Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

ที่ชายแดน หมิงหลานที่ตอนนี้ได้นำผักที่เหลาทหารช่วยกันปลูกนำมาแปลสภาพ ทั้งดองเค็มและดองเผ็ด นางเขียนจดหมายส่งให้มารดาว่าไม่ต้องส่งเสบียงมาให้เพราะนางจะทำเอง ท่านแม่ได้ไม่เหนื่อย แต่มารดาก็ยังส่งมาให้ ด้วยเหตุผลว่าผักของที่บ้านอร่อยกว่า หญิงสาวจึงหมดคำจะพูด แต่นางก็ยังแปลรูปผักเพื่อเป็นเสบียงต่อไป ส่วนข้าวฟ่างกับข้าวสาลีที่ทหารปลูกก็ใกล้จะได้เก็บเกี่ยว ถ้าเก็บเกี่ยวเสร็จกองทัพอินทรีดำก็จะมีเสบียงไม่ต้องรอเสบียงของทางการ เพราะถึงเสบียงของทางการมาส่งก็ไม่พออยู่ดี นางรู้สึกว่าช่วงหลังมานี้มีคนมาสมัครเป็นทหารมากขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นชายวัย15,16 เพราะชาวบ้านแถวชายแดนส่วนใหญ่ลำบากกว่าแทบอื่นเยอะ ด้วยสภาพอากาศไม่เอื้อ และเมื่อรู้ว่ามาเป็นทหารแล้วจะมีอาหารให้กินสามมื้อและยังมีเบี้ยเลี้ยงอีก ถึงจะไม่มาก แต่ก็ยังสามารถจุนเจือครอบครัวได้บ้าง เมื่อรับเข้ามาในกองทัพแล้วก็จะมีการฝึกร่างกายให้พร้อมก่อนจะมาฝึกใช้อาวุธและการต่อสู้ ชายแดนที่อยู่ทางเหนือของแคว้น ทำให้หน้าหนาวมาไวกว่าที่อื่น ช่วงเวลานี้จึงถือเป็นช่วงสวรรค์ของชาวไร่ นางอยากออกไปช่วยเก็บผักตอนที่ทหารเริ่มเก็บเกี่ยวผักที่ปลูก แต่สามีนางกลับไ

"เราควรหาที่หลบพายุก่อน"ชายหนุ่มมองพายุฝนก็จะบังคับให้รถม้าขยับเข้าข้างทาง ฝนเริ่มตกหนักขึ้นจนมองอะไรไม่เห็น ม้าทั้ง4ตัวยืนสงบนิ่งท่ามกลางพายุฝน คนภายในรถม้าทั้ง4คนกับสัตว์เลี้ยงอีกสองนั่งฟังเสียงด้านนอก "ฝนตกหนักแบบนี้เราจะปลอดภัยหรือไม่เจ้าค่ะ?"เด็กสาวไม่เคยอยู่ท่ามกลางพายุมาก่อนจึงรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อย นางนั่งใกล้สองสาวใช้อย่างไม่รู้ตัว เจ้าสองสัตว์เลี้ยงก็เหมือนจับความกังวลของเด็กสาวได้ พวกมันโดดขึ้นมานั่งตักนางเพื่อแสดงการปกป้องให้นางรู้สึกปลอดภัย หมิงเอ๋อเห็นเจ้าสองตัวพยายามมาเอาใจนางก็รู้สึกดี"เจ้ากลัว..!"ชายหนุ่มมองสายตาที่มีความวิตกกังวลของนางก็ถามขึ้น"ก็ไม่ถึงกลับกลัวเจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่เคยอยู่กลางพายุแบบนี้มาก่อนเท่านั้นเอง"เด็กสาวตอบตามตรง แล้วอยู่ๆก็เกิดเสียงฟ้าร้องดังสนันป่า เจ้าพวกม้าทั้ง4ก็มีท่าทีตกใจ ซงซุยฺวนจึงต้องออกไปจับบังเหียนไว้ตลอดเพื่อคอยคุมพวกมัน พายุฝนตกจนถึงค่ำก็ยังไม่หยุดตกก็ยังไม่มีทาทีว่าจะหยุด หมิงเอ๋อจึงพาทุกคนเข้าไปในมิติ เพราะพวกม้าจะได้หลบฝนด้วยซงซุยฮวนไม่เคยเข้ามาในมิติมาก่อน แต่ด้วยนิสัยที่นิ่งขรึมจึงไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา ส่วนสองสาวใช

