All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 11 - Chapter 20

Hindi maintindihan ni Sebastian kung ano ang nararamdaman niya sa sandaling iyon. Ang alam lang niya, nang hindi niya namamalayan, sinusundan na niya ang sasakyan ni Adrian sa kalsada—tahimik, walang plano, ngunit malinaw ang direksyon: sundan ito hanggang sa ihatid si Mira. Hindi niya naisip na hindi uuwi si Mira sa bahay nila bilang mag-asawa. At sa kabila ng lahat, may isang bagay na hindi niya maitanggi—gusto niyang kunin siya pabalik.Habang tumatakbo ang sasakyan sa gabi, nananatili siyang tahimik sa manibela, ngunit ang isip niya ay hindi mapakali. Hindi niya pinaplano ito. Hindi niya rin pinipilit. Ngunit naroon siya—sumusunod, naghihintay, parang may kung anong hinihila siya papunta kay Mira.Pagkarating, agad na ibinaba ni Adrian si Mira sa harap ng condo nito. Ngunit bago pa man ito tuluyang umalis, sumulyap si Adrian sa rearview mirror—at nakita ang sasakyang nasa likod niya.Ang sasakyan ni Sebastian.Bahagyang ngumisi si Adrian, isang mapanuksong ngiti na parang nagsasab

Kinabukasan, bago pa man sumikat ang araw, gising na si Mira. Tahimik ang buong bahay, at ang liwanag sa labas ay unti-unti pa lamang sumisilip, nagbibigay ng maputlang kulay sa paligid. Maingat niyang inayos ang kama na tinulugan niya, pinakinis ang kumot at inayos ang unan na parang walang bakas ng paghinga niya roon, bago siya umupo sa gilid ng kama at tahimik na naghintay. Hindi siya balisa, ngunit malinaw sa kanya na kailangan niyang maging handa.Habang unti-unting lumiwanag ang langit, biglang may narinig siyang galaw mula sa labas—ang tunog ng password na ini-input sa pinto. Sa isang iglap, kumilos siya. Walang pag-aalinlangan, mabilis siyang lumabas ng kwarto at dumiretso sa silid ni Sebastian, marahang isinara ang pinto sa likod niya bago siya tumalon sa kama nito.Sa biglaang kilos, nagising si Sebastian, bahagyang napaangat ang katawan at napakunot ang noo. “Anong ginagawa mo?” tanong niya, paos pa ang boses dahil sa antok.“Dumating na ang mama mo,” bulong ni Mira, nakati

Itinulak ni Sebastian ang upuan niya at tumayo, isinuksok ang mga kamay sa bulsa habang walang lingon-likod na naglakad papunta sa kwarto. Walang bakas ng pag-aalinlangan sa galaw niya, at ang mga salitang binitawan niya ay malamig at diretso.“May sakit ka.”Hindi na siya tumingin pa kay Mira at tuluyan nang isinara ang pinto.Sa kabilang banda, hindi naman nawalan ng gana si Mira. Sa halip, bahagya pa siyang ngumiti, tila ba hindi siya naapektuhan ng tono nito. “Pwede ba akong bumalik mamaya, mga alas-diyes?” sigaw niya, umaasang may sagot mula sa loob.Ngunit walang dumating.Tahimik.At iyon na mismo ang sagot.Napailing si Mira nang bahagya, saka tuluyang umalis at bumaba ng gusali. Pagdating niya sa opisina, hindi na niya ikinagulat na muli siyang kinulit ng mga kasamahan niya tungkol sa tatlong lalaking nakita nila noong gabi sa KTV.Halos lahat ay puno ng kuryosidad.Dahil nakita nilang kausap ni Mira si Adrian, natural na inisip ng lahat na kilala rin niya ang dalawa pang lal

Maaga kinabukasan, sinamahan ni Mira si Bea papunta sa airport. Tahimik ang umaga, may halong lamig at pagod na dala ng maagang gising, ngunit pareho nilang pilit pinagaan ang pakiramdam. Nang makarating sila sa departure area, sandaling tumigil ang mundo para sa kanilang dalawa.Nagyakapan sila.“Bumalik ka agad,” sabi ni Mira, mahina ngunit may laman ang tono.“Babalik ako pagkatapos ng mga blind date,” sagot ni Bea, parang pinipilit gawing biro ang sitwasyon.“Ayos ‘yan,” ngumiti si Mira. “Basta huwag kang magpapakasal agad pagkatapos ng isang date, okay na ako.”“Imposible ‘yon,” sagot ni Bea nang matigas, halos may halong tawa.Nang tuluyan nang pumasok si Bea sa security, nanatili si Mira sa kinatatayuan niya, pinagmamasdan ito hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin niya. Doon lang siya tumalikod.Habang naglalakad, napatingala siya—at sa hindi inaasahang pagkakataon, may nakita siyang pamilyar na pigura na papunta sa VIP channel.Si Sebastian.Hindi siya nagdalawang-is

“Hindi ka pwedeng uminom.”Mabilis na inabot ni Adrian ang baso ni Sebastian, ngunit hindi pa man niya ito tuluyang nahahawakan ay napigil na siya ng isang tingin—isang malamig at matalim na tingin na tila kayang pumatay. Napaatras siya, napabuntong-hininga, at sa huli ay napabitiw na lang ng kamay. Wala ring silbi. Sa harap niya, parang walang pakialam si Sebastian sa lahat, diretsong ininom ang laman ng baso na para bang tubig lamang iyon at hindi alak na unti-unting sumisira sa katawan niya.Hindi doon nagtapos. Muli siyang nagbuhos, at muling uminom.Tahimik.Walang emosyon.Ngunit sa bawat galaw, halatang may tinatakasan siya.“Gusto mo bang mamatay?” hindi na napigilan ni Adrian ang sarili. May halong galit at pag-aalala ang boses niya, ngunit wala itong epekto. Para bang hindi siya naririnig.Parang wala siyang halaga sa sandaling iyon.Napatingin siya kay Nico, na tahimik lang sa gilid, parang nanonood lang ng isang eksenang matagal na niyang nasaksihan. “Hindi mo ba siya kaya