Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

มีตัวอักษรปรากฏขึ้นพร้อมเสียง'ยินดีกับโฮสที่ยืนยันตัวตน ตอนนี้โฮสได้เป็นเจ้าของกระเป๋ามิติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว'พอสิ้นเสียง ตัวอักษรก็หายไป ถุงผ้าก็กลับเป็นถุงผ้าอย่างเดิม"มันมีตัวอักษรและมีเสียงด้วยอ่ะ"หมิงหลานเอ่ยขึ้น"เสียงอะไรหรือเจ้าค่ะ?""เจ้าไม่ได้ยินหรือ!"หมิงหลานถามน้องสาวด้วยความแปลกใจ"ไม่เจ้าค่ะ อาจเพราะข้าไม่ใช่เจ้าของมันเลยไม่ได้ยินเจ้าค่ะ"น้องสาวตอบยิ้มๆ"มีของแบบนี้ด้วยหรือ?!""มันไม่ได้มีขายตามท้องตลาด เพราะฉะนั้นพี่รองต้องเก็บติดตัวตลอดนะเจ้าค่ะ เพราะถุงผ้าใบนี้สามารถเก็บทุกอย่างเข้าไปในนี้ได้เจ้าค่ะ แต่ต้องเป็นของไม่มีชีวิตนะเจ้าค่ะ พี่อินฮวาให้พี่รองเพื่อให้ท่านไว้เก็บสินเดิมและของมีค้าต่างๆ ไปอยู่ไกลอย่างชายแดน จะมีของมีค้าให้ใครรู้ไม่ได้ ถึงพี่เขยรองจะมีฝีมือและอำนาจ แต่ก็อาจมีลอดสายตาบ้าง มิสู้เราป้องกันตัวเองไว้บ้างจะดีกว่า"หมิงเอ๋ออธิบายให้พี่สาวฟังตามตรง"แบบนี้พี่ก็ขนเสบียงไปชายแดนได้นะสิ"นางคิดถึงปากท้องของเหลาทหารกล้า พร้อมผูกถุงผ้ากับเอว"แต่ก่อนอื่นไปเก็บสินเดิมของลูกก่อนดีมั้ย แม่เตรียมไว้บ้างแล้ว เผื่อจะขาดเหลืออะไรอีก"แม่หลัวพาลูกๆเข้าไปในห้องเก็บทรั

หมิงหลานใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการตัดเย็บชุดให้ทหารในกองทัพของสามี นางนั่งทำงานอยู่เงียบๆโดยมีเสี่ยวเสี่ยวฝูกับเสี่ยวเหม่านั่งเฝ้าอยู่ข้างๆไม่ยอมห่างไปไหน ส่วนคนงานในบ้าน นางก็นำพืชสมุนไพรไปให้แม่ครัวทำน้ำแกงให้เหล่าคนรับใช้ในบ้านได้กินเพื่อให้ทุกคนมีร่างกายที่อบอุ่นขึ้น นางรู้สึกว่าที่ชายแดนนี้หนาวกว่าที่เจอเจียงมาก ทุกวันคนรับใช้ชายต้องออกมากวาดหิมะออกจากทางเดิน ดีที่นางให้ผ้าเนื้อหนาให้เพราะทุกคนนำมาตัดเป็นชุดใส่แล้วทำให้ช่วยป้องกันความหนาวได้ระดับหนึ่งที่ห้องนั่งเล่นตรงกลางห้องจะมีเตาที่ใส่ถ่านไร้ควันเพื่อให้ห้องเกิดความอบอุ่นขึ้น นางและเหล่าสาวใช้ต่างนั่งรอบๆเตาพร้อมมีผ้าคุมขาเพื่อให้เกิดความอบอุ่น ณ แคว้นคองโก ข่าวเรื่องแม่ทัพไป๋มีฮูหยินก็มาถึง ลูหารฮุยโจ แม่ทัพใหญ่ของเมืองคองโก เมื่อฟังก็ขมวดคิ้ว"เขาไปรับฮูหยินมาตอนไหน?ทำไมสายของเราถึงไม่ส่งข่าว""สายข่าวเราก็ยังไม่รู้ เห็นอีกทีแม่ทัพไป๋ก็พานางมาถึงแล้ว""เขาสามารถหลบหนีจากสายตาของพวกเราได้ ถือว่าฝีมือไม่ธรรมดา มิเสียแรงที่สู้กันมาหลายปีแล้วเราไม่สามารถตีค้ายนั้นแตก"แม่ทัพลูหารฮุยโจพูดอย่างชื่นชม"สายของเรายังส่งข่าวอีกว

ที่เมืองกุ้ยหลินฉางป๋ายโจกำลังตรวจสินค้าที่จะเตรียมประมูล ครั้งนี้มีหญิงงามซึ่งเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องวัย16 มีคนนำมาให้ประมูล เขาให้คนตรวจสอบอย่างละเอียด เมื่อตรงตามที่กำหนดจึงให้เตรียมนำขึ้นประมูลไหนจะอาวุธลับต่างๆอีก ยาพิษเป็นสิ่งที่ลูกค้าต้องการมาก เขาก็พยายามหามาให้ประมูลกัน ต้องบอกว่าหอประมูลของตนมีสิ่งต้องห้ามทั้งหมด "นายท่านขอรับ..ข้าได้ข่าวมาว่าที่หอประมูลอี้เฟิงมีของล้ำค่ามาประมูลอีกแล้วขอรับ"หลงจู๊เข้ามารายงานเจ้านาย เมื่อเขาได้รับข่าวใหม่"อะไรใหม่..ยารักษาโรคตัวใหม่รึ?"นายท่านฉางถามอย่างไม่สบอารมณ์ เขาอยากจะโค่นล้มหอประมูลคู่แข่ง แต่ก็ไม่อาจทำสำเร็จ ไม่รู้เจ้าของหอนั้นมีใครหนุ่นหลัง เพราะไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใดก็ไม่อาจแตะต้องหอประมูลอี้เฟิงได้"ไม่ใช่ขอรับ ของที่นำมาประมูลนั้นคือเสื้อเกราะอ่อนไหมน้ำแข็งขอรับ สายข่าวรายงานว่าแขกเหรื่อให้ความสนใจมากขอรับ""เสื้อเกราะหรือ?..เขาไปได้ของดีนั้นมาจากไหนกัน? ""มิทราบขอรับ สายข่าวไม่อาจตามสืบได้ว่าใครเป็นผู้นำมาประมูล""หอประมูลอี้เฟิงนั้นมีใครหนุนหลังกัน ทำไมถึงมีแต่ของดีมาประมูล""สายของเรายังสืบข่าวรู้มาว่า ท่านหมอน้อยที่นำยาไปป

