Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

หลังงานเลี้ยงจวนแม่ทัพจบก็เป็นที่พูดถึงกันอย่างมาก "งานเลี้ยงที่จวนท่านแม่ทัพถึงจะจัดแบบเงียบง่าย แต่ก็สนุกนะเจ้าค่ะ"ฮูหยินถังที่อยู่เฝ้าร้านหยกให้สามีก็ชวนลูกค้าคุย"เช่นนั้นหรือ"ฮูหยินฝางถามอย่างสนใจ"ใช้เจ้าค่ะ..ชาที่ใช้รับรองคนที่ไปในงานก็เป็นชาสมุนไพรของท่านหมอน้อย ดื่มแล้วชุ่มคอมากด้วย อาหารที่รับรองก็เป็นมารดาของฮูหยินท่านแม่ทัพเป็นคนทำเอง รสชาติดีมากที่เดียว ยิ่งอาหารที่เอามาให้เด็กๆที่พวกเราพาไปงานก็หน้าตาชวนให้คีบเข้าปากมาก บุตรชายข้ากลับมาบ่นอยากกินอีก นางช่างรู้ใจเด็กๆ"ฮูหยินถังเอ่ยชมไม่ขาดปาก"เสียดายวันนั้นที่บ้านติดธุระจึงไม่ได้ไปงาน"ฮูหยินฝางบ่นอย่างเสียดาย วันนั้นใจจริงก็ไม่ได้มีธุระอะไร แค่นางกับสามีเห็นว่าเป็นงานเล็กๆ แถมแม่ทัพเซียะก็ไม่ได้สนิทไรกันมากมาย จะไม่ไปก็คงไม่มีอะไร แต่ใครจะคิดว่าถึงจะเป็นงานเล็กๆ แต่การดูแลกลับจัดเต็มแบบนั้นกัน"น่าเสียดายจริงแหละ เพราะจากที่พูดคุยกันฮูหยินเซียะเพียงแค่พาบุตรสาวมาเที่ยวหาบิดา ไม่กี่เดือนก็ต้องกลับเมืองหลวง เพราะฮูหยินผู้เฒ่าคิดถึงหลานสาวอณุญาตให้มาแค่ระยะสั้นๆเท่านั้นเจ้าค่ะ""สกุลใหญ่ๆส่วนมากจะชอบหลานชายมิใช่หรือเจ้าค่ะ

ทั้ง4เดินออกมาดูก็เห็นเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังช่วยใครคนหนึ่งที่ไม่ได้สตินอนอยู่บนไม้กระดานแผ่นหนึ่งที่ดูแล้วเด็กสาวผู้นี้คงใช้เชือกลากคนผู้นี้มาแน "ไฉ่หง เจ้าพาใครกลับมาด้วยนะ"ผู้เป็นพี่สะใภ้ถามด้วยความตกใจ "ตอนข้ากำลังดำน้ำหาหอยมุกอยู่ก็เห็นคนผู้นี้เกาะแผ่นไม้ลอยคออยู่กลางทะเลเจ้าค่ะ" "เจ้าเลยลากเขากลับมาบ้านรึ!" "ข้าร้องให้คนช่วยแล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่มีใครคิดสนใจจะลงไปช่วย ข้าเลยต้องว้ายน้ำไปลากเขาเข้าฝั่ง เขายังมีชีวิตเจ้าค่ะ แถมเอาแต่ผู้ว่ามีโจรวนไปวนมาเจ้าค่ะ"เด็กสาวเล่าให้พี่สะใภ้ฟังจนหมด "พี่อินฝางเอาเขามานอนตรงเตียงก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะได้ตรวจเขา"หมิงเอ๋อบอกกับสาวใช้ สาวใช้ทั้งสองตางช่วยกันจับเด็กหนุ่มที่ดูยังไงก็ยังไม่โตเต็มวัย แถมตามตัวยังมีลอยไหม้ทั่วร่างกาย "พี่สาวขอชุดบุรุษให้คนผู้นี้ก่อนได้มั้ยเจ้าค่ะ?"ท่านหมอน้อยหันมาขอความช่วยเหลือจากเจ้าบ้าน "ได้ๆ..เดี๋ยวข้าไปหยิบให้"หม่าหลิวเถารีบรับปากก่อนจะหันกลับไปในห้องเพื่อหยิบชุดของสามีมาให้เด็กสาว เดินออกมาก็เห็นเด็กสาวกำลังตรวจร่างกายของเด็กหนุ่มผู้นั้น "เขาอาจจะโดยสารเรือแล้วเกิดเหตุไฟไหม้เขาถึงมีรอยไหม้ไปทั่วตัวเช่น