เวลาผ่านไป2ชัวยาม ร่างกายที่นอนแนนิ่งก็เริ่มมีการขยับตัว เจ้าเสี่ยวสุยที่คอยเลียบาดแผลตามใบหน้าของเจ้านาย เมื่อเห็นเจ้านายขยับตัวก็ร้องอย่างดีใจ "จี๊ดดๆๆ"เด็กสาวค่อยๆลืมตาอย่างสับสน นางมองดูรอบก่อนจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นเจ้าเสี่ยวสุยรีบเข้าไปกอดเจ้านายด้วยความดีใจที่เจ้านายของมันตื่นแล้ว แต่หญิงสาวกลับทำท่าตกใจที่มีสัตว์ตัวยาวมากอดตนเอง"ตัวอะไรนะ..!?"เด็กสาวมองเจ้าสัตว์ตัวยาวด้วยความสงสัย แล้วไหนจะที่ตนเองมานอนเปียกอยู่ริมแม่น้ำแบบนี้อีก เจ้าเสี่ยวสุยไม่เข้าใจที่เจ้านายทำท่าตกใจที่มันเข้าไปกอด มันมองเจ้านายด้วยความน้อยใจพร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เด็กสาวเห็นดังนั้นจึงรู้สึกผิด...แต่ทำไมนางต้องรู้สึกผิดด้วย?นางนั่งตรงริมแม่น้ำแล้วมองไปรอบๆ แต่กลับเจอศพสองศพนอนตายอยู่ริมแม่น้ำ นางตกใจจึงรีบลุกขึ้นเพื่อเตรียมหนีไปจากตรงนี้ แต่ขาของนางกลับไม่เต็มใจให้นางขยับ เด็กสาวรู้สึกปวอตรงข้อเท้า ก้มลงมองก็เห็นข้อเท้าที่ผิดรูป นี้นางพิการหลอกหรือ แล้วนางเป็นใคร..มานอนอยู่ตรงนี้ได้เช่นไร แล้วสองคนที่ตายนี้เป็นใคร "อี๊ดๆ"เจ้าเสี่ยวสุยใช่แขนน้อยๆของมันดึงให้เจ้านายลุกขึ้น มันได้กลิ่นอายแปลกๆไม่น่าไ

หมิงเอ๋อหลับลึกไปจนถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน สองสาวใช้เห็นว่าคุณหนูหลับลึกก็ไม่อยากรบกวน ซงซุยฮวนหันกลับไปทางเดิมเพื่อเดินทางกลับเจอเจียงเขาไม่คิดเสียเวลาพัก เร่งเดินทาง ตกเย็นก็พาที่ปลอดภัยเพื่อพักแรมชูเฉียวก่อไฟเมื่อทำมื้อค่ำ ส่วนอินฝางคอยอยู่เฝ้าคุณหนู นางกลัวว่าเจ้านายตื่นมาไม่เจอใครอาจตื่นตกใจได้ แต่เด็กสาวก็หลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่น นางจึงเริ่มใจไม่ดี"คุณชายซง..คุณหนูหลับมาหนึ่งวันแล้วนะเจ้าค่ะ นางจะเป็นอะไรหรือไม่เจ้าค่ะ"สาวใช้รีบไปบอกคู่หมั้นคุณหนูเมื่อเห็นว่านางไม่ยอมตื่น ดีว่านางยังหายใจสม่ำเสมอ นางคงร้อนใจกว่านี้แนชายหนุ่งฟังก็รู้สึกเป็นห่วงจึงเข้าไปดู เมื่อตรวจชีพจรแล้วเห็นว่ายังคงเต้นคงที่ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เขาจึงวางใจ ส่วนเจ้าสองตัวก็นั่งเฝ้าหญิงสาวไม่ห่าง "นางอาจจะเหนื่อยจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ปล่อยให้นางหลับให้เต็มที่ ""เออ..คุณชายซง ขาของคุณหนูเหมือนบาดเจ็บด้วเจ้าค่ะ"อินฝางสังเกดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าคุณหนูเดินผิดปกติ "ข้ารู้แล้ว"ชายหนุ่มเห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เด็กสาวเหมือนกลัวเวลาที่เขาเดินไปใกล้ เขายังเห็นรอยจากแส้ตามร่างกายและใบหน้าของนางอีกด้วย มันทำให้เข้าป

หมิงเอ๋อยืนมองโต๊ะสำหรับปรุงยา ก่อนจะคิดว่าต้องทำอย่างไรต่อ นางหยิบตำราการแพทย์มานั่งอ่านเผื่อจะทำให้คิดอะไรออกมาได้บ้าง ตลอดทั้งวันนางใช้ไปกับการอ่านตำรา นางรู้ว่าตนเองเป็นคนปรุงยาส่งไปให้พี่เขยที่เป็นแม่ทัพ ถ้าความจำนางยังไม่กลับมา แล้วใครจะเป็นคนปรุงยากันละแม่หลัวก็คอยต้มน้ำแกงบำรุงบุตรสาวคนที่สามทุกวัน สองฝาแฝดจึงได้ผลพลอดได้ไปด้วย อินฮวากับคังฉีผิงที่พอรู้ว่าหลานสาวประสบอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมก็คอยหมั่นมาเยี่ยมพร้อมบุตรทั้งสองบ้านและคอยเล่าเรื่องราวในอดีตให้หญิงสาวได้ฟัง หมิงเอ๋อก็นั่งฟังพร้อมคิดตามว่าตนเองพอจะจำเรื่องราวได้บ้างหรือไม่ "ข้าไม่ชอบเลยที่เจ้าจำอะไรไม่ได้"ฉีผิงบ่นอย่างน้อยใจ หลานสาวนางเคยเก่งและมีความมั่นใจ แต่ตอนนี้กลับเป็นเพียงสตรีในห้องหอธรรมดา มันใช้ได้ที่ไหนกัน"แต่ข้าก็พอจำอะไรขึ้นมาได้บ้างแล้วเจ้าค่ะท่านอา""ปกติเจ้าเรียกข้าว่าพี่ฉีผิง ไม่ใช่ท่านอา หมิงเอ๋อ..ความจำเจ้ากลับมาเร็วๆสิ" ฉีผิงโอดครวญหมิงเอ๋อได้แต่มองท่านอาและอาสะใภ้แล้วยิ้มน้อยๆเหมือนไม่รู้ต้องทำอย่างไรต่อ ทั้งสามพูดคุยกันโดยมีเด็กๆทั้ง6นั่งเล่นตัวต่อไม้ที่พ่อหลัวสร้างตามรูปภาพที่หมิงเอ๋อวาด