"ผิงอันได้รับบาดเจ็บหรือไม่?"ฮูหยินเซียะถามลูกสะใภ้คนโต"ไม่มีเจ้าค่ะ แต่เหมือนจะตกใจ"พระชายาหลิงหลิงเข้ามาอุ้มองค์หญิงตัวน้อย"ลูกหญิง...แม่อยู่นี้แล้วลูก โอ๋ๆ""อื่อๆๆ"องค์หญิงตัวน้อยซบอกพระมารดาอย่างขวัญเสีย นางรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัวส่วนเซียะอวิ๋นนั้นตกใจมาก นางเกาะมารดาไม่ยอมปล่อยพร้อมร้องไห้ด้วยความน่าสงสารหนิงเหม่ยเห็นแก้มของบุตรสาวมีรอยแดงก็ขมวดคิ้ว แต่ยังไม่พูดอะไร"ทำไมที่แก้มหลงเอ๋อมีรอยแดง ใครทำอะไรนาง"ในขณะที่คนทั้งหมดให้ความสนใจเด็กน้อย สนมเหยียนก็นอนร้องโอดโอยเบาๆ เพราะนางปวดท้องจนไม่มีเสียงแม้จะพูด"ขันที พาพระสนมกลับตำหนักแล้วเรียกหมอหลวงมาดูอาการ "ฝ่าบาทสั่งน้ำเสียงนิ่งๆ พระองค์เห็นแก้มของธิดาตัวน้อยมีรอยแดงที่เหมือนฝ่ามือ ในห้องนี้คงไม่มีใครกล้าทำแน พระองค์จะต้องสอบสวนเรื่องนี้ไม่คิดปล่อยผ่านเมื่อหมอหลวงมาถึงก็เร่งลงมือรักษาหนูน้อยทั้งสอง เซียะอวิ๋นได้รับบาดเจ็บน้อยกว่าองค์หญิงจีนหลงที่มีรอยแผลแตกยาวเกือบสองนิ้วพร้อมแขนที่ได้รับบาดเจ็บจากการฟาดแขนกับเก้าอี้ พระชายาถึงกับร้องไห้เมื่อเห็นบาดแผล "องค์หญิงจีนหลงกับคุณหนูเซียะมีแผลบาดเจ็บถือว่าใหญ่ ดีว่าสาวใช้รับพว

หนิงเหม่ยคอยนั่งเอามือประคองบุตรสาวที่ยืนเกาะขอบหน้าตากรถม้ามองนอกรถม้าด้วยอารมณ์เบิกบาน แถมนางยังคอยร้องเรียกบิดาที่ขี่ม้าประกบข้างรถม้าพร้อมคนงานชายอีก4คนคอยขี่ม้าคุ้มครอง หนูน้อยหัวเราะอารมณ์ดีตลอดการเดินทาง นางเจออะไรก็ชี้ให้มารดาดู เมื่อเหนื่อยหมดแรงก็หลับโดยมีเจ้าสองขนนอนข้างๆ สาวใช้ทั้ง4ก็คอยพัดไล่แมลงไม่ให้มากวนใจคุณหนูน้อยจนมาถึงเมืองเซียงสุย แม่ทัพเซียะก็พาสองแม่ลูกเข้าพักที่จวนแม่ทัพ แม่ทัพเซียะอุ้มบุตรสาวมือหนึ่งพร้อมจับจุงแขนภรรยาอีกมือ"ขาดเหลืออะไรน้องสั่งคนรับใช้ได้เลย""เจ้าค่ะ..เดี๋ยวน้องพาอวิ๋นเอ๋อเข้าไปนอนต่อก่อนเจ้าค่ะ ดูนางยังง่วงอยู่เลย" ด้วยมาถึงเป็นเวลาที่บุตรสาวนอนกลางวันพอดี นางจึงหลับอยู่บนบ่าผู้เป็นบิดา เมื่อพาบุตรสาวเข้านอนเรียบร้อย นางก็เดินออกมาดูจวนแม่ทัพในจวนเกือบจะไม่ตบแต่งอะไร หญิงสาวคิดว่านางมาอยู่นี้แล้ว คงต้องตบแต่งจวนให้สามีเผื่อมีใครไปมาหาสู่ จวนท่านแม่ทัพจะได้ชวนมองแม่ทัพเซียะไปดูความเรียบร้อยของกองทัพ ดีว่าคนของตนเองมีฝีมือต่อตัว ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็สามารถรับมือแทนตนเองได้บ้าง แต่ยังไงก็ไม่อาจทิ้งกองทัพไปนานหนิงเหม่ยให้เจ้าเฉียวอ