาทลำดับสามแห่งตระกูลอรุณรุ่ง ถัดจากกฤตพล และกันต์ดนัยโบกมือทักทาย เขากลายเป็นแขกประจำ เนื่องจากปรเมศวร์ขอร้องให้ช่วยดูแลความเป็นอยู่ของลูกสาว ในฐานะที่กลวัชรนับถือปรเมศวร์ไม่ต่างจากพี่ชายร่วมสายเลือด เขาไม่ขัดข้อง แวะมาถามสารทุกข์สุกดิบจนในหลายครั้งญาตาวีคิดว่าเขามาบ่อยเกินไปหญิงสาวซ่อนความผิดหวังไว้ไม่ให้เขาผิดสังเกต กลวัชรช่วยเหลือเธอหลายอย่าง จัดหาบ้านเช่า แนะนำโรงเรียนให้หนูวา ระบบไฟฟ้าน้ำประปามีปัญหา แค่โทรบอกเขาเต็มใจช่วยเหลือ เขาใจดีมาก เธอไม่ควรอึดอัดที่พบเขา ถ้ากลวัชรจับได้อาจไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอมีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่ญาตาวีมองผ่านเขาไปด้านหลังเผื่อว่าปรเมศวร์จะมาด้วย ทว่าข้างหลังว่างเปล่า ความคิดถึงที่มีต่ออดีตสามีเพิ่มมากขึ้นทุกวันทั้งที่ไม่ควรเป็นแบบนี้เลยเป็นคนขอหย่า กลับอยากให้เขามาตามกลับบ้าน“ขอโทษนะคะที่เสียงดัง ญานึกว่าคนแปลกหน้าชวนลูกคุย”“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ได้โทรบอกก่อนว่าจะเข้ามา”“เพิ่งเลิกงานเหรอคะ”“ครับ ออกจากออฟฟิศก็ตรงมาบ้านน้องญาทันที”กลวัชรเกาะประตูรั้วมองสาวหน้าตาน่ารักลุ้นเมื่อไหร่จะได้เข้าไป ต่อให้หย่าขาดสามีและมีลูกสาวติดมาหน

ปรเมศวร์ขอให้กลวัชรช่วยดูแลญาตาวีกับลูกสาวจนกว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่จะเข้าที่เข้าทาง ตากลก็เหลือเกิน ดูแลดีจนไม่กลับบ้านช่อง ไปขลุกอยู่บ้านหลังนั้นทุกวัน ไม่รู้ว่าสนใจลูกหรือแม่กันแน่“แวะไปเล่นกับหลานนิดหน่อยครับ”ช่วงเดือนแรกดูแลเพราะปรเมศวร์ขอร้อง แต่เข้าสู่เดือนที่สองชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ ว่ามีเหตุผลอะไรลึกซึ้งกว่านั้นหรือเปล่า กลวัชรหักห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดเกินเลย หญิงสาวเคยเป็นภรรยาปรเมศวร์มาก่อน เขาสนิทกับปรเมศวร์เกินกว่าจะผิดใจกันด้วยเรื่องทำนองนี้ แต่จะตัดใจไม่ไปบ้านหลังนั้นเลยเขาก็ทำไม่ได้ สารพัดความรู้สึกจุกแน่นกลางอก กลวัชรรวบช้อนส้อมคว้าเอาแก้วน้ำเย็นชื่นใจมาดื่มแก้กลุ้ม“ผมนัดกับพี่ปลื้มไว้ เขาให้ผมไปเจอที่บ้านน้องญาหลังเลิกงาน แต่พอไปถึงกลับไม่เจอ ไม่รู้ว่าหายไปไหน ติดต่อก็ไม่ได้”“ติดงานด่วนหรือเปล่า จากตั้งใจว่าจะมาเลยมาไม่ได้”“แต่ตอนที่คุยกัน พี่ปลื้มบอกผมว่าตอนนี้เขาอยู่เชียงใหม่”“ขอให้มาช้าเพราะติดธุระ อย่ามีเหตุขัดข้องอย่างอื่นเลย”ภาวนาถึงหลานชายอีกคน ที่รักไม่ต่างจากหลานในสายเลือด บ้านหลังนี้มีห้องนอนส่วนตัวปรเมศวร์ คิดดูเองเถอะรักมากขนาดไหน ปรเมศวร์คบหาเป็นเ

‘หย่ากันแล้วจะลงเอยกันได้ยังไง จบไม่แฮปปี้ ขอเท!’‘นางเอกโง่ แทนที่จะบอกพระเอกว่าตัวเองท้อง’‘พล็อตน้ำเน่า! อ่านมาร้อยเรื่องเขียนเหมือนกันหมด’ลงตัวอย่างนิยายเรื่องใหม่สี่ตอนแรกคอมเมนต์มาเป็นร้อย อย่าว่าแต่นักอ่านที่สงสัยเรื่องราวจะจบลงอย่างไร ญาตาวีเขียนบางส่วนอิงมาจากชีวิตจริงตัวเอง ไม่รู้เช่นกันจะบังคับให้เรื่องจบในทิศทางไหน ในเมื่อชีวิตจริงกับในนิยายสวนทางกัน หรือจะลองเปิดรับคนใหม่เข้ามาในชีวิต นักอ่านยุคใหม่ไม่ชอบบทนิยายน้ำเน่า อาจคาดหวังให้นางเอกเดินไปข้างหน้าพบคนใหม่ที่ดีกว่า ถ้าฝ่ายชายจะรักก็คงรักไปนานไม่ใช่รู้ตัวหลังหย่า เนื้อหาทำนองนั้นมีให้อ่านเยอะแล้วญาตาวีหยิบสมุดปากกาออกมาเตรียมจดไอเดีย ทว่าความห่วงใยที่มีต่อปรเมศวร์มีมากล้นไม่สามารถเขียนงานต่อได้ จิตใจหมกมุ่น สมองไม่แล่น ชัตดาวน์เครื่องออกไปนั่งกอดเข่าเฝ้าประตูเข้าบ้านรอฟังเสียงรถยนต์ ดวงตาคู่หม่นเหม่อมองไปทางประตูรั้วบานทึบ กำแพงล้อมรอบค่อนข้างสูงบดบังวิวถนนพ้นจากสายตา นานๆ จะได้ยินเสียงรถยนต์หรือรถกอล์ฟพนักงานรักษาความปลอดภัยขับผ่านหญิงสาวเดินคอตกกลับเข้ามาในบ้าน ปิดสวิตช์ไฟเตรียมเข้านอน ขณะก้าวไปที่เตียงบังเอิญเหลื