ไฉ่หงนั่งป้อนหลานชายกินโจ๊กหมดถ้วยน้อย จึงพาหนูน้อยเข้าไปหาผู้เป็นบิดาและมารดา หมิงเอ๋อกำลังบอกข้อควรระวังและห้ามไม่ให้ยกของหนักอย่างน้อยครึ่งปี เพราะกระดูกขาหักค่อนข้างร้ายแรง "ท่านต้องห้ามยกของหนักอย่างน้อยครึ่งปีนะเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นกระดูกที่ยังสมานไม่ดีอาจหักซ้ำได้"เมื่อหม่าฉิวถางได้ฟังก็เริ่มคิดว่าตนเองต้องเลือกแล้ว "อาจถึงเวลาที่ข้าต้องเลิกอาชีพนี้แล้วมองหาอาชีพใหม่ "คนเจ็บระบายความในใจออกมา "ท่านอยากเปลี่ยนอาชีพหรือ?"เด็กสาวถามขึ้น "ไม่ใช้แค่เปลี่ยนงาน แต่ข้าน้อยอยากพาภรรยาและน้องสาวย้ายไปตั้งรกร้างที่อื่นอีกด้วยขอรับ อยู่ที่นี้มีแต่คนรังเกียจหลิวเถา หาว่านางเป็นตัวอัปมงคล ค่อยนินทาว่าร้าย ขนาดนางนำมุกไปขายก็ไม่มีร้านค้าไหนกล้ารับซื้อเพราะกลัวจะโชคร้าย "หม่าฉิวเวินเล่าด้วยความเจ็บใจที่ไม่อาจช่วยเหลืออะไรภรรยาได้ "ข้าก็ไม่อยากอยู่ที่นี้แล้วเจ้าค่ะ มีแต่คนรังเกียจข้ากับเสี่ยวเหลย ทุกครั้งที่พาเสี่ยวเหลยออกไปเดินเล่นพวกชาวบ้านก็มักจะมาพูดจาแย่ๆใส่เสี่ยวเหลย ข้าไม่ชอบ"ไฉ่หงเดินเข้าไปหาพี่ชายแล้วพูดพร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ หมิงเอ๋อฟังก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "บิดาข้ามีอ

