Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

  อาริเทียร์นั่งรถม้ากลับคฤหาสน์แอสเตอร์โดยมีแกรนด์ดยุกเพียงหนึ่งเดียวของอาณาจักรเป็นผู้มาส่ง หญิงสาวนั่งตัวเกร็ง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ผิดกับอีกฝ่ายที่ดูมีท่าทางสบาย ๆ แตกต่างจากเธอ เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ ทหารยามที่เฝ้าประตูทางเข้าสอบถามจากคนขับรถม้า แล้วยื่นหน้าเข้ามาด้านใน พอเห็นว่าเป็นอาริเทียร์จึงปล่อยให้เข้าไปอย่างง่ายดายรถม้าแกรนด์ดยุกไปจอดอยู่ที่ลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลแอสเตอร์ ไนซีอาลงจากรถม้าก่อน ตามมารยาท ส่วนอาริเทียร์เดินลงตามหลัง“ท่านหญิงเพียงคนเดียวกลับมาแล้ว แต่ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลยนะครับ” ไนซีอากล่าวเชิงตำหนิเบลฟอร์ดที่เพิ่งรู้ว่าแกรนด์ดยุกมาถึงหน้าบ้าน รีบวิ่งออกมาต้อนรับ“สวัสดีครับท่านแกรนด์ดยุก อ้าวท่านหญิง ทำไมถึงมาอยู่กับแกรนด์ดยุกได้ ผมก็นึกว่าท่านหญิงอยู่ในห้องเสียอีก” ผู้เป็นพ่อบ้านตกใจที่เห็นอาริเทียร์เพิ่งจะกลับบ้านมา“....” อาริเทียร์หน้าตึงทันที ที่แท้ที่พวกเขาไม่ออกไปตามหาเธอเพราะคิดกันเอาเองว่าเธอกลับมาแล้ว คนตัวเล็กมองเข้าไปในตัวบ้านเห็นผู้คนก

 งานเลี้ยงฉลองตำแหน่งของอาร์ดิโตถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ จู่ ๆ อาริเทียร์ก็เกิดล้มป่วยในวันนั้นพอดิบพอดีอย่างไม่มีสาเหตุ เลยมีข้ออ้างที่จะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงที่น่ากระอักกระอ่วนใจนั่น เธอเองก็อยากจะไปยินดีกับท่านพี่ด้วยเหมือนกัน แต่เป็นเพราะมันปวดท้องจนเกินไปทำให้ อาริเทียร์ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวหรือเตรียมตัวใด ๆ ทั้งสิ้น คนตัวเล็กนอนขดเป็นกุ้งอยู่บนเตียงนอน ตอนแรกท่านพ่อเองก็สงสัยว่า เธอใช้อาการป่วยเป็นข้ออ้างไม่ไปร่วมงานเลี้ยงหรือเปล่า แต่เมื่อให้นักเวทและหมอประจำตระกูลมาตรวจสอบอาการแล้ว อาริเทียร์ป่วยตามนั้นจริง ๆ เมื่อได้รับยา ความเจ็บปวดก็ทุเลาลงไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะหายดีในทันที อาริเทียร์นอนอยู่บนเตียงทั้งวัน ข้าวปลาอาหารแทบไม่ตกถึงท้อง ไม่ว่าเธอจะกินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกมาจนหมด ใกล้ถึงช่วงเวลาที่งานเลี้ยงเริ่ม ความรู้สึกเหมือนกับมีใครสักคนมานั่งอยู่ที่เตียงนอน “ใครหรือคะ” เสียงของอาริเทียร์แหบแห้ง “พี่เอง” อาร์ดิโตมาดูให้เห็นกับตาของตนเอง

