All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 21 - Chapter 30

Nakatayo si Sebastian sa may pintuan ng kanyang bahay. Bahay niya iyon, ngunit tila may kung anong pumipigil sa kanya upang tuluyang pumasok. Ang kamay niyang nakahawak sa doorknob ay nanatiling nakatigil, habang ang kanyang mga mata ay nakatitig lamang sa saradong pinto, para bang may kung anong mabigat na bumabalot sa kanyang dibdib. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit sa simpleng pagpasok sa loob, tila may kasamang bigat na hindi niya kayang harapin agad.Sandali siyang sumandal sa pader, hinayaan ang kanyang likod na umabot sa malamig na ibabaw nito. Pumikit siya saglit, saka dahan-dahang huminga nang malalim, para bang sinusubukang ayusin ang magulong takbo ng kanyang isipan. Ilang sandali pa siyang nanatili roon, hindi gumagalaw, hanggang sa wakas ay napilitan siyang kumilos. Itinaas niya ang kamay at inilagay ang password, saka marahang itinulak ang pinto upang makapasok.Pagbukas ng pinto, agad siyang sinalubong ng katahimikan. Ang buong bahay ay tila walang laman—walan

Mabilis na naayos ang insidenteng iyon.Malinaw ang sitwasyon—matagal nang nangha-harass si Carlo kay Mira at ngayong araw ay umabot pa sa puntong tinangka niya itong sapilitang dalhin. Sa ganitong kalagayan, bilang asawa ni Mira, ang ginawa ni Sebastian na banggain ang sasakyan ni Carlo ay may dahilan.Bagama’t medyo matindi at marahas ang naging paraan niya, naiintindihan naman iyon ng mga pulis.Gayunpaman, hindi pa rin iyon tuluyang pinalagpas.Pareho pa rin silang dinala sa istasyon, binigyan ng babala, at pinagsabihan nang maayos. Si Carlo naman ay pinasulat ng isang kasulatan—isang garantiya na hindi na niya guguluhin pa si Mira kailanman.Ngunit alam na alam ni Mira ang katotohanan.Para sa isang taong tulad ni Carlo, ang ganoong kasulatan ay walang halaga. Isang piraso lang iyon ng papel na madaling balewalain kapag muli na namang sumiklab ang pagiging baliw nito.Upang maiwasan ang karagdagang gulo o tensyon, pinayagan ng mga pulis na maunang umalis sina Mira at Sebastian.P

Hindi na sinabi ni Sebastian kung ano ang pangalan na dapat itawag sa kanya—wala naman siyang pakialam sa ganung bagay.Si Mira naman, bagama’t tila kaswal lamang ang kanyang tanong kanina, ay hindi pa rin maalis ang kanyang kuryosidad. Hindi lang tungkol sa relasyon nila ni Carlo bilang malalayong kamag-anak, kundi pati na rin sa kung paano ba talaga balak ni Sebastian na turuan ng leksyon ang lalaking iyon.Sa pagkakataong ito, paano nga ba niya gagawin iyon?Sigurado naman si Mira sa isang bagay—hindi ito basta-basta magpapahanap ng tao para bugbugin si Carlo. Hindi ganoon si Sebastian, o marahil… ayaw niyang isipin na ganoon ito.Kinagabihan, nagtipon ang buong pamilya sa sala. Sabay-sabay silang nanood ng telebisyon, isang simpleng eksena na puno ng tahimik na init ng isang pamilya. Walang masyadong usapan, ngunit ang presensya ng bawat isa ay sapat na.Pagsapit ng alas-nueve ng gabi, unang tumayo si Don Alejandro.“Gabi na,” sabi niya, bahagyang inaabot ang kanyang likod, tila n

Bispera ng Bagong Taon, masigla at puno ng init ang tahanan ng pamilyang Montenegro. Ang buong bahay ay tila nababalutan ng saya—may liwanag, may galaw, at may kakaibang pakiramdam ng pagkakaisa na mararamdaman sa bawat sulok. Mula sa sala hanggang sa kusina, ramdam ang paghahanda para sa isang espesyal na gabi.Maganda ang pakiramdam ni Madam Cecilia, at dahil doon, siya mismo ang pumasok sa kusina upang magluto. Hindi siya nag-utos lamang—gusto niyang siya mismo ang maghanda, tila ba matagal na niyang hinintay ang pagkakataong ito. Samantala, si Mira ay nakaramdam ng kaunting hiya sa ideyang wala siyang ginagawa, kaya agad siyang sumunod sa kusina upang tumulong.“Lumabas ka na lang at samahan mo si Sebastian. Hindi ko kailangan ng tulong dito,” sabi ni Madam Cecilia habang abala sa paghahanda ng mga sangkap.“Sigurado po kayo?” maingat na tanong ni Mira.Sa kabila ng lahat, siya pa rin ay manugang ng pamilyang Montenegro. Sa ganitong klaseng okasyon, lalo na’t abala ang mga nakatat

Biglang bumigat ang himpapawid sa loob ng sala.Nagpalitan ng tingin sina Madam Cecilia at Don Alejandro. Isang mabilis na sulyap lamang iyon, ngunit sapat para magkaunawaan sila nang hindi na kailangang magsalita. Sa sandaling iyon, tila pareho nilang muling nakita si Mira sa ibang liwanag.Maganda siya, oo. Iyong tipo ng gandang sa unang tingin ay mapagkakamalan mong isa lamang palamuting tahimik na inilalagay sa isang sulok—maganda, ngunit walang tinig, walang talim. Isang mamahaling plorera na sinadyang pagandahin lamang ang espasyo.Pero malinaw na hindi ganoon si Mira.Ang katahimikan niya ay hindi kahinaan. Ang maayos niyang tindig ay hindi kawalan ng isip. At ang pagiging kalmado niya sa harap ng ganitong sitwasyon ay hindi nangangahulugang maaari siyang maliitin ng kahit sino.Bagaman hindi kayang tumbasan ng pamilyang Alcantara ang pamilyang Montenegro sa impluwensiya at estado, hindi rin naman sila basta-basta lamang. Ang isang anak na lumaki sa ganoong uri ng tahanan ay li