เซียะฟงกลับจากเกาปะการังหิน เมื่อตรวจงานแล้วสั่งงานเรียบร้อยก็ขี่ม้ากลับจวนโดยไม่ได้คิดอะไร กลับถึงจวน สิ่งแรกที่เขาทำคือเดินไปหาบุตรสาวเพื่ออุ้มให้หายคิดถึง ตอนแรกผู้เป็นภรรยายังไม่ทันสังเกดุเห็นว่าชุดเกราะของเขาได้รับความเสียหายจากการถูกยิง แต่พอบุตรสาวจิ้มตรงรอยลูกปืน นางถึงเห็น "ท่านพี่ไปถูกอะไรมาเจ้าค่ะ"ไม่พูดเปล่า หนิงเหม่ยจับตรงที่ชุดเสียหายก่อนจะได้กลิ่นดินปืนจางๆ แถมตรงที่โดนยิงยังเป็นช่วงหน้าอกอีกด้วย "ท่านพี่ถูกอาวุธอะไรทำร้ายหรือเจ้าค่ะ?" "พี่ก็ไม่รู้เช่นกัน แต่อานุภาพร้ายแรงเอาเรื่อง"แม่ทัพหนุ่มตอบภรรยาอย่างไม่คิดอะไร หนิงเหม่ยตรวจดูก็เห็นว่าสามีไม่ได้รับบาดเจ็บ อาจเพราะเขาใส่เสื้อเกราะไหมน้ำแข็กของท่านอาสะใภ้จึงช่วยปกป้องไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ "เช่นนั้นไปอาบน้ำก่อนเจ้าค่ะ เดี๋ยวน้องจะให้คนงานเตรียมน้ำให้ท่านพี่อาบนะเจ้าค่ะ"ฮูหยินแม่ทัพหันไปสั่งคนงานใช้ แม่หลัวที่นั่งฟังอยู่เงียบๆก็อดห่วงบุตรเขยไม่ได้ นางเดินไปรับอวิ๋นเอ๋อมาดูแลเพื่อให้บุตรสาวไปดูแลสามี "อาฟงส่งอวิ๋นเอ๋อมาให้แม่ เจ้าไปอาบน้ำก่อน เผื่อมีรอยฟกช้ำตรงไหนได้ให้เหม่ยเอ๋อทายาให้ อวิ๋นเอ๋อมาอยู่กับยายมาลู

ต้าหยูถางกับหม่าไฉ่หงทั้งสองออกไปดำน้ำทุกวัน ต้าหยูหม่านั้นดำแค่แถบน้ำตื้น แต่ก็เริ่มขยับไปบริเวณที่ลึกขึ้นบ้าง เพราะบริเวณนั้นมีหอยมุกให้เขาจับ ตลอดครึ่งเดือนที่ทั้งสองชวนกันดำน้ำหาหอยมุก ต่างก็ได้ไข่มุกมากพอสมควร"หยูถาง ข้าอยากชวนเจ้าไปหาคุณหนูหลัวเป็นเพื่อนข้าหน่อย ""ได้สิ..ว่าแต่เจ้าไปหาคุณหนู มีอะไรหรือ?""ข้าอยากเอาไข่มุกที่ได้ไปให้นางนะ ข้ารู้ว่านางชอบจึงจะเอาไปฝากนางนะ ตอบแทนที่นางช่วยชีวิตพี่ชายข้า"นางสำนึกในบุญคุณที่คุณหนูหลัวมีใจช่วยรักษาพี่ชายนางแถมยังเก็บค่ารักษาแค่80อีแปะ"งั้นเราขึ้นฝั่งไปอาบน้ำแล้วแกะหอยชุดนี้ก่อน ได้ไปทีเดียว""อื่อ"ที่จวนแม่ทัพ ทหารเฝ้าประตูที่จวนเป็นมีเด็กหนุ่มและเด็กสาวเดินมาขอพบคุณหนูหลัวจึงถามขึ้น"จะให้ข้าบอกคุณหนูหลัวว่าใครมาขอพอ""รบกวนพี่ชายบอกนางว่าข้าหม่าไฉ่หงกับต้าหยูถางมาขอพอคุณหนูหลัวเจ้าค่ะ"เด็กสาวพูดกับทหารที่อยู่หน้าประตูจวนอย่างนอบน้อม"เช่นนั้นพวกเจ้ารออยู่ตรวนี้สักครู่ เดี๋ยวข้าไปเรียนคุณหนูหลัวก่อน""ขอบคุณเจ้าค่ะ"ผ่านไปไม่นานชูเฉียงก็เดินออกมากับทหารแล้วยิ้มให้ทั้งสอง"พี่ชูเฉียง ""คุณหนูสามให้ข้ามาพาพวกเจ้าไปพบนะ มาสิข้าจ