     ทั้งที่อาร์ดิโตยืนดูอยู่นานแล้ว เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น และได้ยินด้วยว่าลูเซียน่าพูดอะไรกับอาริเทียร์บ้าง แต่กับแสร้งไม่รับรู้เรื่องราวใดทั้งนั้น และปฏิเสธที่จะเข้าข้างเธอ “แล้วที่แมรี่พูดล่ะคะ ว่าท่านพี่อยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วแล้ว” อาริเทียร์โพล่งออกมา ก่อนที่พวกเขาจะเดินจากไป เธอยืนยันคำพูดของตนเองและเชื่อในสิ่งที่แมรี่เห็น “แล้วยังไงกันละ น้องเลือกเชื่อคำโกหกของหล่อนงั้นเหรอ” “ไม่จริง...ท่านชาย...” ทั้งที่เขาแอบดูอยู่แท้ ๆ แต่ปฏิเสธว่าไม่เห็นเนี่ยนะ แมรี่โกรธแทนท่านหญิงของตนเองจนแทบบ้า “ท่านพี่” อาริเทียร์เดินย้อนกลับไปหาผู้เป็นพี่ชายของตนเอง “ท่านพี่น้องไม่ได้ทำจริง ๆ นะคะ ท่านพี่เชื่อน้องเถอะนะคะ” ผู้เป็นน้องสาวพยายามอ้อนวอนขอร้อง มือหยาบใหญ่สัมผัสใบประคองใบหน้าของน้องสาว ทำท่าทางราวกับทะนุถนอมเธอเป็นอย่างดี “

     เมื่อเบตตี้เปิดประตูที่เชื่อมต่อกับหลังร้าน ก็พบกับความครึกครื้นสนุกสนานที่อยู่ด้านใน อาริเทียร์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่เคยคิดเลยว่าในประเทศนี้จะมีสถานที่ที่ดูสนุกเช่นนี้ หญิงวัยกลางคนร่างท้วมพาทั้งสองไปนั่งโต๊ะที่ยังว่าง ที่อยู่ติดกับบันไดทางขึ้นไปยังส่วนที่เป็นห้องพัก จากนั้นจึงขอตัวไปจัดการธุระของเธอต่อ และปล่อยให้ทั้งคู่อยู่สนทนากันตามลำพังโดยไม่เข้าไปเป็นก้างขวางคอ “ไม่ยักรู้เลยค่ะว่าจะมีสถานที่แบบนี้ด้วย” อาริเทียร์พูดออกมาสายตาก็มองไปยังผู้คนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา “สถานที่แบบนี้ยังมีอีกหลายแห่งในประเทศนี้นะครับ ถ้าครั้งหน้าท่านหญิงไม่รังเกียจ ผมจะพาไปที่อื่นอีกในวันหลัง” ไนซีอาเท้าคางมองจ้องไปที่สตรีชนชั้นสูงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า เวลานี้เธอดูผ่อนคลายกว่าเมื่อตอนบ่ายมาก ๆ “เทียร์ค่ะ เรียกฉันว่าเทียร์ก็ได้” อาริเทียร์บอก “ครับเทียร์” ไนซีอายิ้ม&nbs

     อาริเทียร์ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง ตั้งแต่ก่อนที่จะถึงเวลาสาวใช้เข้ามาในห้อง คนตัวเล็กมองโดยรอบตัว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นเรื่องจริงหรือความฝัน ถ้าเป็นฝันก็คงจะเป็นความฝันที่อิสระและดีที่สุดสำหรับเธอละมั้ง ในฝันอาริเทียร์ได้ดื่มเบียร์เป็นครั้งแรก  ได้ออกไปเดินเที่ยวกับแกรนด์ดยุกเพียงคนเดียวของอาณาจักรและเรื่องสุดท้ายที่อาริเทียร์จำได้นั่นก็คือเธอลวนลามผู้ชายคนนั้น ถ้าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน อาริเทียร์ก็คิดไม่ออกแล้วว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร คนเช่นเธอเนี่ยนะจะไปกล้าทำเช่นนั้นกับเขา แล้วจะเรื่องที่กลับมานอนอยู่บนเตียงของตนเอง ถ้าเป็นความจริงต้องไม่ใช่เช่นนี้ “เป็นความฝันนั่นแหละ” ถ้ามันเป็นความจริง เธอก็ควรจะตื่นมาในร้านของเบตตี้สิ ไม่ใช่ตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตนเองแบบนี้ ไหนจะเวทเคลื่อนย้ายอะไรนั่นอีก มันออกจะน่าเหลือเชื่อมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ และคนที่สามารถใช้เวทยาก ๆ เช่นนั้นได้ดูเหมือนจะมีเพียงไ