All Chapters of The Obsessive CEO’s Contract Wife: Chapter 31 - Chapter 40

Pagkatapos ng hapunan, lumabas si Mira at umupo sa hardin sa labas ng bahay.Maganda ang panahon nang araw na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, at ang sikat ng araw ay may dalang init na kaaya-aya sa balat. Hindi iyon iyong tipikal na lamig ng ikalabindalawang buwan sa kalendaryong lunar. Sa halip, mas kahawig pa nito ang pakiramdam ng unang bahagi ng tagsibol—malambot, tahimik, at may kakaibang gaan na nakapagpapaluwag ng dibdib.Tahimik lamang siyang naupo roon, walang kausap, walang ginagawa, at tila walang intensyong gumalaw kaagad. Para bang gusto niyang hayaan ang sarili na manatili sa ganoong sandali, kahit saglit lamang, at namnamin ang katahimikang matagal na rin niyang hindi tunay na nararanasan.Sa kanyang tabi, namumulaklak ang wintersweet. Ang mayaman at malinaw na halimuyak ng mga bulaklak ay dahan-dahang kumakalat sa hangin, umaabot sa kanya sa bawat mahinang pag-ihip ng simoy. Paminsan-minsan, may ilang talulot na natatangay at marahang bumabagsak, ang ilan ay dumadapo

Nakasisilaw ang langit sa bisperas ng Bagong Taon, puno ng nagliliwanag at makukulay na ilaw na tila nagpapatingkad sa buong gabi. Kahit tuluyan nang lumubog ang araw at bumalot na ang dilim sa paligid, hindi iyon naging dahilan upang humupa ang sigla ng mga tao. Sa halip, habang papalapit nang papalapit ang pagsalubong sa bagong taon, lalo lamang tumitindi ang pananabik ng lahat, na para bang bawat isa ay may inaasahang panibagong simula pagpatak ng hatinggabi.Sina Don Alejandro at Madam Cecilia, dahil nararamdaman na rin ang bigat ng edad, ay hindi na nagnanais pang magpuyat gaya ng dati.Hindi rin nagtagal pagkatapos ng hapunan ay bumalik na si Sebastian sa kanyang silid. Tahimik lamang itong umalis, gaya ng dati, at pagkatapos noon ay hindi na muling lumabas. Para bang ang kaguluhan at kasiyahan sa labas ay walang kinalaman sa kanya.Si Mira naman ay nanatili sa bakuran kasama ang mga kasambahay.Matapos makipagkwentuhan sa kanila nang ilang sandali, kinuha ni Mira ang kanyang ce

May kalahating oras na lamang bago sumapit ang Bagong Taon.Matagal nang nakaupo si Sebastian doon, at habang lumilipas ang bawat minuto, hindi mapigilang mag-alala ni Mira para sa kalagayan nito. Kahit pa hindi ito nagpapakita ng anumang panghihina sa mukha nito, alam niyang hindi dapat pinababayaan ang katawan, lalo na sa malamig na gabi at sa ganitong oras.“You should go to sleep,” sabi niya, hindi na naitago ang pag-aalala sa kanyang boses.“Too talkative.” Hindi tinanggap ni Sebastian ang pag-aalala niya. Gaya ng dati, malamig at maikli ang sagot nito, na para bang ang kabutihang-loob ni Mira ay isang bagay na dapat lamang itaboy.Bahagyang kumunot ang ilong ni Mira sa inis. Hindi na siya sumagot kaagad. Umupo lamang siya roon nang kaunti pang sandali, saka dahan-dahang tumayo at pumasok sa loob ng bahay.Ilang minuto rin siyang nawala.Nang muli siyang lumabas, may hawak na siyang kumot. Hindi siya gumawa ng anumang ingay, tahimik lamang siyang lumapit mula sa likod ni Sebastia

Sa unang araw ng Bagong Taon, umakyat si Madam Cecilia sa bundok upang manalangin para sa mga biyaya at pagpapala.Nang marinig iyon ni Mira, naisip din niyang sumama.Kaya isinama siya ni Madam Cecilia papunta sa templong nasa kabundukan. Kasabay rin nila sina Sebastian at Don Alejandro, bagama’t ang dalawa ay magkasama sa sarili nilang sasakyan at tahimik lamang sa biyahe.Habang nasa daan, napansin ni Mira na may bahagyang lungkot sa mukha ni Madam Cecilia. Dapat sana’y masaya ang Bagong Taon, isang panahong puno ng pag-asa, pagbati, at panibagong simula. Ngunit sa tuwing maiisip nito na unti-unti nang nauubos ang oras ng kanyang anak, hindi mapigilan ang bigat na patuloy na sumisiksik sa kanyang dibdib. Kahit gaano pa niya piliting maging matatag, hindi niya kayang ikaila ang pag-aalala ng isang ina.Nauunawaan iyon ni Mira.Sa sarili niya, ganoon din ang kanyang nararamdaman.Bagama’t wala siyang romantikong damdamin para kay Sebastian, taos-puso pa rin niyang hinihiling na manat

Habang kumakain sila ng tanghalian, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Mira.Napatingin siya sa screen at nakita ang pangalan ni Bea.Bahagya niyang sinulyapan ang mga kasama niya sa mesa, saka marahang lumingon kay Madam Cecilia. “Auntie, sandali lang po. Lalabas muna ako para sagutin ang tawag.”Tumango si Madam Cecilia, walang pag-aalinlangan.Agad na tumayo si Mira at lumabas. Pagkapasok niya sa mas tahimik na bahagi sa labas, mabilis niyang sinagot ang tawag.“Bea.”Ngunit walang sumagot sa kabilang linya.Sa una, inakala niyang naputol ang tawag, ngunit nang makinig siya nang mabuti, may narinig siyang mahihinang hikbi. Napakagaan ng tunog, ngunit sapat iyon para higpitan ng kaba ang kanyang dibdib.Biglang kumirot ang puso ni Mira.“Bea, magsalita ka,” mabilis niyang sabi, hindi na naitago ang pag-aalala sa boses. “Anong nangyari? Huwag mo akong takutin.”Sa wakas, narinig niya ang boses ng kaibigan.“Binabantaan ako ni Mama na magpapakamatay siya kung aalis ako. Ayaw niya ak